Δευτέρα, 30 Ιουνίου 2014

Αγάπη μου, λατρεία μου - 1989






Αγάπη μου, λατρεία μου - 1989     

               
Στίχοι: 
Λίνα Νικολακοπούλου
Μουσική: 
Σταμάτης Κραουνάκης

Κουβέντα θ’ ανοίξουμε τώρα
με τι εννοείς και τι εννοώ;
Ξεκίνα παιδί μου προχώρα
η τρελά κι η νύχτα δεν έχουν θεό

Το χέρι σου δώσ’ μου
και πάμε στου κόσμου
την πιο νευρικιά διαδρομή
εμείς και νεκροί θα αγαπάμε
το θύμα, το θύτη και την αφορμή

Αγάπη μου, λατρεία μου
κουβέντα κι ιστορία μου
δικό μου πεπρωμένο
Χριστέ και Παναγία μου
στην πρώτη απεργία μου
μαζί σου κατεβαίνω

Κουβέντα θ’ ανοίξουμε τώρα
με τι ‘ναι καλό και τι ‘ναι κακό;
Ξεκίνα παιδί μου προχώρα
δεν είναι για φόβο και πανικό

Το χέρι σου δώσ’ μου
και πάμε στου κόσμου
την πιο νευρικιά διαδρομή
εμείς και νεκροί θα αγαπάμε
τα όχι, τα ίσως, τα ναι και τα μη
 





 



Η συλλογή μου ΤΟΛΜΩ βγαίνει σε έντυπη μορφή τον Σεπτέμβρη





Καθήκον. Η υποχρέωση μας να μένουμε πιστοί στον εαυτο μας.Να είμαστε κύριοι της ζωης μας.Να νιώθουμε και να αποφασίζουμε οι ίδιοι για εμάς....

Η συλλογή μου ΤΟΛΜΩ βγαίνει σε έντυπη μορφή τον Σεπτέμβρη.Καλημέρα!

 

Να έχετε μια καλή, δημιουργική εβδομάδα!





Τετάρτη, 25 Ιουνίου 2014

poetess Stella Mantonanaki

Pablo Neruda - Tal Vez No Ser Es Ser






Ίσως η απουσία σου είναι παρουσία, χωρίς εσύ να είσαι,
 Χωρίς να πας να κόψεις το μεσημέρι
 Σαν ένα γαλάζιο λουλούδι, χωρίς εσύ να περπατάς
 Πιο αργά ανάμεσα στην ομίχλη και στους πλίνθους,

 Χωρίς εκείνο το φως που κρατάς στο χέρι
 Που ίσως άλλοι δε θα δουν να χρυσίζει,
 Που ίσως κανείς δεν έμαθε ότι βλασταίνει
 Σαν την κόκκινη καταγωγή του τριαντάφυλλου,

 Χωρίς εσύ να είσαι, επιτέλους, χωρίς να έρθεις
 Απότομη, ερεθιστική, να γνωρίσεις τη ζωή μου,
 Καταιγίδα από ροδώνα, σιτάρι του ανέμου,

 Και από τότε είμαι, γιατί εσύ είσαι,
 Και από τότε είσαι, είμαι και είμαστε,
 Και για χάρη του έρωτα θα είμαι, θα είσαι, θα είμαστε


Τζώρτζ Όργουελ ( 25 Ιουνίου 1903 – 21 Ιανουαρίου 1950)





Τρίτη, 24 Ιουνίου 2014

Βαθύ Φως ο Παράδεισος - Στέλλα Μαντωνανάκη







Θεέ της λάμψης και του σκότους. Γιε της αγάπης και της Φωτιάς. Τα μάτια σου στάζουν μέρα. Τα μαλλιά σου νύχτα.
Σε λούζω με πολυάριθμα αστέρια και μαύρα βελούδα.
Γιατί;
Όσο σκοτάδι δάνεισα στην υπομονή, τόσο φως εισέπραξα στον ερχομό σου.

