Σάββατο, 31 Μαΐου 2014

Συγχώρα με, αγάπη μου - Τάσος Λειβαδίτης




Ἤξερες νὰ δίνεσαι ἀγάπη μου...
Δινόσουνα ὁλάκερη
καὶ δὲν κράταγες γιὰ τὸν ἑαυτό σου
παρὰ μόνο τὴν ἔγνοια
ἂν ὁλάκερη ἔχεις δοθεῖ...
Ὅλα μπορούσανε νὰ γίνουνε
στὸν κόσμο ἀγάπη μου
τότε πού μου χαμογελοῦσες...
Γιατί πρὶν μπεῖς ἀκόμα στὴ ζωή μου
εἶχες πολὺ ζήσει μέσα στὰ ὄνειρά μου
ἀγαπημένη μου..
Μὰ καὶ τί νὰ πεῖ κανείς...
Ὅταν ὁ κόσμος εἶναι τόσο φωτεινὸς
καὶ τὰ μάτια σου τόσο μεγάλα...
Στὴν πιὸ μικρὴ στιγμὴ μαζί σου
ἔζησα ὅλη τη ζωή...
Θὰ ξαναβρεθοῦμε μία μέρα
καὶ τότε ὅλα τὰ βράδια
κι ὅλα τὰ τραγούδια θάναι δικά μας...
Θάθελα νὰ φωνάξω τ'ὀνομά σου,ἀγάπη,
μ' ὅλη μου τὴ δύναμη...
Νὰ τὸ φωνάξω τόσο δυνατὰ
ποῦ νὰ μὴν ξανακοιμηθεῖ κανένα ὄνειρο στὸν κόσμο,
καμιὰ ἐλπίδα νὰ μὴ πεθάνει...
Θέ μου πόσο ἦταν ὄμορφη
σὰν ἕνα φωτισμένο δέντρο
μία παλιὰ νύχτα τῶν Χριστουγέννων
Συχώρα μέ, ἀγάπη μου,
ποῦ ζοῦσα πρὶν νὰ σὲ γνωρίσω...
Μισῶ τὰ μάτια μου,
ποῦ πιὰ δὲν καθρεφτίζουν τὸ χαμόγελό σου...
Θὰ σ' ἀκούω σὰν τὸν τυφλὸ ποὺ κλαίει,
ἀκούγοντας μακριὰ τὴ βουὴ μίας μεγάλης γιορτῆς
σ' ἀναζητάω σὰν τὸν τυφλό,
ποῦ ψάχνει νὰ βρεῖ τὸ πόμολο τῆς πόρτας
σ'ἕνα σπίτι που' πιάσε φωτιά,
ἅ, γιὰ νὰ γεννηθεῖς ἐσὺ
κι ἐγὼ γιὰ νὰ σὲ συναντήσω
γὶ αὐτὸ ἔγινε ὁ κόσμος...
Κι ἐσύ, ἀγαπημένη, ὅταν μὲ διώχνεις,
κλείνεις ἔξω ἀπ' τὴν πόρτα σου
ἕναν ὁλάκερο πικραμένο κόσμο...
Κι ὅταν δὲν πεθαίνει ὁ ἕνας γιὰ τὸν ἄλλον,
εἴμαστε κιόλας νεκροί...
Ἂν βροῦν ἕναν ἄνθρωπο νεκρὸ
ἔξω ἀπ' τὴν πόρτα σου,
ἐσὺ θὰ ξέρεις,
πῶς πέθανε σφαγμένος
ἀπ' τὰ μαχαίρια τοῦ φιλιοῦ,
ποῦ ὀνειρευότανε γιὰ σένα...
Ποδοπάτησε μέ,
νὰ ἔχω τουλάχιστον τὴν εὐτυχία
νὰ μ'ἀγγίζεις...

Επέστρεφε... Κωνσταντίνος Καβάφης (1863-1933)




Επέστρεφε συχνά και παίρνε με,
αγαπημένη αίσθησις επέστρεφε και παίρνε με—
όταν ξυπνά του σώματος η μνήμη,
κ’ επιθυμία παληά ξαναπερνά στο αίμα·
όταν τα χείλη και το δέρμα ενθυμούνται,
κ’ αισθάνονται τα χέρια σαν ν’ αγγίζουν πάλι.

Επέστρεφε συχνά και παίρνε με την νύχτα,
όταν τα χείλη και το δέρμα ενθυμούνται...

Κωνσταντίνος Καβάφης (1863-1933)

Παρασκευή, 30 Μαΐου 2014

Εξομολογήσεις της Στέλλας Μαντωνανάκη








« Πες μου τι δεν αντέχεις?
« Τους “καρπούς” που ξεραίνει ο ήλιος…
 «Την κυνική φιλοσοφία ‘’Εμείς διαφέρουμε από τους άλλους σκύλους διότι εμείς δεν δαγκώνουμε τους εχθρούς αλλά τους φίλους’’
 «Τις εγωικές διαταραχές…
 «Tην ισχυρογνωμοσύνη και τις εύκολες αποφάσεις ..
 « Τους ανθρώπους που με ευκολία καταδικάζουν ενώ δεν “ακούνε” τις λέξεις που μπορεί να επικαλεστούν την αθωότητα ή την άφεση…
« Τα πρόσωπα που κοιτάζουν σιωπηλά και ερευνητικά τον άλλον ενώ η “λαλιά” μπορεί να γίνει έναρθρη κραυγή που κατευνάζει…
« Τις αγάπες που δεν έχουν τη δύναμη να κάνουν άλματα …να συγχωρούν …να κάνουν “αλάνα” την καρδιά τους…
« Τα Πρωινά που το ρολόι ηχεί-τι μηχανισμός και τούτος!!-
« Τα μεσημέρια όταν από το ανοιχτό παράθυρο βλέπω το φάντασμα του χθες να περιδιαβαίνει τον κήπο με τις κίτρινες τριανταφυλλιές…
« Τα βράδια πού ορίζουν να περάσουν την πόρτα μου ενώ δεν έχω το κατάλληλο φως να διαβάσω τα μικρά γράμματα που καθορίζουν την ζωή μου…
« Τον χιονιά που νεκρώνει τις  βοκαμβίλιες...

« Πες μου τι αντέχεις?
« Την ορχιδέα και την βελούδινη υφή της….
« Την ανοχή αλλά όχι την υποταγή…
« Την ευδαιμονία, την ολοκλήρωση, την πληρότητα χωρίς ψευδαισθήσεις…
« Την υπομονή στις αδυναμίες των φίλων …’’Ουδείς τέλειος’’
« Την αγάπη όταν εμπεριέχει πάθος….
« Τον καρπό του δέντρου της γνώσης….
« Τα πετάγματα και τη μαγεία τους
« Το φως και τη  λάμψη του….


-Στέλλα Μαντωνανάκη



Πέμπτη, 29 Μαΐου 2014

Υάκινθος-Άνοιξη-νόηση από την Στέλλα Μαντωνανάκη






Στέκεται πάνω από το ανθρώπινο στοιχείο που βρίσκεται μέσα της ,είναι ένα παιχνίδι που το παίζει πολλά χρόνια …Ένα ξένο μάτι που θωρεί με αυστηρότητα.. Τις στιγμές που βλέπει δεν κινείται γιατί οι συνεπαγωγές είναι πέρα από τη σχέση της με το εγώ… είναι ανεξάρτητη από τα δεσμά της μιζέριας…της φιλαυτίας … αποσύρεται….Η θεώρηση ενός κόσμου… του κόσμου της

Σηκώθηκε άπλωσε το χέρι άγγιξε απαλά το τριαντάφυλλο ..ένα αγκάθι την πλήγωσε και το αίμα έσταξε στο πάτωμα.. κοίταξε με τρόμο..το ξένο μάτι την πρόσταξε “τα τριαντάφυλλα πληγώνουν σκουπίσου τώρα εκείνο που σκέφτηκες έγινε αέρας πήρε μακριά τον φόβο τον ταξίδεψε σε καρδίες που δεν αντέχουν τα αγκάθια….’’

Φόρεσε την κορδέλα …ήταν στενή …την πλήγωνε στη ρίζα τον αυτιών …’’Εμπρος βγάλτο αυτό’’ είπε με τόνο ’’θα σου δώσω μια άλλη τουλάχιστον θα είναι φαρδιά δεν θα πονάς ..αυτός δεν είναι αληθινός πόνος αλλιώς δε θα έφευγε τόσο γρήγορα…’’

Κοίταξε με περιέργεια τον ξερό υάκινθο ..τα ξερά λουλούδια την προδιαθέτουν να βλέπει τον κόσμο αφυδατωμένο έμεινε να τον παρατηρεί με θλίψη…μια απλή κίνηση …μια επαναλαμβανόμενη κίνηση σε αραιά χρονικά διαστήματα.. νερό ..το λουλούδι θα αναπνεύσει ….Μπήκε στο ανθρώπινο στοιχείο της..

Ο κλειδοκράτορας… το ξένο μάτι… μέτρησε τα στείρα χρόνια και αυτό το μέτρημα τον οδήγησε κοντά της……


- Στέλλα Μαντωνανάκη



Το Πείσμα του Έρωτα - Στέλλα Μαντωνανάκη




Τρίτη, 27 Μαΐου 2014

Οδυσσέας Ελύτης - Το Μονόγραμμα (1971)







Θα πενθώ πάντα -μ' ακούς;- για σένα,
                                   μόνος, στον Παράδεισο

                                           Ι
Θα γυρίσει αλλού τις χαρακιές
Της παλάμης, η Μοίρα, σαν κλειδούχος
Μια στιγμή θα συγκατατεθεί ο Καιρός

Πως αλλιώς, αφού αγαπιούνται οι άνθρωποι
Θα παραστήσει ο ουρανός τα σωθικά μας
Και θα χτυπήσει τον κόσμο η αθωότητα
Με το δριμύ του μαύρου του θανάτου.

                                          II
Πενθώ τον ήλιο και πενθώ τα χρόνια που έρχονται
Χωρίς εμάς και τραγουδώ τ' άλλα που πέρασαν
Εάν είναι αλήθεια

Μιλημένα τα σώματα και οι βάρκες που έκρουσαν γλυκά
Οι κιθάρες που αναβόσβησαν κάτω από τα νερά
Τα «πίστεψέ με» και τα «μη»
Μια στον αέρα, μια στη μουσική

Τα δυο μικρά ζώα, τα χέρια μας
Που γύρευαν ν' ανέβουνε κρυφά το ένα στο άλλο
Η γλάστρα με το δροσαχί στις ανοιχτές αυλόπορτες
Και τα κομμάτια οι θάλασσες που ερχόντουσαν μαζί
Πάνω απ' τις ξερολιθιές, πίσω απ' τους φράχτες
Την ανεμώνα που κάθισε στο χέρι σου
Κι έτρεμε τρεις φορές το μωβ τρεις μέρες πάνω από
        τους καταρράχτες

Εάν αυτά είναι αλήθεια τραγουδώ
Το ξύλινο δοκάρι και το τετράγωνο φαντό
Στον τοίχο, τη Γοργόνα με τα ξέπλεκα μαλλιά
Τη γάτα που μας κοίταξε μέσα στα σκοτεινά
Παιδί με το λιβάνι και με τον κόκκινο σταυρό
Την ώρα που βραδιάζει στων βράχων το απλησίαστο
Πενθώ το ρούχο που άγγιξα και μου ήρθε ο κόσμος.

