Παρασκευή, 3 Φεβρουαρίου 2017

Επιτέλους


Βλέπω πρόσωπα, αναγνωρίζω λέξεις, εκφράσεις, ρυτίδες στο πρόσωπο, πάνω από τα φρύδια, ανάμεσα στη μύτη, στην άκρη των χειλιών ειρωνεία.
Χαράζω μια γραμμή συντονισμένη σε δυο κόσμους,
έναν που γυρίζει γύρω από  εαυτόν αγνοώντας μια τόσο δα μικρή λεξούλα ''Αγάπη"
και έναν άλλον που ακόμα και το ουράνιο τόξο χάνει τους χρωματισμούς του αντικρίζοντάς τον.



Λαθεύεις, φωνάζουν οι  αυτοαποκαλούμενοι τιμωροί,
χαράζεις λέξεις- γραμμές ασυντόνιστη...



Έβγαλα το καπέλο, απελευθέρωσα τα αυτιά...Επιτέλους...Στέλλα Μαντωνανάκη

Δεν υπάρχουν σχόλια: