Πέμπτη, 31 Ιουλίου 2014

Μικρό γράμμα για μεγάλα όνειρα - Στέλλα Μαντωνανάκη











    Μουσική! Ο αντίλαλος φτάνει μέχρι εκεί που ανταμώνει η φαντασία με την πραγματικότητα.
    Εν ολίγοις ποτέ δεν έγινε λιποταξία από το όνειρο
    Όλα τα γιατί παίρνουν την θέση του πάντα-αρκεί να μην υπάρχει προσταγή..
    Σιώπησε για λίγο!
    Άκου! Ένα κονσέρτο μπορεί να έρχεται σε αντιπαράθεση με το βιολί αλλά η αγάπη πότε με τον      έρωτα…
    Ποιος να αγγίξει την επιθυμία όταν αυτή μένει ανέπαφη σε έναν κόσμο που καταρρέει ;
    Ακόμα και ο θάνατος τρομάζει μπρος στην ιπποτική και ηλιόφωτη μορφή σου
    Επικό το αγνάντεμα σου..


    Γι αυτό λοιπόν σιώπα και άκου!
    Την μουσική…


    Στέλλα Μαντωνανάκη


Τετάρτη, 30 Ιουλίου 2014

Πέρα από τον χρόνο ---> Στέλλα Μαντωνανάκη






Πέρα από τον χρόνο

Εκπνοή. Ανοίγω το στόμα ,σπαταλώ την μέσα μου πνοή
Εισπνοή. Το κλείνω για να κρατήσω την ευωδιά σου

Μένω ώρες με σφραγισμένα τα χείλη
Άσε με εμένα, μην σκιάζεσαι
Έχεις τόσο οξυγόνο που δεν αρκεί μια ζωή να το ξοδέψω

Και στην άλλη ζωή εδώ θα είμαι
Θα μεταμορφωθώ σε λευκό φως
Θα το σκορπίσω για να ταιριάξει με την λάμψη σου
Αποταμιεύσεις δεν κάνω , ξοδεύω…

Το αχανές του χρόνου δεν έχει τέλος
Οι ζωές δεν τελειώνουν..
Έχουν σφραγίδα το βιβλίο του βίου μας-του δικού μας Βίου-Ζωή μου...

Στέλλα Μαντωνανάκη
http://stergimanto06.blogspot.com/

Τρίτη, 29 Ιουλίου 2014

poetess Stella Mantonanaki - Στέλλα Μαντωνανάκη







poetess Stella Mantonanaki  #stellamantonanaki #poem #poetry
poets & writers

http://stergimanto06.blogspot.com/
https://www.facebook.com/stella.mantonanaki
https://www.youtube.com/user/zallina1?fea
https://plus.google.com/+Stergimanto06Blogspot/posts?hl=el
https://twitter.com/ZalliLila
https://plus.google.com/u/0/109037463305841432678
http://www.pinterest.com/smantonanaki/
http://stellamantonanaki.tumblr.com/


Δευτέρα, 28 Ιουλίου 2014

Stella Mantonanaki - poetess





poetess Stella Mantonanaki  #stellamantonanaki #poem #poetry
poets & writers

http://stergimanto06.blogspot.com/
https://www.facebook.com/stella.mantonanaki
https://www.youtube.com/user/zallina1?fea
https://plus.google.com/+Stergimanto06Blogspot/posts?hl=el
https://twitter.com/ZalliLila
https://plus.google.com/u/0/109037463305841432678
http://www.pinterest.com/smantonanaki/
http://stellamantonanaki.tumblr.com/


Κυριακή, 27 Ιουλίου 2014

Stella Mantonanaki



poetess Stella Mantonanaki  #stellamantonanaki #poem #poetry
poets & writers

http://stergimanto06.blogspot.com/
https://www.facebook.com/stella.mantonanaki
https://www.youtube.com/user/zallina1?fea
https://plus.google.com/+Stergimanto06Blogspot/posts?hl=el
https://twitter.com/ZalliLila
https://plus.google.com/u/0/109037463305841432678
http://www.pinterest.com/smantonanaki/
http://stellamantonanaki.tumblr.com/
 