                                           III
Έτσι μιλώ για σένα και για μένα

Επειδή σ' αγαπώ και στην αγάπη ξέρω
Να μπαίνω σαν Πανσέληνος
Από παντού, για το μικρό το πόδι σου μες στ' αχανή σεντόνια
Να μαδάω γιασεμιά - κι έχω τη δύναμη
Αποκοιμισμένη, να φυσώ να σε πηγαίνω
Μέσ' από φεγγερά περάσματα και κρυφές της θάλασσας στοές
Υπνωτισμένα δέντρα με αράχνες που ασημίζουνε

Ακουστά σ' έχουν τα κύματα
Πως χαϊδεύεις, πως φιλάς
Πως λες ψιθυριστά το «τι» και το «ε»
Τριγύρω στο λαιμό στον όρμο
Πάντα εμείς το φως κι η σκιά

Πάντα εσύ τ' αστεράκι και πάντα εγώ το σκοτεινό πλεούμενο
Πάντα εσύ το λιμάνι κι εγώ το φανάρι το δεξιά
Το βρεμένο μουράγιο και η λάμψη επάνω στα κουπιά
Ψηλά στο σπίτι με τις κληματίδες
Τα δετά τριαντάφυλλα, το νερό που κρυώνει
Πάντα εσύ το πέτρινο άγαλμα και πάντα εγώ η σκιά που μεγαλώνει
Το γερτό παντζούρι εσύ, ο αέρας που το ανοίγει εγώ
Επειδή σ' αγαπώ και σ' αγαπώ
Πάντα εσύ το νόμισμα κι εγώ η λατρεία που το εξαργυρώνει:

Τόσο η νύχτα, τόσο η βοή στον άνεμο
Τόσο η στάλα στον αέρα, τόσο η σιγαλιά
Τριγύρω η θάλασσα η δεσποτική
Καμάρα τ' ουρανού με τ' άστρα
Τόσο η ελάχιστή σου αναπνοή
Που πια δεν έχω τίποτε άλλο
Μες στους τέσσερις τοίχους, το ταβάνι, το πάτωμα
Να φωνάζω από σένα και να με χτυπά η φωνή μου
Να μυρίζω από σένα και ν' αγριεύουν οι άνθρωποι
Επειδή το αδοκίμαστο και το απ' αλλού φερμένο
Δεν τ' αντέχουν οι άνθρωποι κι είναι νωρίς, μ' ακούς
Είναι νωρίς ακόμη μες στον κόσμο αυτόν αγάπη μου
Να μιλώ για σένα και για μένα.

                                         IV
Είναι νωρίς ακόμη μες στον κόσμο αυτόν, μ' ακούς
Δεν έχουν εξημερωθεί τα τέρατα, μ' ακούς
Το χαμένο μου αίμα και το μυτερό, μ' ακούς
Μαχαίρι
Σαν κριάρι που τρέχει μες στους ουρανούς
Και των άστρων τους κλώνους τσακίζει, μ' ακούς
Είμ' εγώ, μ' ακούς
Σ' αγαπώ, μ'ακούς
Σε κρατώ και σε πάω και σου φορώ
Το λευκό νυφικό της Οφηλίας, μ' ακούς
Που μ' αφήνεις, που πας και ποιος, μ' ακούς

Σου κρατεί το χέρι πάνω απ' τους κατακλυσμούς

Οι πελώριες λιάνες και των ηφαιστείων οι λάβες
Θα 'ρθει μέρα, μ' ακούς
Να μας θάψουν, κι οι χιλιάδες ύστερα χρόνοι
Λαμπερά θα μας κάνουν πετρώματα, μ' ακούς
Να γυαλίσει επάνω τους η απονιά, μ' ακούς
Των ανθρώπων
Και χιλιάδες κομμάτια να μας ρίξει

Στα νερά ένα ένα, μ' ακούς
Τα πικρά μου βότσαλα μετρώ, μ' ακούς
Κι είναι ο χρόνος μια μεγάλη εκκλησία, μ' ακούς
Όπου κάποτε οι φιγούρες
Των Αγίων
Βγάζουν δάκρυ αληθινό, μ' ακούς
Οι καμπάνες ανοίγουν αψηλά, μ' ακούς
Ένα πέρασμα βαθύ να περάσω
Περιμένουν οι άγγελοι με κεριά και νεκρώσιμους ψαλμούς
Πουθενά δεν πάω, μ' ακούς
Ή κανείς ή κι οι δύο μαζί, μ' ακούς
Το λουλούδι αυτό της καταιγίδας και, μ' ακούς
Της αγάπης
Μια για πάντα το κόψαμε
Και δε γίνεται ν' ανθίσει αλλιώς, μ' ακούς
Σ' άλλη γη, σ' άλλο αστέρι, μ' ακούς
Δεν υπάρχει το χώμα, δεν υπάρχει ο αέρας
Που αγγίξαμε, ο ίδιος, μ' ακούς

Και κανείς κηπουρός δεν ευτύχησε σ' άλλους καιρούς

Από τόσον χειμώνα κι από τόσους βοριάδες, μ' ακούς
Να τινάξει λουλούδι, μόνο εμείς, μ' ακούς
Μες στη μέση της θάλασσας
Από μόνο το θέλημα της αγάπης, μ' ακούς
Ανεβάσαμε ολόκληρο νησί, μ' ακούς
Με σπηλιές και με κάβους κι ανθισμένους γκρεμούς
Άκου, άκου
Ποιος μιλεί στα νερά και ποιος κλαίει -ακούς;
Ποιος γυρεύει τον άλλο, ποιος φωνάζει -ακούς;
Είμ' εγώ που φωνάζω κι είμ' εγώ που κλαίω, μ' ακούς
Σ' αγαπώ, σ' αγαπώ, μ' ακούς.

                                          V
Για σένα έχω μιλήσει σε καιρούς παλιούς
Με σοφές παραμάνες και μ' αντάρτες απόμαχους
Από τι να 'ναι που έχεις τη θλίψη του αγριμιού
Την ανταύγεια στο πρόσωπο του νερού του τρεμάμενου
Και γιατί, λέει, να μέλλει κοντά σου να 'ρθω
Που δε θέλω αγάπη αλλά θέλω τον άνεμο
Αλλά θέλω της ξέσκεπης όρθιας θάλασσας τον καλπασμό

Και για σένα κανείς δεν είχε ακούσει
Για σένα ούτε το δίκταμο ούτε το μανιτάρι
Στα μέρη τ' αψηλά της Κρήτης τίποτα
Για σένα μόνο δέχτηκε ο Θεός να μου οδηγεί το χέρι

