Τετάρτη, 8 Μαΐου 2013

Αγαπώ τους ανθρώπους με ψυχή

Το Μυαλό αδειάζει όταν την αδικία μου την προσφέρουν δώρο σε στιγμές ανεμελιάς
Είναι σαν δίχτυ αράχνης που το σκίζει σφήγκα, αφήνει τα περιττώματα της και φεύγει
Τα Μερόνυχτα που η ανάσα λιγοστεύει βγάζω το κεφάλι έξω, παίρνω βαθιές αναπνοές και περιμένω πότε θα ξημερώσει …
…………………………………………………………………….
Προσέχω τις σκέψεις μου πριν γίνουν λόγια
Δεν μετανιώνω όταν ντύνομαι άμυνα
Είναι ένα ρούχο που το φοράω χρόνια….. Στέλλα