Τετάρτη, 23 Ιουλίου 2014

Φόνος εκ προμελέτης - Στέλλα Μαντωνανάκη




 Στην ιστορία που θα σας διηγηθώ  και  ο διάβολος βάζει  το χεράκι του για να την πλάσω -όχι, έτσι όπως ο πλάστης έπλασε τον άνθρωπο, αφαιρώντας το ένα πλευρό του Αδάμ για να δώσει ζωή από το κομμάτι του στην γυναίκα-ούτε  έτσι όπως η Λούση ζυμώνει τις λέξεις που αφιερώνει στον αγαπημένο της  Δαυίδ- αλλά έτσι όπως με διδάσκει η ζωή όταν δεν είναι στα κέφια της


Στέλλα Μαντωνανάκη

 

Παρασκευή, 18 Ιουλίου 2014

Τίποτα δεν πρέπει να παραλείψω ή να προσθέσω...(απόσπασμα...) Στέλλα Μαντωνανάκη





Τίποτα δεν πρέπει να παραλείψω ή να προσθέσω. Ο καιρός περνά και καταλήγω σε τούτη την σκέψη. Για να κρίνω σωστά, για ότι συνέβηκε , πρέπει να μιλήσω όχι μόνο για την τύχη της Μαίρης και της Λούση αλλά και για πολλούς άλλους ανθρώπους και πολλές άλλες τύχες.


Στέλλα Μαντωνανάκη


Πέμπτη, 17 Ιουλίου 2014

25th Hour project - 25η ώρα Στέλλα Μαντωνανάκη






Ήταν η 25η ώρα μου, έδινα παράταση για να χωρέσει η ευτυχία μου.
Η άμμος είναι νοτισμένη. Ώρα τώρα παίζω με το ασημοκόκκινο της. Κάνω πάπλωμα την άμμο. Κλείνω τα μάτια και απολαμβάνω την ησυχία.


Διαβάστε το εδώ


 

Σε βλέπω να παραμονεύεις... Στέλλα Μαντωνανάκη









Τρίτη, 15 Ιουλίου 2014

Γιάννης Ρίτσος






poetess Stella Mantonanaki  #stellamantonanaki #poem #poetry
poets & writers

http://stergimanto06.blogspot.com/
https://www.facebook.com/stella.mantonanaki
https://www.youtube.com/user/zallina1?fea
https://plus.google.com/+Stergimanto06Blogspot/posts?hl=el
https://twitter.com/ZalliLila
https://plus.google.com/u/0/109037463305841432678
http://www.pinterest.com/smantonanaki/
http://stellamantonanaki.tumblr.com/

Δευτέρα, 14 Ιουλίου 2014

Η αριθμητική του έρωτα - Στέλλα Μαντωνανάκη






Ποιοι είναι οι τόποι του Έρωτα;
Σε πόσες κατοικίες ζει;

Ένας είναι ο τόπος του
Μια η κατοικία του..
Και ένα το τέλος του..
Ο Φυσικός Θάνατος.
Ο Έρωτας δεν γνωρίζει αριθμητική
Μόνο γραμματική και πιο πολύ τα μεταβατικά ..
Αγαπώ, αναγνωρίζω, μαθαίνω, αισθάνομαι..

Στέλλα Μαντωνανάκη



Μάθε ν'αγαπάς - Γιάννης Ρίτσος

Κυριακή, 13 Ιουλίου 2014

Λόγος Ψυχής






ΛΟΓΟΣ ΨΥΧΗΣ



Αλλά αν η φαντασία έχει την πρωτιά,
η πραγματικότητα είναι αυτή που ζει μέσα από τις αισθήσεις της . «Τρέχει» το μολύβι και προσπαθεί να κρατήσει την ισορροπία
γιατί η φαντασία είναι το ψέμα και την πραγματικότητα τη μεταλλάσσει. Την πλάθει.
Και αν υπάρχουν εξωτερικές παρεμβολές τις παρακάμπτει ...
Ψυχή και μάτια ...και με τα δυο βλέπει ...
Για να βάλει σε μια τάξη το χάος .....

