Κυριακή, 22 Ιουνίου 2014

Υστερόγραφο Ζωής – Στέλλα Μαντωνανάκη







Έξω, ψευτοαγιοσύνη και φωνές σωτήρων...
Μέσα, μυρωδιά μούχλας, υγρή μικρή φυλακή,
Κομμένα φτερά και ένα ξύλινο δοκάρι στην
εβγαρσιά για να στηρίζεσαι...
μικρό σπουργίτι... αγύρτης θάνατος σε
πλησιάζει...
Ακούσια η επιλογή σου...
Εκούσια η δική τους...
Κραυγές για δικαιοσύνη και
ευαισθητοποίηση...
Ψίθυροι για αλήθειες και ψέμματα...
Στο κρύο υπόγειο ένα σπουργίτι στην
εβγαρσιά, αδύναμο και με κομμένα φτερά
χτυπάει με το μικρό του ράμφος το ξύλινο
δοκάρι και περιμένει... την υπέρβαση...

Αφιερωμένο στα παιδιά που μας χρειάζονται...

Στέλλα Μαντωνανάκη



Πένθιμο Μπλουζ - Γ. Χ. Ώντεν






Κόψτε τα τηλέφωνα, πάψτε τα ρολόγια,
Το πιάνο κλείστε, πνίξτε τύμπανα και λόγια.
Δώστε ένα κόκαλο στο σκύλο να ησυχάσει.
Ο θρήνος άρχισε, το φέρετρο ας περάσει.

Τ' αεροπλάνα από πάνω μας στενάζουν
«Πέθανε τώρα αυτός» στον ουρανό να γράψουν
Μαβιέ κορδέλες βάλτε στ' άσπρα περιστέρια,
Οι τροχονόμοι μαύρα γάντια έχουν στα χέρια.

Ανατολή και δύση μου, βορρά και νότε,
Χαρά της Κυριακής, της εβδομάδας μόχθε.
Ήσουν φωνή, τραγούδι μου, μέρα, σκοτάδι,
Πίστευα αιώνια τη δική μας την αγάπη...

Τ' αστέρια δεν τα λαχταρώ, πάρτε τα, σβήστε
Τον ήλιο ρίξτε τον και το φεγγάρι κρύψτε.
Αδειάστε τον ωκεανό, κάψτε τα δάση,
Τίποτα πια καλό, ποτέ, δε θα χαράξει.

Γ. Χ. Ώντεν (1907-1973)
Μτφ. Ερρίκος Σοφράς