Πιο δω, πιο κει, προσεχτικά σ' όλο το γύρο
Του γιαλού του προσώπου, τους κόλπους, τα μαλλιά
Στο λόφο κυματίζοντας αριστερά

Το σώμα σου στη στάση του πεύκου του μοναχικού
Μάτια της περηφάνιας και του διάφανου
Βυθού, μέσα στο σπίτι με το σκρίνιο το παλιό
Τις κίτρινες νταντέλες και το κυπαρισσόξυλο
Μόνος να περιμένω που θα πρωτοφανείς
Ψηλά στο δώμα ή πίσω στις πλάκες της αυλής
Με τ' άλογο του Αγίου και το αυγό της Ανάστασης

Σαν από μια τοιχογραφία καταστραμμένη
Μεγάλη όσο σε θέλησε η μικρή ζωή
Να χωράς στο κεράκι τη στεντόρεια λάμψη την ηφαιστειακή
Που κανείς να μην έχει δει και ακούσει
Τίποτα μες στις ερημιές τα ερειπωμένα σπίτια
Ούτε ο θαμμένος πρόγονος άκρη άκρη στον αυλόγυρο
Για σένα ούτε η γερόντισσα μ' όλα της τα βοτάνια

Για σένα μόνο εγώ, μπορεί και η μουσική
Που διώχνω μέσα μου αλλ' αυτή γυρίζει δυνατότερη
Για σένα το ασχημάτιστο στήθος των δώδεκα χρονώ
Το στραμμένο στο μέλλον με τον κρατήρα κόκκινο
Για σένα σαν καρφίτσα η μυρωδιά η πικρή
Που βρίσκει μες στο σώμα και που τρυπάει τη θύμηση
Και να το χώμα, να τα περιστέρια, να η αρχαία μας γη.

                                         VI
Έχω δει πολλά και η γη μέσ' απ' το νου μου φαίνεται ωραιότερη
Ωραιότερη μες στους χρυσούς ατμούς
Η πέτρα η κοφτερή, ωραιότερα
Τα μπλάβα των ισθμών και οι στέγες μες στα κύματα
Ωραιότερες οι αχτίδες όπου δίχως να πατείς περνάς
Αήττητη όπως η Θεά της Σαμοθράκης πάνω από τα βουνά
       της θάλασσας

Έτσι σ' έχω κοιτάξει που μου αρκεί
Να 'χει ο χρόνος όλος αθωωθεί
Μες στο αυλάκι που το πέρασμά σου αφήνει
Σαν δελφίνι πρωτόπειρο ν' ακολουθεί

Και να παίζει με τ' άσπρο και το κυανό η ψυχή μου!

Νίκη, νίκη όπου έχω νικηθεί
Πριν από την αγάπη και μαζί
Για τη ρολογιά και για το γκιούλ μπρισίμι
Πήγαινε, πήγαινε και ας έχω εγώ χαθεί
Μόνος, και ας είναι ο ήλιος που κρατείς ένα παιδί νεογέννητο
Μόνος, και ας είμ' εγώ η πατρίδα που πενθεί
Ας είναι ο λόγος που έστειλα να σου κρατεί δαφνόφυλλο
Μόνος, ο αέρας δυνατός και μόνος τ' ολοστρόγγυλο
Βότσαλο στο βλεφάρισμα του σκοτεινού βυθού
Ο ψαράς που ανέβασε κι έριξε πάλι πίσω στους καιρούς
        τον Παράδεισο!

                                        VII
Στον Παράδεισο έχω σημαδέψει ένα νησί
Απαράλλαχτο εσύ κι ένα σπίτι στη θάλασσα

Με κρεβάτι μεγάλο και πόρτα μικρή
Έχω ρίξει μες στ' άπατα μιαν ηχώ
Να κοιτάζομαι κάθε πρωί που ξυπνώ

Να σε βλέπω μισή να περνάς στο νερό
Και μισή να σε κλαίω μες στον Παράδεισο.




Αδελφωμένοι ξαφνικά... Τάσος Λειβαδίτης



Αδελφωμένοι ξαφνικά
μες στην παμμέγιστη
αρετή της Τέχνης...

- Τάσος Λειβαδίτης

"Τολμώ" ένα ποίημα της Στέλλας Μαντωνανάκη από τη νέα συλλογή της που αναμένεται να κυκλοφορήσει σύντομα



Θα  εκφράσω-  στο πολύπαθο τετράδιο μου- ότι έχει ωριμάσει μέσα μου. Η σύλληψη θα γίνει μετά από μόχθο του μυαλού και αγωνία ψυχής.
Αν καταφέρω να κάνω ανάγλυφες τις λέξεις μου θα σου χαρίσω  τα χειρόγραφα μου και μια πραγματικότητα ακέραια
Μια βόλτα  στο αποκορύφωμα των ιδεών μας
ένα μικρό δισάκι που θα χωράει την αφθονία του καλοκαιριού για να μας θυμίζει ότι όταν έχουμε πάθος για ζωή όλα είναι δυνατά
δυο τροχούς του ουρανού για να μας δώσει η μοίρα αυτά που μας χρωστάει
όσα φιλιά δεν πρόλαβαν να μας ξεδιψάσουν
και ακούσματα από υψηλές συχνότητες πάθους