Στέλλα Μαντωνανάκη






Σάββατο, 12 Ιουλίου 2014

Ήχος – Φλόγα - Φως






Ήχος – Φλόγα - Φως

Η μελωδία έχει «προορισμό».
Πλησίασε και παραδόθηκε.
Ο χώρος αποπνέει ζέστη και η μουσική είναι χάδι στα αυτιά,
η υποβλητική φλόγα της εστίας ζεσταίνει τα κορμιά
και το φως  δημιουργεί σκιές στον τοίχο …..
-Κάποιες  ιστορίες δεν μένουν κλειδωμένες στο συρτάρι του μυαλού.
Αμπαρωμένες μένουν αυτές που δεν αντέχουν της ζωής τα ανυπέρβλητα .........

Στέλλα Μαντωνανάκη

poetess Stella Mantonanaki  #stellamantonanaki #poem #poetry
poets & writers

http://stergimanto06.blogspot.com/
https://www.facebook.com/stella.mantonanaki
https://www.youtube.com/user/zallina1?fea
https://plus.google.com/+Stergimanto06Blogspot/posts?hl=el
https://twitter.com/ZalliLila
https://plus.google.com/u/0/109037463305841432678
http://www.pinterest.com/smantonanaki/
http://stellamantonanaki.tumblr.com/


Παρασκευή, 11 Ιουλίου 2014

Εξουσία






Η εξουσία δεν πρέπει να διαφθείρει τους ανθρώπους που ξέρουν τον λόγο του αγώνα τους.Που ξέρουν ότι ένα κίνημα δίχως μεγάλο και καθαρό σκοπό δεν αξίζει τίποτα... Σ.Μ

Τετάρτη, 9 Ιουλίου 2014

Φόνος εκ προμελέτης - Σύντομα από την Στέλλα Μαντωνανάκη






Σύντομα...

poetess Stella Mantonanaki  #stellamantonanaki #poem #poetry
poets & writers
http://stergimanto06.blogspot.com/


Τολμώ - Στέλλα Μαντωνανάκη







Γραφή - Τέχνες: ΑΘΙΒΟΛΗ: 'κι εσύ το είδες...' - 40 ΣΥΝ-ΠΟΙΕΙΝ (λίσ...

Γραφή - Τέχνες: ΑΘΙΒΟΛΗ: 'κι εσύ το είδες...' - 40 ΣΥΝ-ΠΟΙΕΙΝ (λίσ...: ΑΘΙΒΟΛΗ: 'κι εσύ το είδες...' - 40 ΣΥΝ-ΠΟΙΕΙΝ (λίστα αναπαραγωγής)

Κυριακή, 6 Ιουλίου 2014

Μαρία Πολυδούρη - Ἀνεπίδοτη ἐπιστολὴ






Ἀγαπητοὶ φίλοι!