Στέλλα Μαντωνανάκη


Οι Καθρέφτες του Έρωτα - Στέλλα Μαντωνανάκη (Α΄Ανθολόγιο ΣΥΝ ΠΟΙΕΙΝ)





ΟΙ ΚΑΘΡΕΦΤΕΣ ΤΟΥ ΕΡΩΤΑ

Όταν σε κοιτάξει ο έρωτας στα μάτια, σε κερνάει το πιο γλυκό κρασί. Και αν δεις τις κόρες των ματιών του να διαστέλλονται από την αίσθηση ότι άγγιξαν την καρδιά σου.
Παίρνεις τα δώρα και τα ακουμπάς στο δωμάτιο με τους καθρέφτες. Εκεί που τα σώματα γεννούν πολλαπλές εικόνες πάθους.
Ο έρωτας βρίσκει πάντα τρόπους και ευδοκιμεί.
Αρκεί να τον βλέπεις στο κέντρο μιας καρδιάς που ενώ φέγγει στο ημίφως, λάμπει, σαν ζευγάρι σε σκηνή θεάτρου, την ώρα που τα φώτα ανάβουν μετά από μια ιστορία αγάπης, με ευτυχισμένο τέλος

(Α΄Ανθολόγιο ΣΥΝ ΠΟΙΕΙΝ)

Στέλλα Μαντωνανάκη

Τέσσερις εποχές


Τα θαύματα κι οι ψευδαισθήσεις χάνονται, πάντα πέφτουν τα φύλλα, το Φθινόπωρο..... το χειμώνα πέφτει το σκοτάδι.........και η άνοιξη?? Προάγγελος του καλοκαιριού!!!!!!!!!! Τότε ένας νέος κύκλος θα ξεκινήσει...... αφήνουμε να αναστηθεί ο καλύτερος εαυτός μας..........αυτή είναι η τάξη μέσα από τη ρέουσα πραγματικότητα. Στέλλα Μαντωνανάκη

Δευτέρα, 23 Ιουνίου 2014

Άρπαξε τον Έρωτα από τις φτερούγες... Στέλλα Μαντωνανάκη

Μ.Καραγάτσης (23 Ιουνίου 1908 − 14 Σεπτεμβρίου 1960)





Και τη βαρύτερη δυστυχία,  ο χρόνος τη μαλακώνει
- Μ. Καραγάτσης

Κυριακή, 22 Ιουνίου 2014

Υστερόγραφο Ζωής – Στέλλα Μαντωνανάκη







Έξω, ψευτοαγιοσύνη και φωνές σωτήρων...
Μέσα, μυρωδιά μούχλας, υγρή μικρή φυλακή,
Κομμένα φτερά και ένα ξύλινο δοκάρι στην
εβγαρσιά για να στηρίζεσαι...
μικρό σπουργίτι... αγύρτης θάνατος σε
πλησιάζει...
Ακούσια η επιλογή σου...
Εκούσια η δική τους...
Κραυγές για δικαιοσύνη και
ευαισθητοποίηση...
Ψίθυροι για αλήθειες και ψέμματα...
Στο κρύο υπόγειο ένα σπουργίτι στην
εβγαρσιά, αδύναμο και με κομμένα φτερά
χτυπάει με το μικρό του ράμφος το ξύλινο
δοκάρι και περιμένει... την υπέρβαση...

Αφιερωμένο στα παιδιά που μας χρειάζονται...

Στέλλα Μαντωνανάκη



Πένθιμο Μπλουζ - Γ. Χ. Ώντεν






Κόψτε τα τηλέφωνα, πάψτε τα ρολόγια,
Το πιάνο κλείστε, πνίξτε τύμπανα και λόγια.
Δώστε ένα κόκαλο στο σκύλο να ησυχάσει.
Ο θρήνος άρχισε, το φέρετρο ας περάσει.

Τ' αεροπλάνα από πάνω μας στενάζουν
«Πέθανε τώρα αυτός» στον ουρανό να γράψουν
Μαβιέ κορδέλες βάλτε στ' άσπρα περιστέρια,
Οι τροχονόμοι μαύρα γάντια έχουν στα χέρια.

Ανατολή και δύση μου, βορρά και νότε,
Χαρά της Κυριακής, της εβδομάδας μόχθε.
Ήσουν φωνή, τραγούδι μου, μέρα, σκοτάδι,
Πίστευα αιώνια τη δική μας την αγάπη...

