Τετάρτη, 12 Απριλίου 2017

ανθόσπαρτο πράσινο της γης-ελπίδας…

Surreal Human Portraits Behind Nature Reflections – by Loreal Prystaj


Ένα γράμμα σφυρηλάτησα και από τότε σφυρηλατώ λέξεις
που γίνονται προτάσεις και καταλήγουν σε ποίημα...
Τελικά η ποίηση είναι ανέγγιχτη;
Αναμφισβήτητα είναι προσιτή όσο ο ποιητής δεν αποξενώνεται
από το πάθος της δημιουργίας
και δεν αποξενώνεται όσο αγαπά τη ζωή,
τον έρωτα
και αυτό το ανθόσπαρτο πράσινο της γης-ελπίδας…

Τι είναι τελικά η ποίηση;
Άχρωμη;
Άγαλμα σκαλισμένο πάνω σε ομίχλη;
Χρώμα στην μέση του χειμώνα;
Φως; Σκιά;

Η ποίηση ξεπερνά το μπόι του ανθρώπου...
και είναι πάνω από όλα αυτά…
Μια αλυσίδα σφυρηλάτησα για να κρεμάσω τις λέξεις μου στο λαιμό..
μήπως και αποξεχαστώ… έστω και μια μέρα…