Τετάρτη, 12 Απριλίου 2017

ανθόσπαρτο πράσινο της γης-ελπίδας…

Surreal Human Portraits Behind Nature Reflections – by Loreal Prystaj


Ένα γράμμα σφυρηλάτησα και από τότε σφυρηλατώ λέξεις
που γίνονται προτάσεις και καταλήγουν σε ποίημα...
Τελικά η ποίηση είναι ανέγγιχτη;
Αναμφισβήτητα είναι προσιτή όσο ο ποιητής δεν αποξενώνεται
από το πάθος της δημιουργίας
και δεν αποξενώνεται όσο αγαπά τη ζωή,
τον έρωτα
και αυτό το ανθόσπαρτο πράσινο της γης-ελπίδας…

Τι είναι τελικά η ποίηση;
Άχρωμη;
Άγαλμα σκαλισμένο πάνω σε ομίχλη;
Χρώμα στην μέση του χειμώνα;
Φως; Σκιά;

Η ποίηση ξεπερνά το μπόι του ανθρώπου...
και είναι πάνω από όλα αυτά…
Μια αλυσίδα σφυρηλάτησα για να κρεμάσω τις λέξεις μου στο λαιμό..
μήπως και αποξεχαστώ… έστω και μια μέρα…

Παρασκευή, 7 Απριλίου 2017

Αναζήτησεις

...
«- Ο Σωκράτης για να απαλλαγεί από τις δεισιδαιμονίες ήπιε κώνειο.
O Αναξαγόρας διώχτηκε γιατί είπε ότι o ήλιος είναι μεγαλύτερος από την Πελοπόννησο.
Χιλιάδες χρόνια αργότερα ο Γαλιλαίος έγινε περίγελο γιατί βεβαίωσε το μεγαλείο του σύμπαντος και την μικρότητα του δικού μας πλανήτη.Η αναζήτηση της αλήθειας προχωράει με αργά βήματα αλλά τα συμφέροντα και τα ανθρώπινα πάθη παραμένουν τα ίδια...
Στέλλα Μαντωνανάνακη

Η Ίριδα εξορκίζει το κακό



Ίρις, είναι αγέρωχο δέντρο η αχλαδιά σου και αντέχει στη ρύπανση,

ξεκίνα:

Ένα τέταρτο δρόμος ενώνει την πλατεία του χωριού με την πρασινοκίτρινη απιδιά που στη ρίζα της φυτρώνει ζεστό χορτάρι.

Εκεί είναι η καθισιά, στην αγκαλιά της φύσης

Της είπα:

Και αυτή περπάτησε ντυμένη στα χρώματα, η διαδρομή βιολετιές νότες λουλουδιών.
Οι εμπειρίες της, ο απλός τρόπος σκέψης και η οσμή του φρούτου την οδήγησαν εκεί που έζησε όλα της τα χρόνια, στο γκρεμό που αυτή δημιούργησε για να εξορκίσει το κακό.  

Ένα τέταρτο, της είπα ξανά ..

 Επαρκές χρονικό διάστημα για να διασχίσεις τη διαδρομή από το σκοτάδι στο φως,
υπεραρκετό για να σφιχταγκαλιάσεις τον πιο γόνιμο οργασμό ...

Στέλλα Μαντωνανάκη

Πέμπτη, 6 Απριλίου 2017

" ΔΕΝ "

Δεν παραγκωνίζουμε κανέναν προκειμένου να πετύχουμε,
ο αγώνας είναι πιο γλυκός όταν διεξάγεται στήθος με στήθος.


Στέλλα Μ.