Ἴσως τὸ γράμμα αὐτὸ νὰ μὴν διαβαστεῖ ποτέ, ἀπὸ κανέναν, ἀλλὰ στ᾿ ἀλήθεια δὲ μὲ νοιάζει. Ἴσως μέχρι νὰ φτάσει στὰ χέρια σας νἄχω πειὰ ὁλότελα ξεχαστῆ ἀπ᾿ ὅλους. Ἀλλά, οὔτε δὰ κι᾿ αὐτὸ τὸ τελευταῖο μὲ νοιάζει. Ἐξάλλου, δὲν ἔχω καὶ πολλὰ νὰ σᾶς πῶ, θέλω μόνο νὰ σᾶς θυμίσω ὅτι κάποτε ὑπῆρξα. Κάποτε ὑπῆρξα κι᾿ ἤμουν καὶ ζωὴ καὶ θάνατος μαζί. Καὶ ζωὴ καὶ Χάρος ἤμουν!
Ἔζησα, τὁμολογῶ, μιὰ ζωὴ δηλητηριασμένη, γι᾿ αὐτὸ θαρρῶ ἀποφάσισα νὰ τὴν ἐγκαταλείψω. Ἐκεῖνο ποὺ γιὰ τοὺς ἄλλους ἤτανε ζωή, γιὰ μένα θάνατος ἦταν. Γεννιόμουνα καὶ πέθαινα κάθε μέρα, ὥρα καὶ στιγμή. Ζοῦσα μὲ τὸ θάνατο, ζοῦσα γιὰ νὰ πεθάνω, μὰ τουλάχιστον δὲ ζοῦσα νεκρὴ ὅπως οἱ γύρω μου, τὰ μικρὰ ἀστεῖα ἀνθρωπάκια ποὺ λέγαν πὼς μ᾿ ἀγάπησαν, κι᾿ ἂς μὴν μπόρεσαν ποτέ, κι᾿ ἂς μὴν τόλμησαν ποτὲ νὰ διαβάσουν τὴν ψυχὴ ποὔκρυβε περίσσιο φῶς καὶ σκοτάδι μέσα της. Κατὰ βάθος μὲ φοβόντουσαν καὶ δὲν ἀργοῦσαν νὰ τραποῦν εἰς ἄτακτον φυγήν. Δὲν ἄντεχαν νὰ μὲ κοιτοῦν κατάμματα, μὴν τύχει καὶ τοὺς κλέψω τὴν ψυχή τους.
Ἀγαπήθηκα, ἀγαπήθηκα πολύ, μὰ μπορεῖ ποτὲ κανεὶς νὰ φαντασθῆ ὅτι λυπόμουνα βαθειὰ ὅταν καταλάβαινα ὅτι μ᾿ ἀγαποῦσαν; Ἐγώ, ἴσως νὰ μὴν ἀγάπησα ἀρκετά, ὄχι ὅσο ἔπρεπε. Τὸν ἰδανικό μου ἔρωτα θαρρῶ τὸν ἔζησα στὴ φαντασία μου. Ἡ ψυχή μου καὶ ἡ ἀγάπη γεννήθηκαν τὴν ἴδια μέρα. Αὐτὸ τὸ ἔνιωθα μέσα μου, κι᾿ ὅμως δὲν πίστευα ὅτι θὰ ὑπῆρχε μέρα ποὺ θὰ μοῦ ἀποδείκνυε ὅτι ἀγαποῦσα ἀληθινά. Δὲν εἶνε στ᾿ ἀλήθεια τραγικό, μιὰ μεγάλη εἰρωνεία, νὰ μιλοῦν γιὰ τὴν ἀγάπη ἄνθρωποι ποὺ δὲν τὴν γνωρίζουν καὶ νὰ σιωποῦν ἐντελῶς κεῖνοι ποῦ νοιώθουν τὴν ψυχή τους νὰ πνίγεται στὸ πόνο της;
Πολλοὶ λέγαν ὅτι ζοῦσα μεσ᾿ στὸ κεφάλι μου. Κάτι ἔπρεπε νὰ ποῦν κι᾿ αὐτοί... Πῶς ἄλλως θὰ μὲ κατέτασσαν σὲ συγκεκριμένη κατηγορία ἀνθρώπων; Ἄνθρωποι, ἀνθρωπάκια! Ἡ ζωὴ ἕνα τεράστιο ψέμα ποὺ ἄλλοι τὸ ἀγαπᾶνε κι᾿ ἄλλοι - οἱ λίγοι - προσπαθοῦν νὰ τὸ κάνουν ἀληθινὴ ζωή. Ἐσεῖς, ἀγαπητοὶ ἄγνωστοί μου φίλοι, πῶς ζεῖτε; Ζεῖτε; Μιὰ φάρσα, αὐτὸ ἦταν ἡ δικιά μου ζωή. Κανεὶς δὲν τὴν κατάλαβε. Γεννήθηκα χωρὶς νὰ τὸ θέλω, ἔζησα στὸ περίπου, καὶ σκηνοθέτησα τὸ θάνατό μου. Κι᾿ ὅμως ἀγαποῦσα τὴ ζωή, ἀλλὰ πάντα αὐτὴ μοὔπαιρνε ὅ,τι ἄλλο ἀγαποῦσα. Μοῦ ἔλειπε πάντα μιὰ καρδιὰ ποὺ νὰ πονῆ γιὰ μένα. Κι ἦταν δύσκολο, δύσκολο πολὺ νὰ ζῶ μονάχη μου μέσ᾿ σἕνα κόσμο τόσο παράλογα προσκολλημένο στὰ μικρά της ζωῆς καὶ στὸ τίποτα. Ἤμουνα σὰν παράσιτο, σὰν μαῦρο ξωτικὸ ποὺ ἔχασε τὸ δρόμο κι᾿ ἀντὶ νὰ ταξιδέψει στὸν ὀνειροκόσμο του, ξέπεσε σὲ τούτη δῶ τὴ γῆ. Μάλιστα, κάποια φορά, κάποιος μὲ ρώτησε κρυφὰ ἂν εἶμαι χήρα σὰν φοροῦσα μαῦρα βαρειά. Ἐγέλασα. Ἀλήθεια ἦταν! ἂν μάντεψε τὴν ψυχή μου, καλὰ τὴν ὠνόμασε χήρα...
Εἶνε ποὺ θὰ παρακαλοῦσαν νὰ εἶχαν ζήσει στὴν ἐποχή μου. Ἐγώ, θἄθελα νὰ ζήσω σὲ κάποιαν ἄλλην ἐποχή. Ἔζησα ἀνάμεσα σὲ μιὰ γενειὰ ἡττημένη. Κάποιοι ἀπό μας κάναν τὸν πόνο στίχο, τὴν ὀργὴ τραγούδι, ἀλλὰ κανεὶς δὲν τόλμησε... - οὔτ᾿ ἀπὸ μᾶς οὔτ᾿ ἀπ᾿ τοὺς ἄλλους - δὲν τόλμησε νὰ νὰ ξεφύγει ἀπ᾿ τὸ χαραγμένο μονοπάτι, δὲν τόλμησε νὰ πεῖ ὅ,τι στ᾿ ἀλήθεια σκεφτότανε, δὲν τόλμησε νὰ κάνει ὅ,τι στ᾿ ἀλήθεια ἤθελε νὰ κάνει. Οἱ περισσότεροι ἦταν - εἴμασταν - δειλοὶ ποὺ ᾿ψαχναν ἁπλὰ ναύρουν τὴν αὐτοεπιβεβαίωσή τους. Κάτι νέοι σκυθρωποὶ κι᾿ ἀνάπηροι. Ὀλίγοι γέροι μὲ κακόβουλο ὕφος. Κάτι δεσποινίδες σαλατολόγοι καὶ ὑπερφίαλοι... Ἀπόκληροί της ἀντίληψης... Κι᾿ ὅμως ἀνάμεσα σ᾿ αὐτοὺς ἦταν καὶ ὁ Κ., ὁ μόνος ποὺ θὰ μποροῦσε ποτὲ νὰ μὲ καταλάβει, ἀλλὰ οὔτε καὶ κεῖνος τόλμησε... Μοὖπε μάλιστα, πὼς μὲ λυπόταν γιατί τὸν ἀγαποῦσα... ὅτι ἤμουνα γι᾿ αὐτὸν μιὰ παρηγοριά. Τὄχε ἡ ἐποχή, κανεὶς δὲν ἦταν ὁ ἑαυτός του! Γι᾿ αὐτὸ θαρρῶ καὶ ἔζησα τόσο μόνη, κι᾿ ἂς εἶχα πάντοτε κάποιους νὰ μὲ συντροφεύουν, ἀδέλφια μου σένα πόνο ποὺ δὲ θὰ μποροῦσαν ποτὲ νὰ συλλάβουν. Ἔκαναν τὰ πάντα γιὰ μέ, ἀλλὰ ἡ ἀγάπη τους ἦταν μιὰ θυσία ποὺ ποτὲ δὲν δέχτηκα μὲ εὐμένεια κι᾿ οἱ ἀνησυχίες τους χειροπέδες γιὰ μένα. “Πόσο εἶνε ἀστεία ἡ ζωὴ μὰ καὶ πόσο ἀστειότεροι εἴμαστε μεῖς ποὺ τὴν ἀνεχόμαστε τέτοια”, ἔγραψα, θυμᾶμαι, κάποτε στὸ ἡμερολόγιό μου...
Μά, ἀπὸ τότε ἔχουν πειὰ περάσει χρόνια. Πόσα, δὲν ξεύρω, ἀφοῦ ὁ χρόνος δὲν ἔχει πειὰ γιὰ μὲ καμμία σημασία. Τώρα, εἶμαι κάπου ἀλλοῦ καὶ ζῶ - ἂν τούτη δῶ ἡ κατάσταση θεωρεῖται ζωὴ - μέσ᾿ ἀπ᾿ τὶς ἀναμνήσεις μου. Ξεφυλλίζω τὰ τετράδια τοῦ μυαλοῦ καὶ κυττάζω πίσω. Ὅλα ζητάω τὰ χαμένα, τὶς μικρὲς στιγμές, τὸν ἀγαπημένο... Γυρνῶ τὸ βλέμμα καὶ τὸν κυττάζω πάντα τὸ δρόμο ποὺ ἀφήσαμε. Εἶνε μακρύς, σκοτεινός, γεμάτος δυσκολίες καὶ φρίκη... εἶνε τόσο μακρύς, τόσο δύσκολος... κι᾿ ὅμως - θεὲ συγχώρεσέ με - θὰ τὸν ἔπερνα μὲ τὴν καρδιὰ γεμάτη δάκρυα καὶ μεταμέλεια... Μὲ τὴν καρδιὰ δεμένη μὲ τὰ σίδερα τῆς ἁμαρτίας θὰ ξεκινοῦσα νὰ σ᾿ εὕρω μοναδικὴ κι᾿ ἀξέχαστή μου ἀγάπη... Δὲ θέλω τίποτε ἄλλο, μόνο νὰ φτάσω, νὰ σταθῶ κοντά σου τόσο ποὺ φτάνει γιὰ νὰ ἰδῶ... νὰ ἰδῶ τὸ πρῶτο βλέμμα σου ἐκεῖνο ποὺ μοῦ ᾿ριχνες σὰν ἔφτανα... τὶς μικροῦλες ὅλες ἐκεῖνες ρυτίδες στὸ πρόσωπό σου... νὰ ἰδῶ τὰ χέρια σου ν᾿ ἁπλώνονται σὲ μένανε νὰ μὲ ἀγκαλιάσουν... νὰ ἰδῶ... νὰ νοιώσω τὸ φίλημά σου... Εἶνε τόσο μεγάλος ὁ καϋμὸς καὶ εἴμεθα τόσο μικροὶ ἕνας-ἕνας ἐμεῖς οἱ ἄνθρωποι ποὺ τὸν ἀποτελοῦμεν...
Τὰ λόγια αὐτὰ ἴσως νἀκούγονται σὰν παραλήρημα ἑνὸς ἑτοιμοθανάτου, μά, ἀλοί, δὲν μπορῶ νὰ πεθάνω ἀφοῦ εἶμαι ἀπὸ χρόνια πειὰ νεκρή. Ὅσο ζοῦσα, ὅσο ἔζησα, ἤμουνα παιδί. Ἤμουνα ἕνα παιδὶ ἄμυαλο, μπορῶ νὰ τὸ παραδέχωμαι ἀλλὰ καὶ ποιὸ παιδὶ δὲν εἶνε ἄμυαλο; Ἕνα παιδὶ εἶμαι ἀκόμη... Ἕνα παιδὶ ποὺ γράφει σὲ σᾶς, τοὺς ἄγνωστούς του φίλους, γιὰ νὰ τοὺς πεῖ: νὰ μείνετε πάντα παιδιά, κι᾿ ἂν εἶνε δυνατὸν ἄμυαλα παιδιά. Νὰ ζήσετε τὴ ζωή σας μὲ τρέλλα, νὰ ζήσετε παράλογα, νὰ σκοτώσετε τὴ λογικὴ ποὖνε ὁ φονιὰς τῆς χαρᾶς καὶ τῆς ζωῆς, νὰ τολμήσετε νὰ κάνετε τὰ δύσκολα, τὰ μεγάλα, τὰ σημαντικά, ν᾿ ἀκολουθήσετε τὰ δύσβατα μονοπάτια, ν᾿ ἀφήσετε νὰ θρονιαστεῖ στὴν καρδιά σας γιὰ πάντα ἡ ἄνοιξη καὶ τὸ χαμόγελο στὰ χείλη, ν᾿ ἀγαπήσετε μὲ πάθος καὶ νὰ καεῖτε ἀπ᾿ τὴ φλόγα τῆς ἀγάπης σας, νὰ κάνετε τὸν πόνο, τὴ χαρά, τὴν κάθε σας στιγμὴ τραγούδι, κι᾿ ὅταν ἔρθ᾿ ἡ ὥρα ἡ στερνὴ νὰ πεθάνετε ὄχι ἀπὸ πλῆξι, ἀλλὰ ἀπὸ εἰλικρίνεια ὅπως ὁ φίλος τζίτζικας, ποὺ τόσο ὡραία τὰ ἔλεγε μὰ μεῖς τὰ παίρναμε γιὰ γκρίνια...
Τώρα, καθὼς γράφω τὶς τελευταῖες γραμμές, κυττῶ πίσω καὶ ἀντιλαμβάνομαι πόσο στάθηκα τυχερή: ἔζησα ἐλεύθερη ὅσο καμμιὰ ἄλλη γυναίκα τῆς ἐποχῆς μου, ἔκανα πράγματα ποὺ δὲν ἔκανε καμμιὰ ἄλλη, κι᾿ ἀγαπήθηκα ὅσο λίγες. Καί, δὲν τὸ ξεχνῶ, καθὼς τὸ βλέμμα μου ἔσβηνε, ἐκείνη τὴ μελαγχολικὴ αὐγούλα τ᾿ Ἀπρίλη, δὲν ἤμουν πειὰ μόνη. Νέοι ποὺ μ᾿ ἀγάπησαν ἦρθαν νὰ μ᾿ ἀποχαιρετήσουν καὶ φίλες γκαρδιακὲς στὸ προσκεφάλι μου ἕνα τελευταῖο τραγούδι νὰ μοῦ χαρίσουν...
Αὐτὸ εἶναι τὸ γράμμα μου στὸν κόσμο ποὺ ποτὲ δὲν ἔγραψε σὲ μένα, ὅπως λέει κι᾿ ἡ καλή μου φίλη.