Τ' αστέρια δεν τα λαχταρώ, πάρτε τα, σβήστε
Τον ήλιο ρίξτε τον και το φεγγάρι κρύψτε.
Αδειάστε τον ωκεανό, κάψτε τα δάση,
Τίποτα πια καλό, ποτέ, δε θα χαράξει.

Γ. Χ. Ώντεν (1907-1973)
Μτφ. Ερρίκος Σοφράς


Σάββατο, 21 Ιουνίου 2014

Πέρα από τον χρόνο – Στέλλα Μαντωνανάκη





Εκπνοή. Ανοίγω το στόμα ,σπαταλώ την μέσα μου πνοή
Εισπνοή. Το κλείνω για να κρατήσω την ευωδιά σου

Μένω ώρες με σφραγισμένα τα χείλη
Άσε με εμένα, μην σκιάζεσαι
Έχεις τόσο οξυγόνο που δεν αρκεί μια ζωή να το ξοδέψω

Και στην άλλη ζωή εδώ θα είμαι
Θα μεταμορφωθώ σε λευκό φως
Θα το σκορπίσω για να ταιριάξει με την λάμψη σου
Αποταμιεύσεις δεν κάνω, ξοδεύω…

Το αχανές του χρόνου δεν έχει τέλος 
Οι ζωές δεν τελειώνουν..
Έχουν σφραγίδα το βιβλίο του βίου μας -του δικού μας Βίου- Ζωή μου...

Στέλλα Μαντωνανάκη





Παρασκευή, 20 Ιουνίου 2014

Αυγερινός -Στέλλα Μαντωνανάκη (29/4/2012)






Αυγερινός 

Ο ουρανός ροδίζει, τα μάτια κλείνουν και η απόλαυση στα σώματα απαλός τριγμός
Οι Σάρκες ρόδινες σε αντιδιαστολή με τα χρώματα της αυγής
Το πρώτο φως της ημέρας την βρήκε ντυμένη στα πορτοκαλιά
Η γυναίκα στρέφεται γύρω από το πρόσωπο που
όπως η γη γύρω από τον ήλιο
ο άντρας ολόγιομος, χρυσίζει
Τα σώματα ντυμένα με χρώματα μαγικά
Αυγερινές αχτίδες του ήλιου

Στέλλα Μαντωνανάκη

(29/4/2012)
http://stergimanto06.blogspot.com/


Κατεβάστε το νέο «Ανθολόγιο ΣΥΝΠΟΙΕΙΝ τόμος Β’, Νεοέλληνες Ποιητές & Λογοτέχνες»











Κατεβάστε το νέο «Ανθολόγιο ΣΥΝΠΟΙΕΙΝ τόμος Β’, Νεοέλληνες Ποιητές & Λογοτέχνες» Εκδόσεις schooltime.gr | schooltime.gr http://ow.ly/yfq3q 

ΣΥΓΓΡΑΦΕΙΣ: ΣΤΑΥΡΟΣ ΒΑΡΒΕΡΗΣ, ΓΙΩΡΓΟΣ ΒΟΥΤΣΑΣ, ΒΙΚΥ ΓΚΟΥΜΑ, TRIADA ZERVOU, ΓΙΑΝΝΗΣ ΚΑΝΔΥΛΗΣ, ΓΑΒΡΙΗΛ ΚΑΡΕΤΑ, ΣΩΤΗΡΙΑ ΚΥΡΜΑΝΙΔΟΥ, ΚΩΣΤΑΣ ΚΩΝΣΤΑΝΤΙΝΙΔΗΣ, ΚΑΤΕΡΙΝΑ ΛΑΝΑΡΑ, ΜΑΓΙΑΤΖΗΣ ΓΙΩΡΓΟΣ, ΡΑΦΑΕΛΛΑ ΜΑΝΕΛΗ, ΣΤΕΛΛΑ ΜΑΝΤΩΝΑΝΑΚΗ, ΑΓΑΠΗ ΜΟΥΝΔΡΙΑΝΑΚΗ, ΜΑΙΡΗ ΜΠΡΙΛΗ, ΛΙΑ ΝΙΚΟΛΑΙΔΗ, ΘΑΝΑΣΗΣ ΠΑΝΟΥ, ΙΩΑΝΝΗΣ ΧΡ. ΠΑΠΟΥΛΙΑΣ, ΧΡΗΣΤΟΣ.Χ. ΠΑΡΑΒΑΛΟΣ, ΡΕΝΑ ΠΕΤΡΟΥ, ΘΕΟΔΩΡΟΣ ΣΑΝΤΑΣ, ΚΟΥΤΟΥΦΑΡΗ ΣΕΤΤΑ ΕΛΕΝΗ, ΝΙΚΟΛΕΤΤΑ ΣΙΜΩΝΟΣ, ΣΟΦΙΑ ΣΚΟΥΛΙΚΑ, ΡΕΝΑ ΤΖΩΡΑΚΗ 