Στέλλα 26/5/2014

Κυριακή, 25 Μαΐου 2014

Οι Πατέρες - Κωστής Παλαμάς






Παιδί, το περιβόλι μου που θα κληρονομήσεις,
όπως το βρεις κι όπως το δεις να μη το παρατήσεις.
Σκάψε το ακόμα πιο βαθιά και φράξε το πιο στέρεα,
και πλούτισε τη χλώρη του και πλάτυνε τη γη του,
κι ακλάδευτο όπου μπλέκεται να το βεργολογήσεις,
και να του φέρεις το νερό το αγνό της βρυσομάνας.
Κι αν αγαπάς τ’ ανθρώπινα κι όσα άρρωστα δεν είναι,
ρίξε αγιασμό και ξόρκισε τα ξωτικά, να φύγουν,
και τη ζωντάνια σπείρε του μ’ όσα γερά, δροσάτα.
Γίνε οργοτόμος, φυτευτής, (γίνε) διαφεντευτής.
Κι αν είναι κι έρθουνε χρόνια δίσεχτα,
πέσουν καιροί οργισμένοι,
κι όσα πουλιά μισέψουνε σκιασμένα, κι όσα δέντρα,
για τίποτ’ άλλο δε φελάν παρά για μετερίζια.
Μη φοβηθείς το χαλασμό. Φωτιά! Τσεκούρι! Τράβα,
ξεσπέρμεψέ το, χέρσωσε το περιβόλι, κόφτο,
και χτίσε κάστρο απάνω του και ταμπουρώσου μέσα,
για πάλεμα, για μάτωμα, για την καινούργια γέννα.
Π’ όλο την περιμένουμε κι όλο κινάει για να ‘ρθει,
κι όλο συντρίμμι χάνεται στο γύρισμα των κύκλων.
Φτάνει μια ιδέα να στο πει, μια ιδέα να στο προστάξει,
κορώνα ιδέα, ιδέα σπαθί, που θα είναι απάνου απ’ όλα.

Κωστής Παλαμάς



Σάββατο, 24 Μαΐου 2014

Αγαπώ τους ανθρώπους με ψυχή









Το Μυαλό αδειάζει όταν την αδικία μου την προσφέρουν δώρο σε στιγμές ανεμελιάς
Είναι σαν δίχτυ αράχνης που το σκίζει σφήγκα, αφήνει τα περιττώματα της και φεύγει
Τα Μερόνυχτα που η ανάσα λιγοστεύει βγάζω το κεφάλι έξω, παίρνω βαθιές αναπνοές και περιμένω πότε θα ξημερώσει …
…………………………………………………………………….
Προσέχω τις σκέψεις μου πριν γίνουν λόγια
Δεν μετανιώνω όταν ντύνομαι άμυνα
Είναι ένα ρούχο που το φοράω χρόνια…..

- Στέλλα Μαντωνανάκη

http://stergimanto06.blogspot.com/
https://www.facebook.com/stella.mantonanaki
https://www.youtube.com/user/zallina1?fea
https://plus.google.com/+Stergimanto06Blogspot/posts?hl=el
https://twitter.com/ZalliLila
https://plus.google.com/u/0/109037463305841432678
http://www.pinterest.com/smantonanaki/
http://stellamantonanaki.tumblr.com/


Παρασκευή, 23 Μαΐου 2014

Ζωρζ Σαρή (Αθήνα, 23 Μαΐου 1925 - ίδια πόλη, 9 Ιουνίου 2012)





Η Ζωρζ Σαρή γεννήθηκε το 1925 στη Αθήνα από Γαλλίδα μητέρα και Έλληνα πατέρα. Κατά τη διάρκεια της γερμανικής κατοχής άρχισε να φοιτά στη Δραματική Σχολή του Δημήτρη Ροντήρη. Αργότερα, στο Παρίσι, συνέχισε να παρακολουθεί μαθήματα υποκριτικής στη σχολή του Σαρλ Νιτλέν. Το 1962 επέστρεψε στην Ελλάδα όπου συνέχισε να παίζει στο θέατρο και στον κινηματογράφο.
Η συγγραφική της καριέρα άρχισε το 1969 με το Θησαυρό της Βαγίας, ένα μυθιστόρημα που ξεκίνησε σαν παιχνίδι με τα παιδιά της και τους φίλους τους και το οποίο είχε και εξακολουθεί να έχει μεγάλη εκδοτική επιτυχία. Από το 1969 μέχρι σήμερα έχει γράψει μυθιστορήματα για παιδιά και εφήβους, νουβέλες, θεατρικά παιδικά έργα και ιστορίες για μικρά παιδιά. Επίσης στο ενεργητικό της έχει δεκατέσσερις μεταφράσεις μυθιστορημάτων από τα γαλλικά. Όλα τα βιβλία της έχουν κάνει αρκετές επανεκδόσεις και μερικά από αυτά έχουν βραβευτεί. Το 1994 βραβεύτηκε με το Κρατικό Βραβείο Παιδικού Λογοτεχνικού Βιβλίου καθώς και από τον Κύκλο Ελληνικού Παιδικού Βιβλίου, ο οποίος τη βράβευσε ξανά το 1999. Επίσης το 1988 προτάθηκε για το βραβείο Χ.Κ. Άντερσεν.


 Ζωρζ Σαρή (Αθήνα, 23 Μαΐου 1925 - ίδια πόλη, 9 Ιουνίου 2012) 





Πέμπτη, 22 Μαΐου 2014

Όταν η ποίηση της Στέλλας Μαντωνανάκη συναντά τις δημιουργίες του Ioannis Maidanos





Ευχαριστούμε τον κύριο Ioannis Maidanos, για την παραχώρηση του κολάζ του. 
Μπορείτε να δείτε τις δουλειές του: https://www.facebook.com/Collage.Ioannis.Maidanos και http://collage.gr/



Βίκτωρ Ουγκώ (26 Φεβρουαρίου 1802 – 22 Μαΐου 1885)





Ο Victor Marie Vicomte Hugo (Βίκτωρ Ουγκώ) υπήρξε ποιητής και μυθιστοριογράφος, η πιο εξέχουσα φυσιογνωμία του Ρομαντισμού στη Γαλλία. Κύρια έργα του "Οι Άθλιοι" και η "Παναγία των Παρισίων" για τα οποία είναι γνωστός σ' όλο τον κόσμο. Στη Γαλλία εκτιμάται πολύ και για την ποίησή του.