Μὲ ἀγάπη
Μαρίκα Πολυδούρη

Σάββατο, 5 Ιουλίου 2014

Τζόις Μανσούρ (1928-1986)




Άσε με να σ’ αγαπώ
αγαπώ τη γεύση απ’το παχύ σου αίμα
το κρατώ καιρό μέσα στο δίχως δόντια στόμα μου
η πυράδα του μου καίει το λαρύγγι
αγαπώ τον ιδρώτα σου
μ’αρέσει να χαϊδεύω τις μασχάλες σου
περίρρυτες από χαρά
άσε με να σ’ αγαπώ
άσε με να γλείφω τα κλειστά σου μάτια
άσε με να τα τρυπήσω με τη σουβλερή μου γλώσσα
και τη γούβα τους να γεμίσω με το θριαμβευτικό μου
σάλιο
άσε με να σε τυφλώσω


Παρασκευή, 4 Ιουλίου 2014

Τολμώ - Ποίημα της Στέλλας Μαντωνανάκη




Θα εκφράσω- στο πολύπαθο τετράδιο μου- ότι έχει ωριμάσει μέσα μου.
Η σύλληψη θα γίνει μετά από μόχθο του μυαλού και αγωνία ψυχής.
Αν καταφέρω να κάνω ανάγλυφες τις λέξεις μου θα σου χαρίσω τα χειρόγραφα μου και μια πραγματικότητα ακέραια
Μια βόλτα στο αποκορύφωμα των ιδεών μας ένα μικρό δισάκι που θα χωράει την αφθονία του καλοκαιριού για να μας θυμίζει ότι όταν έχουμε πάθος για ζωή όλα είναι δυνατά
δυο τροχούς του ουρανού για να μας δώσει η μοίρα αυτά που μας χρωστάει όσα φιλιά δεν πρόλαβαν να μας ξεδιψάσουν και ακούσματα από υψηλές συχνότητες πάθους 


Στέλλα Μαντωνανάκη 26/5/2014

poetess Stella Mantonanaki  #stellamantonanaki #poem #poetry
poets & writers

 


 



Τρίτη, 1 Ιουλίου 2014

Το πείσμα του έρωτα - Στέλλα Μαντωνανάκη








Έρωτας με μνήμη
Συμβιβάζεται με το παρελθόν
Οραματίζεται το μέλλον
Ανέμελος και πεισματάρης
Μοναδικός όταν είναι αληθινός
Δεν επαναπαύεται ποτέ
Αεικίνητος
Λύγισε; Χάνεται μέσα στο αχανές του κόσμου
Δεν γονατίζει…
Καλπάζει και οι μυώνες του έχουν την δύναμη του αλόγου, την δροσιά του φιλιού όταν σιγομουρμουριζει.....
Μην φοβάσαι πια τα πλέγματα των εγκλωβισμένων στους παφλασμούς των άγριων κυμάτων..

Στέλλα Μαντωνανάκη