Παρασκευή, 6 Ιουνίου 2014

Αγκάθι - Αλεξάντρ Σεργκέγεβιτς Πούσκιν





              Η ψυχή μου είναι τριαντάφυλλο
              κι είμαι πάνω της αγκάθι...
              Μην το πείτε και τ` ακούσουνε
              η καλή μου μην το μάθει...

              Θε ναρθεί γλυκιά κι υπέροχη
              την αυγούλα κάποιου Απρίλη
              με χαμόγελο στα μάτια της,
              μ` ομορφιά πάνω στα χείλη.

              Θαμπωμένη από την κόκκινη
              καταματωμένη μου όψη
              με τ` αργό της το βημάτισμα,
              θα σιμώσει να με κόψει.

              Μα το κάτασπρο χεράκι της
              που αγαπώ και τρέμω τόσο
              θα χαρώ -χαρά περήφανη-
              με κακία να τ` αγκυλώσω.

              Και μια στάλα απ` το αίμα πέφτοντας
              πέταλά μου ματωμένα
              θα χαθεί μέσα στο χρώμα σας
              θα γενεί μαζί σας ένα...


Αλεξάντρ Σεργκέγεβιτς Πούσκιν  (6 Ιουνίου 1799 – 1837)


Το δέντρο που δεν μεγάλωνε...σύντομα





Στέλλα Μαντωνανάκη #poem #poetry #poein #stellamantonanaki
http://stergimanto06.blogspot.gr/

Παλέτα





Κάθετη διαχωριστική γραμμή. Η μία πλευρά κραταιά η άλλη αδύναμη.
Δύο όψεις σε ένα σώμα και μια ψυχή φθαρτή.
Σάρκα , συναισθήματα… αέναο πάλεμα δύο δυνάμεων του  καλού και του κακού…
Αρχάγγελος και Δαίμονας ο εαυτός... ταυτόσημος με ιδιότητες της φύσης, των συγκυριών.
Ακολουθούμε τη δύναμη που μας ωθεί να ζωγραφίσουμε.
Και αν στην πορεία πετάξουμε παραπάνω χρώμα στον καμβά;
Είναι οι μπογιές, τα χώματα, το χαρτί και τα πινέλα- να λέμε- είναι η σπάτουλα, το πάχος και τα στρώματα της.
Είμαστε εμείς αυτοί. Εμείς που έχουμε  χέρι και εργαλεία.
Αν αντί να χρωματίσουμε μουτζουρώσουμε  ή σκίσουμε  τη μακέτα ;
Αν κάνουμε μια πελώρια τρύπα με το κοπίδι;
Είναι γιατί δεν θα έχουμε  ούτε το  χέρι ούτε τα εργαλεία -να λέμε…

Στέλλα Μαντωνανάκη

http://stergimanto06.blogspot.gr/