Τρίτη, 17 Ιουνίου 2014

Το δέντρο που δεν μεγάλωνε - Στέλλα Μαντωνανάκη








Ένα δέντρο γυμνό, χωρίς κλαριά, φύλλα και άνθη.
Ένας ξερός κορμός.
Το κανάκευα
 –το σκέπαζα τους χειμώνες- μήπως ανθίσει την άνοιξη.
Κάποιες φορές φυτρώναν μικρά κλαδιά, μα είναι τόσο προσωρινά.
Το πότιζα με τα δάκρυά μου!
Εγώ και το δέντρο μου δεν μεγαλώναμε
Αυτό μαράζωνε από τα δάκρυα μου και εγώ από τη γύμνια του. 
Αυγή ήταν όταν μια ηλιαχτίδα σαν οξύ τρύπησε τον κορμό του. Βγήκε το πρώτο κλαράκι, ύστερα το δεύτερο, γέμισε κλαριά και άνθη.
Αυγή ήταν όταν η αγάπη μπόλιασε στο κορμί μου με τέχνη, την ακλόνητη επιθυμία για ζωή.
Από τότε το δέντρο ανθίζει με το γέλιο μου και εγώ με την περιβολή του.

Στέλλα Μαντωνανάκη


«Ανθολόγιο ΣΥΝΠΟΙΕΙΝ τόμος Β’, Νεοέλληνες Ποιητές & Λογοτέχνες» 
Εκδόσεις schooltime.gr (Νέα Έκδοση)
Είκοσι τέσσερις Νεοέλληνες Ποιητές & Λογοτέχνες





Δεν υπάρχουν σχόλια: