Πέμπτη, 2 Οκτωβρίου 2014

ΤΟ ΓΡΑΜΜΑ ΠΟΥ ΣΦΥΡΗΛΆΤΗΣΑ 

Ένα γράμμα σφυρηλάτησα και από τότε σφυρηλατώ λέξεις
που γίνονται προτάσεις και καταλήγουν σε ποίημα...
Τελικά η ποίηση είναι ανέγγιχτη;
Αναμφισβήτητα είναι προσιτή όσο ο ποιητής δεν αποξενώνεται
από το πάθος της δημιουργίας
και δεν αποξενώνεται όσο αγαπά τη ζωή,
τον έρωτα
και αυτό το ανθόσπαρτο πράσινο της γης-ελπίδας…

Τι είναι τελικά η ποίηση;
Άχρωμη;
Άγαλμα σκαλισμένο πάνω σε ομίχλη;
Χρώμα στην μέση του χειμώνα;
Φως; Σκιά;

Η ποίηση ξεπερνά το μπόι του ανθρώπου...
και είναι πάνω από όλα αυτά…
Μια αλυσίδα σφυρηλάτησα για να κρεμάσω τις λέξεις μου στο λαιμό..
μήπως και αποξεχαστώ… έστω και μια μέρα…
Στέλλα Μαντωνανάκη