Τρίτη, 13 Μαΐου 2014

Αγγίζοντας τον ήλιο...








Σε βλέπω να παραμονεύεις στην πιο φωτεινή γωνιά του μυαλού μου.
Δεν κοιτάζω την ώρα. Την αφήνω να πηγαίνει μόνη της.
Δεν βιάζομαι. Η Αναμονή είναι γλυκύτερη.
Κουράζεται όποιος δεν έχει τι να περιμένει.
Η Αττική αυτής της μέρας θα φτάσει και θα με βρει με τις φτερούγες ανοιχτές.
Σαν γλαροπούλι θα πετάξω πάνω από την θάλασσα.
Μπορεί να φτάσω ψηλά-να τον αγγίξω- αλλά μην τρομάξεις! Ο ήλιος δε θα με κάψει! Τον έκανα φίλο την μέρα που αντίκρισα την μορφή σου.
Και από τότε δεν φοβάμαι το σκοτάδι …

- Στέλλα Μαντωνανάκη

Δεν υπάρχουν σχόλια: