Τετάρτη, 11 Ιουνίου 2014

Ο«Υπέρ-εαυτός» μας - Στέλλα Μαντωνανάκη



Θυμάσαι τότε που ανακαλύπταμε θησαυρούς;
Τον κάστορα που έκανε την ουρά του πηδάλιο.
Και εμείς του χτίζαμε φωλιές.
Το ρυάκι που σκαπετίζαμε εκεί ανάμεσα στις Ιτιές.
Το κατευθύναμε για να ποτίζει τις λευκές αποχρώσεις των κορμών .
Νερό κα γη ήταν δικά μας.
Η υγρασία στα χέρια , στα μάτια, στο νου... έφτανε να ξεδιψάσει τα σώματα που δρασκελούσαν βουνά.
Τα εμπόδια ήταν ένα παιχνίδι για μας.
Τα πρόσωπα μας ένα πελώριο χαμόγελο ελπίδας.
Το ρυάκι στέρεψε, οι ιτιές έρμαια πια ενός αιμάτινου γίγαντα που γεννήθηκε από το σώμα της γης.
Τα Αγκαθωτά συρματοπλέγματα κεντρώνουν...
Στις Μορφές μας χαραγμένη βαθιά η αμηχανία.
Δώσε μου τα χέρια σου, ξεκινάμε.
Εκτός ορίων η επιμονή μας.
Τέσσερις παλάμες, υγρές, παραδοτέες σε αυτούς που ξέρουν ότι η θλίψη πάει στο διάβολο αφού το νερό δεν μαραίνει αλλά ανθίζει και γεννοβολά ελπίδες.....

Στέλλα Μαντωνανάκη

https://www.youtube.com/watch?v=ItfFlnb0h7U&x-yt-cl=68561176&x-yt-ts=1401912551

http://stergimanto06.blogspot.gr/




Ποῦ εἶσαι - Τάσος Λειβαδίτης






Ἔβρεχε ἐκεῖνο τὸ βράδυ, ἔβρεχε
ἀνέβηκα τὰ σκαλιὰ κανεὶς στὴν κάμαρα
Ἔβρεχε; ἔτρεμε στ᾿ ἀνοιχτὸ παράθυρο ἡ κουρτίνα
Ἔβρεχε…

«Φεύγω μὴ ζητήσεις νὰ μὲ βρεῖς. Ἀγαπῶ ἄλλον!», ἔγραφε
Ἀγαπῶ ἄλλον;
Ποῦ εἶσαι; Ποῦ νὰ πάω;
Φυσάει, κρυώνω;
Ποῦ εἶσαι; Ποῦ νὰ πάω;
Φυσάει, κρυώνω;
Οἱ δρόμοι λασπωμένοι, κίτρινα φῶτα, ἔβρεχε

Ζευγάρια ἀγκαλιασμένα κάτω ἀπ᾿ τὶς ὀμπρέλες τους
σὲ λίγο θὰ ἀνάβουνε τὸ φῶς
Θὰ κοιτάζονται στὰ μάτια καὶ θὰ πετᾶν ἀπὸ πάνω τους ὅλη τὴ μοναξιὰ
Οἱ φωτεινὲς ρεκλάμες ἀνοιγοκλείνουνε τὰ μάτια τους
Ὅλα στὴν ἐποχὴ μᾶς διαφημίζονται γιατί ὄχι καὶ αὐτὸ …
Ἔβρεχε

«Ἀγαπῶ ἄλλον!»
Μὲ κόκκινα πελώρια γράμματα θὰ ᾿τᾶν ὑπέροχη διαφήμιση
γιατί ὄχι καὶ αὐτό: «Ἀγαπῶ ἄλλον!»
«Θὰ ἀγαπῶ ἄλλον»;
Ποῦ εἶσαι;
Ποῦ νὰ πάω;
Φυσάει κρυώνω
Ποῦ εἶσαι;

http://stergimanto06.blogspot.gr/