Εργογραφία

Θεατρικά έργα

Ινέ ντε Καστρό Inez de Castro (1820)
Κρόμγουελ Cromwell (1827)
Ερνάνης Hernani (1830)
Μαριόν Ντελόρμ Marion Delorme (1831)
Ο Βασιλιάς διασκεδάζει Le Roi s'amuse (1832)
Λουκρητία Βοργία Lucrèce Borgia (1833)
Μαρία Τυδώρ Marie Tudor (1833)
Άγγελος, ο τύραννος της Πάδουας Angelo, tyran de Padoue (1835)
Ρουί Μπλα Ruy Blas (1838)
Οι Στρατιωτικοί Διοικητές Les Burgraves (1843)
Τορκουεμάδα Torquemada (1882)
Το Θέατρο στην ελευθερία Théâtre en liberté (1886)
Αμοιβή Χίλια Φράγκα Mille Francs de récompense (1934)

Μυθιστορήματα

Χαν της Ισλανδίας Han d'Islande (1823)
Μπιγκ Ζαργκάλ Bug-Jargal (1826)
Η Τελευταία Μέρα ενός Κατάδικου Le Dernier Jour d'un condamné (1829)
Η Παναγία των Παρισίων Notre-Dame de Paris (1831)
Κλοντ Γκε Claude Gueux (1834)
Οι Άθλιοι Les Misérables (1862)
Οι Εργάτες της Θάλασσας Les Travailleurs de la mer (1866)
Ο Άνθρωπος που γελά L'Homme qui rit (1869)
Ενενήντα τρία Quatre-vingt-treize (1874)

Ποιητικές συλλογές

Διάφορες Ωδές και ποιήματα 
Odes et poésies diverses (1822)
Νέες Ωδές Nouvelles Odes (1824)
Ωδές και Μπαλάντες Odes et Ballades (1826)
Τα Ανατολίτικα Les Orientales (1829)
Φθινοπωρινά Φύλλα Les Feuilles d’automne (1831)
Τραγούδια του Δειλινού Les Chants du crépuscule (1835)
Εσωτερικές Φωνές Les Voix intérieures (1837)
Ακτίνες και Σκιές Les Rayons et les ombres (1840)
Τιμωρίες Les Châtiments (1853)
Ενατενίσεις Les Contemplations (1856)
Πρώτη σειρά του Θρύλου των Αιώνων Première série de la Légende des Siècles (1859)
Τραγούδια του δρόμου και του δάσους Les Chansons des rues et des bois (1865)
Το Φοβερό Έτος L'Année terrible (1872)
Η Τέχνη να είσαι παππούς L'Art d'être grand-père (1877)
Νέα σειρά του Θρύλου των Αιώνων Nouvelle série de la Légende des Siècles (1877)
Θρησκείες και Θρησκεία Religions et religion (1880)
Οι Τέσσερις Άνεμοι του Πνεύματος Les Quatre Vents de l'esprit (1881)
Ολοκληρωμένη έκδοση του Θρύλου των Αιώνων Série complémentaire de la Légende des Siècles (1883)
Το Τέλος του Σατανά La Fin de Satan (1886)
Άπαντα Ποιητικά Toute la Lyre (1888)
Θεός Dieu (1891)
Νέα έκδοση των Ποιητικών Απάντων Nouvelle série de Toute la Lyre (1893)
Τα Ολέθρια Χρόνια Les Années funestes (1898)
Τελευταία Δέσμη Dernière Gerbe (1902)
Ωκεανός. Πέτρινη Σωρός Océan. Tas de pierres (1942)


Άλλα κείμενα

Σπουδή στο Μιραμπώ Étude sur Mirabeau (1834)
Λογοτεχνικές και Φιλοσοφικές Διαμάχες Littérature et philosophie mêlées (1834)
Ο Ρήνος Le Rhin (1842)
Ναπολέων ο Μικρός Napoléon le Petit (1852)
Επιστολές στο Λουδοβίκο Βοναπάρτη Lettres à Louis Bonaparte (1855)
Ουίλιαμ Σαίξπηρ William Shakespeare (1864)
Οδηγός των Παρισίων Paris-Guide (1867)
Οι γιοί μου Mes Fils (1874)
Λόγοι και Πράξεις – Πριν την Εξορία Actes et paroles - Avant l'exil (1875)
Λόγοι και Πράξεις – Κατά την Εξορία Actes et paroles - Pendant l'exil (1875)
Λόγοι και Πράξεις – Μετά την Εξορία Actes et paroles - Depuis l'exil (1876)
Η Ιστορία ενός Εγκλήματος – Α’ Μέρος Histoire d'un crime - 1re partie (1877)
Η Ιστορία ενός Εγκλήματος – Β’ Μέρος Histoire d'un crime - 2e partie (1878)
Ο Πάπας Le Pape (1878)
Ο Βλαξ L'Âne (1880)
Το Αρχιπέλαγος της Μάγχης L'Archipel de la Manche (1883)
Μεταθανάτιες Δημοσιεύσεις Œuvres posthumes
Θεωρήσεις – Α’ Σειρά Choses vues - 1re série (1887)
Άλπεις και Πυρηναία Alpes et Pyrénées (1890)
Γαλλία και Βέλγιο France et Belgique (1892)
Αλληλογραφία – Α’ Τόμος Correspondances - Tome I (1896)
Αλληλογραφία – Β’ Τόμος Correspondances - Tome II (1898)
Θεωρήσεις – Β’ Σειρά Choses vues - 2e série (1900)
Υστερόγραφο της Ζωής μου Post-scriptum de ma vie (1901)
Λίθοι Pierres (1951)
Μελαγχολία Mélancholia


Έργα του Ουγκό στην όπερα
Λουκρητία Βοργία : Ντονιτσέττι Lucrezia Borgia (1833)
Άγγελος, ο τύραννος της Πάδουας :
Μερκαντάντε Il Giuramento (1837)
Πονκιέλλι La Gioconda (1876)
Ερνάνης : Βέρντι Εrnani (1844)
Ο Βασιλιάς διασκεδάζει : Βέρντι Rigoletto (1851)
Μαριόν Ντελόρμ : Πονκιέλλι Marion Delorme (1885)
Τορκουεμάδα : Νίνο Ρότα Torquemada (1943)
Ελληνικές μεταφράσεις[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]
Ερνάνης : Ιωάννης Πολέμης ("Νέος Παλμός")
Ρουί Μπλα : Θρασύβουλος Σταύρου ("Γ.Παπαδημητρίου")
Η Παναγία των Παρισίων : Αντ.Μοσχοβάκης ("Βιβλιοθήκη για όλους")
Οι Άθλιοι : Γιώργος Κοτζιούλας ("Σ.Δαρεμάς")
Οι Εργάτες της Θάλασσας : Κ.Θεοφάνους ("Σ.Ι.Ζαχαρόπουλος")
Ο Άνθρωπος που γελά : Δ.Π.Κωστελένος ("Βιβλιοθήκη για όλους")
Ενενήντα τρία : Κ.Θεοφάνους ("Σ.Ι.Ζαχαρόπουλος")
Το 1793 ("Σ.Ι. Ζαχαρόπουλος")
Φιλοσοφία & φιλολογία ("Μαρής")
Η τελευταία μέρα ενός κατάδικου : Κώστας Σημηριώτης ("Ροδάκης" - "Μεταίχμιο")