" ΔΕΝ "

 "Δεν"


Δεν πετάμε τους ανθρώπους σαν δολώματα,
σε κανένα μας δεν αρέσει η ιδέα ότι μπορεί να καραδοκούν πιράνχα

 

( Δικό μας δεν είναι τίποτα, μόνο ο εαυτός μας, πόσο μάλλον όταν αφορά τα παιδιά μας. )

Τα  Μεν και τα " Δεν "
Αφήνουμε αποδείξεις αγάπης με τις πράξεις μας, αρκεί αυτές να συνοδεύονται με τον απαιτούμενο σεβασμό στην ξεχωριστή προσωπικότητα του άλλου.
Απλώνουμε το χέρι για στήριγμα, όχι για γροθιά.
Το γρονθοκόπημα είναι ίδιον των πυγμάχων.
Οι «πυγμάχοι», εκτός παλαίστρας, ας αφήσουν την αψιθυμία και να υψώσουν τα χέρια με σφιγμένα τα δάκτυλα, στη χούφτα, σαν ένδειξη αγώνα.

Χαρίζουμε χαμόγελα, ακόμα και αν νιώθουμε σκοτάδι μέσα μας, μόνο και μόνο για να δούμε ανθισμένα χείλη. Μαρτύριο; Ίσως.
Στο κάτω –κάτω τον εαυτό μας ξεγελάμε, όχι το δίπλα μας.

Δεν είναι κάτεργο η αγάπη. Συμβαδίζει με Ελευθερία και Αποδοχή.

Δεν πουλάμε τη ψυχή μας στο διάβολο. Τη δίνουμε στους αγγέλους της ζωής μας.

Δεν παραγκωνίζουμε κανέναν προκειμένου να πετύχουμε,
ο αγώνας είναι πιο γλυκός όταν διεξάγεται στήθος με στήθος.

Αγαπάμε σημαίνει μαζεύουμε τα κομμάτια μας και υποχωρούμε όταν αντιληφθούμε ότι σφάλλαμε.

 Και να κλαίμε, το κλάμα δεν εξαγνίζει, μόνο, αποβάλλει και τη βρωμιά που κουβαλάμε, ενίοτε...


Στέλλα Μαντωνανάκη


Παρασκευή, 10 Μαρτίου 2017

images night drive
cinemagraph sea skyfall

ΚΑΒΑΦΗΣ. ΣΠΙΤΙ ΜΕ ΚΗΠΟΝ

Ήθελα να ’χω ένα σπίτι εξοχικό
μ’ έναν πολύ μεγάλο κήπο— όχι τόσο
για τα λουλούδια, για τα δένδρα, και τες πρασινάδες
(βέβαια να βρίσκονται κι αυτά· είν’ ευμορφότατα)
αλλά για να ’χω ζώα. A να ’χω ζώα!
Τουλάχιστον επτά γάτες— οι δυο κατάμαυρες,
και δυο σαν χιόνι κάτασπρες, για την αντίθεσι.
Έναν σπουδαίο παπαγάλο, να τον αγρικώ
να λέγει πράγματα μ’ έμφασι και πεποίθησιν.
Aπό σκυλιά, πιστεύω τρία θα μ’ έφθαναν.
Θα ’θελα και δυο άλογα (καλά είναι τ’ αλογάκια).
Κι εξ άπαντος τρία, τέσσαρα απ’ τ’ αξιόλογα,
τα συμπαθητικά εκείνα ζώα, τα γαϊδούρια,
να κάθονται οκνά, να χαίροντ’ οι κεφάλες των.


ΚΑΒΑΦΗΣ
Ενδύματα
Mέσα σ' ένα κιβώτιο ή μέσα σ' ένα έπιπλο από πολύτιμον έβενο θα βάλω και θα φυλάξω τα ενδύματα της ζωής μου.
      Tα ρούχα τα κυανά. Kαι έπειτα τα κόκκινα, τα πιο ωραία αυτά από όλα. Kαι κατόπιν τα κίτρινα. Kαι τελευταία πάλι τα κυανά, αλλά πολύ πιο ξέθωρα αυτά τα δεύτερα από τα πρώτα.
      Θα τα φυλάξω με ευλάβεια και με πολλή λύπη.
      Όταν θα φορώ μαύρα ρούχα, και θα κατοικώ μέσα σ' ένα μαύρο σπίτι, μέσα σε μια κάμαρη σκοτεινή, θα ανοίγω καμιά φορά το έπιπλο με χαρά, με πόθο, και με απελπισία.
      Θα βλέπω τα ρούχα και θα θυμούμαι την μεγάλη εορτή - που θα είναι τότε όλως διόλου τελειωμένη.
      Όλως διόλου τελειωμένη. Tα έπιπλα σκορπισμένα άτακτα μες στες αίθουσες. Πιάτα και ποτήρια σπασμένα κατά γης. Όλα τα κεριά καμένα ώς το τέλος. Όλο το κρασί πιωμένο. Όλοι οι καλεσμένοι φευγάτοι. Mερικοί κουρασμένοι θα κάθονται ολομόναχοι, σαν κ' εμένα, μέσα σε σπίτια σκοτεινά - άλλοι πιο κουρασμένοι θα πήγαν να κοιμηθούν.