Είκοσι τέσσερις Νεοέλληνες Ποιητές & Λογοτέχνες
Έτος Έκδοσης: 2014, Ιούνιος
Σελίδες: 202
ISBN: 978-618-80978-4-1
Έκδοση: Εκδόσεις schooltime.gr
Επιμέλεια έκδοσης: Θανάσης Πάνου
Ζωγραφική-Μακέτες: Θανάσης Πάνου-Γιάννης Χρ. Παπούλιας



Πέμπτη, 19 Ιουνίου 2014

Αμφισβητώ τα πρόσωπα μάσκες και τα παιχνίδια τους.





Αμφισβητώ τα πρόσωπα μάσκες και τα παιχνίδια τους.
Τα άγονα χέρια που- όταν τα φώτα σβήσουν- δημιουργούν σονέτα αλλόκοτης αγάπης.
Γόνιμη είναι αυτή που για να αποδειχτεί δεν διεκδικεί θρόνους κάνοντας περιοδείες σε πλατείες, περιμένοντας τον χρόνο που θα αποδείξει ότι φτύνει σάλιο, για να πειστούν οι θεατές για την αλήθεια των ήχων τους.
Στο τέλος της παράστασης θα απογυμνωθούν.
Μέσα απ΄ την αθωότητας μιας βρόμικης θεωρίας

Στέλλα Μαντωνανάκη




Τετάρτη, 18 Ιουνίου 2014

Travellers Web Radio

Travellers Web Radio

Ποίημα στους φίλους... Χόρχε Λουίς Μπόρχες






Δεν μπορώ να σου δώσω λύσεις
για όλα τα προβλήματα της ζωής σου,
ούτε έχω απαντήσεις
για τις αμφιβολίες και τους φόβους σου ˙
όμως μπορώ να σ’ ακούσω
και να τα μοιραστώ μαζί σου.

Δεν μπορώ ν’ αλλάξω
το παρελθόν ή το μέλλον σου.
Όμως όταν με χρειάζεσαι
θα είμαι εκεί μαζί σου.

Δεν μπορώ να αποτρέψω τα παραπατήματα σου.
Μόνο μπορώ να σου προσφέρω το χέρι μου
να κρατηθείς και να μη πέσεις.

Οι χαρές σου, οι θρίαμβοι και οι επιτυχίες σου
δεν είναι δικές μου.
Όμως ειλικρινά απολαμβάνω να σε βλέπω ευτυχισμένο.

Δεν μπορώ να περιορίσω μέσα σε όρια
αυτά που πρέπει να πραγματοποιήσεις,
όμως θα σου προσφέρω τον ελεύθερο χώρο
που χρειάζεσαι για να μεγαλουργήσεις.

Δεν μπορώ να αποτρέψω τις οδύνες σου
όταν κάποιες θλίψεις
σου σκίζουν την καρδιά,
όμως μπορώ να κλάψω μαζί σου
και να μαζέψω τα κομμάτια της
για να την φτιάξουμε ξανά πιο δυνατή.

Δεν μπορώ να σου πω ποιος είσαι
ούτε ποιος πρέπει να γίνεις.
Μόνο μπορώ
να σ' αγαπώ όπως είσαι
και να είμαι φίλος σου.

Αυτές τις μέρες σκεφτόμουν
τους φίλους μου και τις φίλες μου,
δεν ήσουν πάνω
ή κάτω ή στη μέση.

Δεν ήσουν πρώτος
ούτε τελευταίος στη λίστα.
Δεν ήσουν το νούμερο ένα ούτε το τελευταίο.

Να κοιμάσαι ευτυχισμένος.
Να εκπέμπεις αγάπη.
Να ξέρεις ότι είμαστε εδώ περαστικοί.

Ας βελτιώσουμε τις σχέσεις με τους άλλους.

Να αρπάζουμε τις ευκαιρίες.
Να ακούμε την καρδιά μας.
Να εκτιμούμε τη ζωή.

Πάντως δεν έχω την αξίωση να είμαι
ο πρώτος, ο δεύτερος ή ο τρίτος
στη λίστα σου.

Μου αρκεί που με θέλεις για φίλο.
Ευχαριστώ που είμαι.



[πηγή: Χόρχε Λουίς Μπόρχες, Ποιήματα, μετάφρ. Δ. Καλομοίρης , Ελληνικά Γράμματα, 1995 ]


Ανατομία του Έρωτα - Στέλλα Μαντωνανάκη 18/ 2/ 1987







Λιγωμένος από το ξενύχτι αναστέναξε βαθειά .
Το κρεβάτι δεν ήταν για μεγάλα ταξίδια 
Το τετράγωνο άνοιγμα της πόρτας δεν τον χωρούσε.
Ένας εγκλωβισμένος έρωτας έχει το μισό της δύναμης του.
Σύρθηκε με την κοιλιά .Με κλειστές φτερούγες δραπέτευσε. Μύριζε κλεισούρα.
Αντάρτη Έρωτα, θα σου στρώσω τις αιώνιες μάχες των εραστών κάτω από τα πόδια για να διαλέξεις δάκρυα.
Και αν δεν πήρες τα βέλη σου φεύγοντας Θα σου δώσω ένα…. Μόνο ένα..
Για να μη δεις όλο τον κόσμο δικό σου.
Η Ανατομία του έρωτα είναι σαν το συμβόλαιο. O κάθε ένας δίνει ότι έχει μέσα του. 

Στέλλα Μαντωνανάκη




Τρίτη, 17 Ιουνίου 2014

Το δέντρο που δεν μεγάλωνε - Στέλλα Μαντωνανάκη








Ένα δέντρο γυμνό, χωρίς κλαριά, φύλλα και άνθη.
Ένας ξερός κορμός.
Το κανάκευα
 –το σκέπαζα τους χειμώνες- μήπως ανθίσει την άνοιξη.
Κάποιες φορές φυτρώναν μικρά κλαδιά, μα είναι τόσο προσωρινά.
Το πότιζα με τα δάκρυά μου!
Εγώ και το δέντρο μου δεν μεγαλώναμε
Αυτό μαράζωνε από τα δάκρυα μου και εγώ από τη γύμνια του. 
Αυγή ήταν όταν μια ηλιαχτίδα σαν οξύ τρύπησε τον κορμό του. Βγήκε το πρώτο κλαράκι, ύστερα το δεύτερο, γέμισε κλαριά και άνθη.
Αυγή ήταν όταν η αγάπη μπόλιασε στο κορμί μου με τέχνη, την ακλόνητη επιθυμία για ζωή.
Από τότε το δέντρο ανθίζει με το γέλιο μου και εγώ με την περιβολή του.

Στέλλα Μαντωνανάκη


«Ανθολόγιο ΣΥΝΠΟΙΕΙΝ τόμος Β’, Νεοέλληνες Ποιητές & Λογοτέχνες» 
Εκδόσεις schooltime.gr (Νέα Έκδοση)
Είκοσι τέσσερις Νεοέλληνες Ποιητές & Λογοτέχνες





Συνέντευξη της Στέλλας Μαντωνανάκη στη Ρούλα Χατζή (23-10-2012)





*Η ποίηση παίζει σημαντικό ρόλο στη ζωή σας;

Η  Ποίηση είναι Ζυμάρι.
Εκτός από τη μαγιά παίζει ρόλο και ο αέρας .
Προζύμι και Ζωή.
Πρώτη αρχή και Οξυγόνο μου.
Ναι, παίζει Πρωταγωνιστικό ρόλο.

*Ποιόν θεωρείτε πιο σπουδαίο Έλληνα ποιητή και από ποιόν έχετε επηρεαστεί;
Τον Ποιητή της πιο όμορφης Ουτοπίας. Τον Τάσο Λειβαδίτη .
Στην κυριολεξία έχω αγκαλιά τα ποιήματα του .
Δεν ξέρω καν αν έχω επηρεαστεί από κάποιον. Έχω διαβάσει πολλούς-ες ,το μυαλό συσσωρεύει και αυτό που φοβάμαι, εκτός από αρκετά αλλά, είναι να μην πάθω κάτι και αδειάσει από εικόνες, λέξεις…να μην αδειάσει από Ποίηση.

*Ποιο είναι το μήνυμα που θέλετε να περάσετε μέσα από τα ποιήματά σας;

Όταν ξεκινώ να γράφω δεν σκέφτομαι: Θέλω να περάσω αυτό το μήνυμα.
Μου βγαίνουν αυθόρμητα όταν νιώθω έντονα συναισθήματα.
 Ας πούμε πριν ένα χρόνο, περίπου, ήμουν σε μία καφετέρια κοίταξα δυο κοπέλες που καθόταν ,σε κάποια απόσταση, απέναντι μου. Η μία δεν μιλούσε καθόλου. Έκλαιγε. Η άλλη προφανώς τη συμβούλευε. Έκανε χειρονομίες και μιλούσε-μιλούσε ασταμάτητα.
Δεν θα ξεχάσω το βλέμμα της κοπέλας με το αυλακωμένο από δάκρυα πρόσωπο. Άρχισα να φαντάζομαι, δεν ήξερα τι της είχε συμβεί, είχα εστιάσει στο βλέμμα της και έγραψα πάνω σ΄αυτό.


*Τι σημαίνει για σας η ποίηση;
Όπως απάντησα και στην αρχική ερώτηση. Πρώτη αρχή και οξυγόνο μου.

*Ποιες είναι οι κύριες πηγές έμπνευσής σας;
Ο έρωτας, το φως και η λάμψη του, η Θάλασσα, οι προεκτάσεις κοινωνικών φαινομένων ή και μικρά πράγματα όπως οι μυρωδιές των λουλουδιών και το σημαντικότερο; Το Άρωμα που ανέδυαν  οι χώροι που έζησα  μικρή…
Η όσφρηση κατά τον Αριστοτέλη κατέχει την τρίτη θέση μετά την όραση και την ακοή.

*Ποιες είναι οι δυσκολίες της ποιητικής τέχνης;
 Οι λέξεις, το νόημα, η ροή … να αφήνεις τον άλλον να φαντάζεται, να τον γεμίζεις εικόνες ….


*Πιστεύετε ότι η σημερινή εποχή μπορεί να εμπνεύσει τους ποιητές;
Ναι, μπορεί να εμπνεύσει  γιατί ποτέ μα ποτέ δεν υπήρξε εποχή που να είναι μακράν καταστάσεων. Η σημερινή εποχή έχει πολλά να μας δώσει και πάνω από όλα την πτώση αξιών. Μα και το αντίθετο…

*Τι εκφράζετε με την ποίησή σας;
« Την ανοχή αλλά όχι την υποταγή…
« Την ευδαιμονία, την ολοκλήρωση, την πληρότητα χωρίς ψευδαισθήσεις…

Συνέντευξη της Στέλλας Μαντωνανάκη
στη Ρούλα Χατζή (23-10-2012)

poetess Stella Mantonanaki  #stellamantonanaki
poets & writers

Κυριακή, 15 Ιουνίου 2014

Πρόβα θανάτου...




Γλυκές Κυριακάτικες καλημέρες..

Σάββατο, 14 Ιουνίου 2014

Παρασκευή, 13 Ιουνίου 2014

Τάσος Λειβαδίτης... Ακούς;






Ακούς αυτήν την υπέροχη μουσική, τον ρώτησα.
Δεν είναι μουσική, μου λέει.
Εγώ καταστρέφω τη ζωή μου.