Τρίτη, 20 Μαΐου 2014


Honoré de Balzac, 20 Μαΐου 1799 – 18 Αυγούστου 1850





Honoré de Balzac, 20 Μαΐου 1799 – 18 Αυγούστου 1850

Ο Ονορέ ντε Μπαλζάκ ήταν Γάλλος λογοτέχνης του πρώτου μισού του 19ου αιώνα. Ήταν ένας από τους θεμελιωτές του ρεαλισμού στην ευρωπαϊκή λογοτεχνία, και θεωρείται ένας από τους σημαντικότερους μυθιστοριογράφους όλων των εποχών.

Τα πιο γνωστά έργα του: " Η Εξαδέλφη Μπέτυ", "Ευγενία Γκραντέ", "Η Ανθρώπινη Κωμωδία", "Les Chouans", "Le Père Goriot".





Χαμογελάστε στη νέα ημέρα...







Δευτέρα, 19 Μαΐου 2014

Μοσχοϊτιά ( Οδοιπορικό Ι )





Η Άρια σμιλεύει ένα καλοσχηματισμένο κύκλο γύρω της...τα χέρια είναι αυτά που δίνουν την έκφραση και αν πριονιστούν θα πάψει ο ρυθμός της να είναι χοροθεατρικός ,θα πάψει να είναι ελεύθερη...να ξεγλιστρά και να επιστρέφει..Ξεκίνησε να γράφει..Ο Γενάρης της έχει κρεμαστεί σε ένα δέντρο μια Μοσχοϊτιά. Μια μοσχοϊτιά στο κτήμα που έχει αναλάβει να δίνει οξυγόνο, ρυθμούς αναπνοής, στάσεις και θέσεις στο σώμα της...ζει, κινείται, έξω από τα τείχη που την περιβάλλουν. Το δέντρο το ταυτίζει με την άνοδο. Είναι ο τελικός σκοπός της λύτρωσης....... είναι "πλάι" και "μακριά" του. Αλλά μπορεί να εκτιμήσει την προσφορά .. λάμπει και τούτη η εκπλήρωση έχει πολλές μορφές! Πάλλει μέσα της η άνθιση. 
Η φύση δεν υποτάσσεται. Μα έχει χέρια που μπορούν να δημιουργήσουν ένα καλοσχηματισμένο κύκλο γύρω της......

- Στέλλα Μαντωνανάκη






Μεταφορτώσεις από το κανάλι Stella Manto (playlist)

Παρασκευή, 16 Μαΐου 2014

Έρωτας συμβόλαιο






Η αγάπη ραγίζει.. 
Ο Έρωτας σφραγίζει..
Αγάπη γυαλί...
Έρωτας συμβόλαιο…
Μια ληξιαρχική πράξη θανάτου- μας λείπει- και πάει τελειώσαμε!
Ο Παραλογισμός των Προυχόντων της πάλης του Βίου και ο συμβιβασμός τους με τον θάνατο..
Αντιθέσεις, υποθέσεις, ατελείωτες συζητήσεις …
Και είναι όλα τόσο απλά!
Η Αγάπη δεν τραυματίζεται ….
Ο Έρωτας δεν είναι ληξιαρχείο..
Δεν είναι μάστιγα 

Διαφορετικά θα είμαστε νεκροί…

- Στέλλα Μαντωνανάκη







Εξομολογήσεις...





« Πες μου τι δεν αντέχεις?
«Τις εγωικές διαταραχές…
«Tην ισχυρογνωμοσύνη και τις εύκολες αποφάσεις ..
«Τους ανθρώπους που με ευκολία καταδικάζουν ενώ δεν “ακούνε”
  τις λέξεις που μπορεί να επικαλεστούν την αθωότητα ή την άφεση…
« Πες μου τι αντέχεις?
« Την ορχιδέα και την βελούδινη υφή της….
« Την ανοχή αλλά όχι την υποταγή…
« Την ευδαιμονία, την ολοκλήρωση, την πληρότητα χωρίς ψευδαισθήσεις…


- Στέλλα Μαντωνανάκη   

Πέμπτη, 15 Μαΐου 2014

"Αγάπη" ποίημα της Στέλλας Μαντωνανάκη






Περπατώ ασφαλής αγκαλιά με τα πύρια χρώματα της αγάπης/
εκεί που το εγώ γίνεται εμείς/
με οργή προσεγγίζω τον κίνδυνο/
Τον αφορίζω/
Αδιασάφητος ή Πασίδηλος ο εχθρός/
κάπου στα μισά της διαδρομής τον Νικάω/

Ακώλυτοι σε εσωτερικά μονοπάτια με τοπωνύμια. Αγάπη, ενίσχυση, συμμετοχή….
Τις ώρες των μεγάλων ρυθμών καταργούμε τον φόβο και κερδίζουμε το δικαίωμα στη Ζωή.


- Στέλλα Μαντωνανάκη



Τετάρτη, 14 Μαΐου 2014

Ο«Υπέρ-εαυτός» μας






Θυμάσαι τότε που ανακαλύπταμε θησαυρούς; 

Τον κάστορα που έκανε την ουρά του πηδάλιο.
Και εμείς του χτίζαμε φωλιές.

Το ρυάκι που σκαπετίζαμε εκεί ανάμεσα στις Ιτιές. 
Το κατευθύναμε για να ποτίζει τις λευκές αποχρώσεις των κορμών .