ΚΑΒΑΦΗΣ " ΕΝΔΥΜΑΤΑ"


Παρασκευή, 3 Φεβρουαρίου 2017

Επιτέλους


Βλέπω πρόσωπα, αναγνωρίζω λέξεις, εκφράσεις, ρυτίδες στο πρόσωπο, πάνω από τα φρύδια, ανάμεσα στη μύτη, στην άκρη των χειλιών ειρωνεία.
Χαράζω μια γραμμή συντονισμένη σε δυο κόσμους,
έναν που γυρίζει γύρω από  εαυτόν αγνοώντας μια τόσο δα μικρή λεξούλα ''Αγάπη"
και έναν άλλον που ακόμα και το ουράνιο τόξο χάνει τους χρωματισμούς του αντικρίζοντάς τον.



Λαθεύεις, φωνάζουν οι  αυτοαποκαλούμενοι τιμωροί,
χαράζεις λέξεις- γραμμές ασυντόνιστη...



Έβγαλα το καπέλο, απελευθέρωσα τα αυτιά...Επιτέλους...Στέλλα Μαντωνανάκη
Η Γιαγιά της έλεγε ότι τα παραμύθια είναι για λίγους.


Σε ένα  μυροβόλο νησί γεννήθηκε η Μαρία ένα όμορφο κορίτσι με ροδαλά μάγουλα και εκφραστικά μάτια, οι μοίρες-υφάντρες που ορίζουν τις ζωές όρισαν και τη δική της ...
Έγειραν στην κούνια της, είδαν το παιδικό χαμόγελο να φέγγει και άρχισαν να ράβουν  και να μπαλώνουν, με τα μαγικά ραβδιά τους την πασπάλισαν με χρυσόσκονη και πλάι της άφησαν ένα ροδάνι για να καθορίσει τη ζωή της. Η Κλωθώ την ύφανε, η Λάχεσης την καθόρισε
και η Άτροπος, αν και αδίστακτη, τη φύσηξε απαλά χαρίζοντας της ζωντάνια.
Κοίταξαν και χαμογέλασαν όταν μια τούφα μαλλιά  απαλά σαν αφρός ξέφυγαν, θέλησαν να τα τιθασεύσουν και  τα έδεσαν με μια χρυσή κορδέλα.
Η Διαμάντα έζησε μια ζωή σαν "παραμύθι", τα είχε όλα, πρίγκιπες, δράκους, μαγεία και πόνο.
Tα μαλλιά πάντα ατίθασα, καμιά χρυσή κορδέλα δεν κατάφερε να τα φυλακίσει,
ξέπλεκα ανέμιζαν ελεύθερα όπως το μυαλό της.
Οι μοίρες έκαναν το κουμάντο τους μα και αυτή το δικό της .
Έζησε και ζει πλάθοντας κόσμους, δημιουργεί και ανασαίνει, ανασαίνει και δημιουργεί…ζωγραφίζοντας.
Η αγαπημένη  μελίστακτη σοφή γιαγιά με τα αεικίνητα μάτια της έλεγε:
-Μαρία μου αγαπάς τη ζωή, αγαπάς τον άνθρωπο, την τέχνη, το μυαλό σου θα μείνει ελεύθερο, παραγωγικό...
Χρυσοκόκκινο ψαράκι μου δε σε χωράει η γυάλα γιατί το μυαλό σου δε φυλακίζεται…
Αφιερωμένο στη Μαρία
Στέλλα Μαντωνανάκη