Τάσος Λειβαδίτης



Λόγος Ψυχής - Στέλλα Μαντωνανάκη





Η ψυχή δεν υπάρχει σε κάποιο σημείο του σώματος …κινείται όπως την φωτιά και καίει …βρίσκεται όπου υπάρχει ευαισθησία..ξεκομμένη από το σώμα λειτουργεί αυτόνομα είναι άυλη και καθορίζει την ζωή μας..
Κύλισε από μέσα της όμορφη σαν ζωγραφιά και τρύπωσε στις γραμμές ενός βιβλίου τα γράμματα πλατιά ..ευανάγνωστα.. χάνεται από το κοσμικό γίγνεσθαι και πλανάται σε κόσμους που η φαντασία έχει λόγο… ,σκέψεις, συναισθήματα αλλά αν η φαντασία έχει την πρωτιά…η πραγματικότητα είναι αυτή που ζει μέσα από τις αισθήσεις της …«τρέχει» το μολύβι και προσπαθεί να κρατήσει την ισορροπία…γιατί η φαντασία είναι το ψέμα και την πραγματικότητα την μεταλλάσει…την πλάθει … και αν υπάρχουν εξωτερικές παρεμβολές τις παρακάμπτει …
Ψυχή και μάτια …και με τα δυο βλέπει …
Για να βάλει σε μια τάξη το χάος …..

Στέλλα Μαντωνανάκη

http://stergimanto06.blogspot.gr/ 

(paint: Sedona Soul Seer Soul Portraits by Wendybyrd Smith)

Πέμπτη, 12 Ιουνίου 2014

XLIII Ελίζαμπεθ Μπάρετ Μπράουνινγκ (1806-1861)






XLIII

Πώς σ' αγαπώ;  Άσε με να μετρήσω τρόπους.
Σε αγαπώ στο βάθος και στο πλάτος και στο ύψος
Που η ψυχή μου μπορεί να κατακτήσει, όταν νιώθει αμήχανη
Για τους σκοπούς της ύπαρξης και της γοητείας της ιδεατής.
Σε αγαπώ στο επίπεδο της καθημερινής
Της πλέον ήρεμης ανάγκης, στο φως του ήλιου και του κεριού.
Σε αγαπώ ελεύθερα, όπως όταν οι άνθρωποι αγωνίζονται για τη νίκη του καλού
Σε αγαπώ αγνά, όπως όταν γυρίζουν από προσευχή.
Σε αγαπώ με ένα πάθος που έβαλα σε χρήση
Μες στις παλιές μου λύπες και με μια πίστη
από την ηλικία μου την παιδική.
Σε αγαπώ με μιαν αγάπη που φαινόταν πως θα χάσω
Με τους χαμένους μου άγιους - Σε αγαπώ με την αναπνοή,
Με τα χαμόγελα και τα δάκρυα όλης της ζωής μου! Κι αν ο Θεός θελήσει,
Μετά τον θάνατο θα σ' αγαπώ ακόμα πιο πολύ

Ελίζαμπεθ Μπάρετ Μπράουνινγκ (1806-1861)

(Μτφ.: Χρίστος Γούδης)

http://stergimanto06.blogspot.gr/



Ενας έρωτας πιο δυνατός από τον χωρισμό. Πιο δυνατός και από τον θάνατο






......Τα περισσότερα βιβλία τα αφήνω μισάνοιχτα. Επιλογή μου! Τι παραξενιά και αυτή !Να θέλω όλοι οι ήρωες να παρελαύνουν μπροστά μου και εγώ να κάθομαι στην μεγάλη πολυθρόνα κοιτάζοντας τους.Να μου χαμογελούν , να μου θυμώνουν...!
Σηκώθηκα. Έκλεισα τα μάτια και προχώρησα. Άπλωσα το χέρι . Πήρα ότι έπιασα κατά τύχη -δεν ήταν βιβλίο το ένιωσα από την υφή-έκανα μικρούς βηματισμούς και βγήκα στο μπαλκόνι. Μια πορτοκαλιά μόλις είχε αρχίσει να ανθίζει.Μοσχοβολούσε....Κάθισα χάμω. Θέλησα να γίνω ένα με την γη...άνοιξα τα μάτια και διάβασα την πρώτη σελίδα του τετραδίου μου...

"Ενας έρωτας πιο δυνατός από τον χωρισμό. Πιο δυνατός και από τον θάνατο".

Το φως υπάρχει
Η θερμότητα υπάρχει
ο ήχος υπάρχει
και έχουν κίνηση
Η αντίθετη γνώμη είναι αυταπάτη του μυαλού....

Απόσπασμα(ΣΥΝ ΠΟΙΕΙΝ- Γ΄Ανθολόγιο, γενικό θέμα)

Στέλλα Μαντωνανάκη





Τετάρτη, 11 Ιουνίου 2014

Ο«Υπέρ-εαυτός» μας - Στέλλα Μαντωνανάκη



Θυμάσαι τότε που ανακαλύπταμε θησαυρούς;
Τον κάστορα που έκανε την ουρά του πηδάλιο.
Και εμείς του χτίζαμε φωλιές.
Το ρυάκι που σκαπετίζαμε εκεί ανάμεσα στις Ιτιές.
Το κατευθύναμε για να ποτίζει τις λευκές αποχρώσεις των κορμών .
Νερό κα γη ήταν δικά μας.
Η υγρασία στα χέρια , στα μάτια, στο νου... έφτανε να ξεδιψάσει τα σώματα που δρασκελούσαν βουνά.
Τα εμπόδια ήταν ένα παιχνίδι για μας.
Τα πρόσωπα μας ένα πελώριο χαμόγελο ελπίδας.
Το ρυάκι στέρεψε, οι ιτιές έρμαια πια ενός αιμάτινου γίγαντα που γεννήθηκε από το σώμα της γης.
Τα Αγκαθωτά συρματοπλέγματα κεντρώνουν...
Στις Μορφές μας χαραγμένη βαθιά η αμηχανία.
Δώσε μου τα χέρια σου, ξεκινάμε.
Εκτός ορίων η επιμονή μας.
Τέσσερις παλάμες, υγρές, παραδοτέες σε αυτούς που ξέρουν ότι η θλίψη πάει στο διάβολο αφού το νερό δεν μαραίνει αλλά ανθίζει και γεννοβολά ελπίδες.....

Στέλλα Μαντωνανάκη

https://www.youtube.com/watch?v=ItfFlnb0h7U&x-yt-cl=68561176&x-yt-ts=1401912551

http://stergimanto06.blogspot.gr/




Ποῦ εἶσαι - Τάσος Λειβαδίτης






Ἔβρεχε ἐκεῖνο τὸ βράδυ, ἔβρεχε
ἀνέβηκα τὰ σκαλιὰ κανεὶς στὴν κάμαρα
Ἔβρεχε; ἔτρεμε στ᾿ ἀνοιχτὸ παράθυρο ἡ κουρτίνα
Ἔβρεχε…

«Φεύγω μὴ ζητήσεις νὰ μὲ βρεῖς. Ἀγαπῶ ἄλλον!», ἔγραφε
Ἀγαπῶ ἄλλον;
Ποῦ εἶσαι; Ποῦ νὰ πάω;
Φυσάει, κρυώνω;
Ποῦ εἶσαι; Ποῦ νὰ πάω;
Φυσάει, κρυώνω;
Οἱ δρόμοι λασπωμένοι, κίτρινα φῶτα, ἔβρεχε

Ζευγάρια ἀγκαλιασμένα κάτω ἀπ᾿ τὶς ὀμπρέλες τους
σὲ λίγο θὰ ἀνάβουνε τὸ φῶς
Θὰ κοιτάζονται στὰ μάτια καὶ θὰ πετᾶν ἀπὸ πάνω τους ὅλη τὴ μοναξιὰ
Οἱ φωτεινὲς ρεκλάμες ἀνοιγοκλείνουνε τὰ μάτια τους
Ὅλα στὴν ἐποχὴ μᾶς διαφημίζονται γιατί ὄχι καὶ αὐτὸ …
Ἔβρεχε

«Ἀγαπῶ ἄλλον!»
Μὲ κόκκινα πελώρια γράμματα θὰ ᾿τᾶν ὑπέροχη διαφήμιση
γιατί ὄχι καὶ αὐτό: «Ἀγαπῶ ἄλλον!»
«Θὰ ἀγαπῶ ἄλλον»;
Ποῦ εἶσαι;
Ποῦ νὰ πάω;
Φυσάει κρυώνω
Ποῦ εἶσαι;

http://stergimanto06.blogspot.gr/