Νερό κα γη ήταν δικά μας. 
Η υγρασία στα χέρια , στα μάτια, στο νου… έφτανε να ξεδιψάσει τα σώματα που δρασκελούσαν βουνά.

Τα εμπόδια ήταν ένα παιχνίδι για μας.

Τα πρόσωπα μας ένα πελώριο χαμόγελο ελπίδας. 

Το ρυάκι στέρεψε, οι ιτιές έρμαια πια ενός αιμάτινου γίγαντα που γεννήθηκε από το σώμα της γης.

Τα Αγκαθωτά συρματοπλέγματα κεντρώνουν…

Στις Μορφές μας χαραγμένη βαθιά η αμηχανία.

Δώσε μου τα χέρια σου, ξεκινάμε. 

Εκτός ορίων η επιμονή μας.

Τέσσερις παλάμες, υγρές, παραδοτέες σε αυτούς που ξέρουν ότι η θλίψη πάει στο διάβολο αφού το νερό δεν μαραίνει αλλά ανθίζει και γεννοβολά ελπίδες….

-Στέλλα Μαντωνανάκη


Χτίζουμε ονειρευόμαστε και τραγουδούμε







Πάμε μαζί κι ας μας λιθοβολούν
Κι ας μας φωνάζουν αεροβάτες
Φίλε μου όσοι δεν ένιωσαν ποτέ με τι
Σίδερο με τι πέτρες τι αίμα τι φωτιά
Χτίζουμε ονειρευόμαστε και τραγουδούμε!

-Οδυσσέας Ελύτης

Καλημέρα σας...

Τρίτη, 13 Μαΐου 2014

Αγγίζοντας τον ήλιο...








Σε βλέπω να παραμονεύεις στην πιο φωτεινή γωνιά του μυαλού μου.
Δεν κοιτάζω την ώρα. Την αφήνω να πηγαίνει μόνη της.
Δεν βιάζομαι. Η Αναμονή είναι γλυκύτερη.
Κουράζεται όποιος δεν έχει τι να περιμένει.
Η Αττική αυτής της μέρας θα φτάσει και θα με βρει με τις φτερούγες ανοιχτές.
Σαν γλαροπούλι θα πετάξω πάνω από την θάλασσα.
Μπορεί να φτάσω ψηλά-να τον αγγίξω- αλλά μην τρομάξεις! Ο ήλιος δε θα με κάψει! Τον έκανα φίλο την μέρα που αντίκρισα την μορφή σου.
Και από τότε δεν φοβάμαι το σκοτάδι …

- Στέλλα Μαντωνανάκη

Δευτέρα, 12 Μαΐου 2014

Έχουν οι χάρτες της αγάπης, σύνορα;





Οι Χάρτες της αγάπης δεν έχουν σύνορα
Είναι η απάντηση μου στην ερώτηση
«-Έχει κοιλάδες η αγάπη;
«-Ναι, έχει και βουνά και πεδιάδες…. αλλά δεν έχει σύνορα. Όχι. Οι Χάρτες της αγάπης δεν έχουν σύνορα .

-Στελλα Μαντωνανάκη

http://stergimanto06.blogspot.gr/

Η Ζωή είναι ένα σκαλί στην σκάλα του κόσμου...







Η Ζωή είναι ένα σκαλί στην σκάλα του κόσμου που πρέπει να το περάσουμε για να φτάσουμε λίγο παραπάνω.

-Στέλλα Μαντωνανάκη


Καλημέρα σας και καλή εβδομάδα...

Κυριακή, 11 Μαΐου 2014

Τα "Αγγίγματα ΙΙ" αυτό το μήνα στο Digital Art Magazine "Ανθρώπων Έργα"




Το ποίημα της Στέλλας Μαντωνανάκη, "Αγγίγματα ΙΙ", που τόσο ζεστά καλοδεχτήκατε, φιλοξενείται αυτό το μήνα στο τέταρτο τεύχος του Digital Art Magazine, "Ανθρώπων Έργα" του καλού φίλου Σάββα Τριανταφυλλίδη, που μας φέρνει πιο κοντά σε αξιοθαύμαστες δημιουργίες ταλαντούχων ανθρώπων. Ένα μεγάλο ευχαριστώ από καρδιάς.

Μπορείτε να ξεφυλλίσετε το περιοδικό εδώ: http://ow.ly/wCLAC  


Αγγίγματα ΙΙ

Αυτό το ολιγόλεπτο άγγιγμα στον ώμο-τόσο ζεστό και ζωηρό-αφήνει το χέρι της γυναίκας απλωμένο να αποζητάει ξανά αυτή την υπεροχή , έτσι που το σώμα παραληρεί και συσπάται σε κατάσταση αδέσποτης έντασης...

Εισπράκτορας έρωτας μικρών στιγμών ή και μεγάλων.
Μικρές στιγμές που γίνονται γιγάντιες ή και μεγάλες που φτάνουν στην κορύφωση της επιθυμίας… ως εκεί που οι κολασμένοι αναρωτιούνται .
Ποιος διάβολος – διάβολε- έπλασε τον έρωτα;

Ξεχνώντας πως ο έρωτας έχει φτερά- μάτια που κοιτάζουν ψηλά-
πλασμένος από την σάρκα της σάρκας του δικού μας άλλου …

- Στέλλα Μαντωνανάκη



"Μεταξύ σπόρου και δέντρου" | Ένα ποίημα της Στέλλας Μαντωνανάκη, για την ημέρα της μητέρας







"Μεταξύ σπόρου και δέντρου"

Γεφυρώνω την απόσταση,
μεταξύ σπόρου και δέντρου,
μεταξύ ζωής και θανάτου…
Εισπνοή…
ανθίζει μέσα μου η ζωή…
Πάλλομαι…
απόλυτη η εσωτερική μου
κυριαρχία…!!!
Ένα χέρι θέλω να με ακουμπήσει…
κουκούλι,
έτοιμο να γίνει
προνύμφη…πεταλούδα…!!!

Στέλλα Μαντωνανάκη

Αφιερωμένο στις μαμάδες όλου του κόσμου, που γιορτάζουν σήμερα.