Πέμπτη, 6 Απριλίου 2017

( Δικό μας δεν είναι τίποτα, μόνο ο εαυτός μας, πόσο μάλλον όταν αφορά τα παιδιά μας. )

Τα  Μεν και τα " Δεν "
Αφήνουμε αποδείξεις αγάπης με τις πράξεις μας, αρκεί αυτές να συνοδεύονται με τον απαιτούμενο σεβασμό στην ξεχωριστή προσωπικότητα του άλλου.
Απλώνουμε το χέρι για στήριγμα, όχι για γροθιά.
Το γρονθοκόπημα είναι ίδιον των πυγμάχων.
Οι «πυγμάχοι», εκτός παλαίστρας, ας αφήσουν την αψιθυμία και να υψώσουν τα χέρια με σφιγμένα τα δάκτυλα, στη χούφτα, σαν ένδειξη αγώνα.

Χαρίζουμε χαμόγελα, ακόμα και αν νιώθουμε σκοτάδι μέσα μας, μόνο και μόνο για να δούμε ανθισμένα χείλη. Μαρτύριο; Ίσως.
Στο κάτω –κάτω τον εαυτό μας ξεγελάμε, όχι το δίπλα μας.

Δεν είναι κάτεργο η αγάπη. Συμβαδίζει με Ελευθερία και Αποδοχή.

Δεν πουλάμε τη ψυχή μας στο διάβολο. Τη δίνουμε στους αγγέλους της ζωής μας.

Δεν παραγκωνίζουμε κανέναν προκειμένου να πετύχουμε,
ο αγώνας είναι πιο γλυκός όταν διεξάγεται στήθος με στήθος.

Αγαπάμε σημαίνει μαζεύουμε τα κομμάτια μας και υποχωρούμε όταν αντιληφθούμε ότι σφάλλαμε.

 Και να κλαίμε, το κλάμα δεν εξαγνίζει, μόνο, αποβάλλει και τη βρωμιά που κουβαλάμε, ενίοτε...


Στέλλα Μαντωνανάκη


Δεν υπάρχουν σχόλια: