Τρίτη, 25 Απριλίου 2017

Βαθύ φως ο παράδεισος


Θεέ της λάμψης και του σκότους. Γιε της αγάπης και της Φωτιάς. Τα μάτια σου στάζουν μέρα.
Τα μαλλιά σου νύχτα.
Σε λούζω με πολυάριθμα αστέρια και μαύρα βελούδα.
Γιατί;
Όσο σκοτάδι δάνεισα στην υπομονή, τόσο φως εισέπραξα στον ερχομό σου....


Στέλλα Μαντωνανάκη

Τετάρτη, 12 Απριλίου 2017

ανθόσπαρτο πράσινο της γης-ελπίδας…

Surreal Human Portraits Behind Nature Reflections – by Loreal Prystaj


Ένα γράμμα σφυρηλάτησα και από τότε σφυρηλατώ λέξεις
που γίνονται προτάσεις και καταλήγουν σε ποίημα...
Τελικά η ποίηση είναι ανέγγιχτη;
Αναμφισβήτητα είναι προσιτή όσο ο ποιητής δεν αποξενώνεται
από το πάθος της δημιουργίας
και δεν αποξενώνεται όσο αγαπά τη ζωή,
τον έρωτα
και αυτό το ανθόσπαρτο πράσινο της γης-ελπίδας…

Τι είναι τελικά η ποίηση;
Άχρωμη;
Άγαλμα σκαλισμένο πάνω σε ομίχλη;
Χρώμα στην μέση του χειμώνα;
Φως; Σκιά;

Η ποίηση ξεπερνά το μπόι του ανθρώπου...
και είναι πάνω από όλα αυτά…
Μια αλυσίδα σφυρηλάτησα για να κρεμάσω τις λέξεις μου στο λαιμό..
μήπως και αποξεχαστώ… έστω και μια μέρα…

Παρασκευή, 7 Απριλίου 2017

Αναζήτησεις

...
«- Ο Σωκράτης για να απαλλαγεί από τις δεισιδαιμονίες ήπιε κώνειο.
O Αναξαγόρας διώχτηκε γιατί είπε ότι o ήλιος είναι μεγαλύτερος από την Πελοπόννησο.
Χιλιάδες χρόνια αργότερα ο Γαλιλαίος έγινε περίγελο γιατί βεβαίωσε το μεγαλείο του σύμπαντος και την μικρότητα του δικού μας πλανήτη.Η αναζήτηση της αλήθειας προχωράει με αργά βήματα αλλά τα συμφέροντα και τα ανθρώπινα πάθη παραμένουν τα ίδια...
Στέλλα Μαντωνανάνακη

Η Ίριδα εξορκίζει το κακό



Ίρις, είναι αγέρωχο δέντρο η αχλαδιά σου και αντέχει στη ρύπανση,

ξεκίνα:

Ένα τέταρτο δρόμος ενώνει την πλατεία του χωριού με την πρασινοκίτρινη απιδιά που στη ρίζα της φυτρώνει ζεστό χορτάρι.

Εκεί είναι η καθισιά, στην αγκαλιά της φύσης

Της είπα:

Και αυτή περπάτησε ντυμένη στα χρώματα, η διαδρομή βιολετιές νότες λουλουδιών.
Οι εμπειρίες της, ο απλός τρόπος σκέψης και η οσμή του φρούτου την οδήγησαν εκεί που έζησε όλα της τα χρόνια, στο γκρεμό που αυτή δημιούργησε για να εξορκίσει το κακό.  

Ένα τέταρτο, της είπα ξανά ..

 Επαρκές χρονικό διάστημα για να διασχίσεις τη διαδρομή από το σκοτάδι στο φως,
υπεραρκετό για να σφιχταγκαλιάσεις τον πιο γόνιμο οργασμό ...

Στέλλα Μαντωνανάκη

Πέμπτη, 6 Απριλίου 2017

" ΔΕΝ "

Δεν παραγκωνίζουμε κανέναν προκειμένου να πετύχουμε,
ο αγώνας είναι πιο γλυκός όταν διεξάγεται στήθος με στήθος.


Στέλλα Μ.

" ΔΕΝ "

 "Δεν"


Δεν πετάμε τους ανθρώπους σαν δολώματα,
σε κανένα μας δεν αρέσει η ιδέα ότι μπορεί να καραδοκούν πιράνχα

 

( Δικό μας δεν είναι τίποτα, μόνο ο εαυτός μας, πόσο μάλλον όταν αφορά τα παιδιά μας. )

Τα  Μεν και τα " Δεν "
Αφήνουμε αποδείξεις αγάπης με τις πράξεις μας, αρκεί αυτές να συνοδεύονται με τον απαιτούμενο σεβασμό στην ξεχωριστή προσωπικότητα του άλλου.
Απλώνουμε το χέρι για στήριγμα, όχι για γροθιά.
Το γρονθοκόπημα είναι ίδιον των πυγμάχων.
Οι «πυγμάχοι», εκτός παλαίστρας, ας αφήσουν την αψιθυμία και να υψώσουν τα χέρια με σφιγμένα τα δάκτυλα, στη χούφτα, σαν ένδειξη αγώνα.

Χαρίζουμε χαμόγελα, ακόμα και αν νιώθουμε σκοτάδι μέσα μας, μόνο και μόνο για να δούμε ανθισμένα χείλη. Μαρτύριο; Ίσως.
Στο κάτω –κάτω τον εαυτό μας ξεγελάμε, όχι το δίπλα μας.

Δεν είναι κάτεργο η αγάπη. Συμβαδίζει με Ελευθερία και Αποδοχή.

Δεν πουλάμε τη ψυχή μας στο διάβολο. Τη δίνουμε στους αγγέλους της ζωής μας.

Δεν παραγκωνίζουμε κανέναν προκειμένου να πετύχουμε,
ο αγώνας είναι πιο γλυκός όταν διεξάγεται στήθος με στήθος.

Αγαπάμε σημαίνει μαζεύουμε τα κομμάτια μας και υποχωρούμε όταν αντιληφθούμε ότι σφάλλαμε.

 Και να κλαίμε, το κλάμα δεν εξαγνίζει, μόνο, αποβάλλει και τη βρωμιά που κουβαλάμε, ενίοτε...


Στέλλα Μαντωνανάκη