Δευτέρα, 21 Ιανουαρίου 2013




ΓΡΑΜΜΑ ΣΤΟΝ ΘΛΙΜΕΝΟ ΠΟΙΗΤΗ

Κοίτα το κορμί μιας γυναίκας που όταν την πλησίασε ο «φονιάς» και ο φλοίσβος ακόμα της γύρισε την πλάτη. Χάθηκε στη μπλε του θαλπωρή.

Μιας Λουσίας που δεν έγινε κουφάρι ξεβρασμένο στα αζήτητα κάποιας παραλίας.

Ούτε στάχτη μιας καμένης ζωής.

Είναι φωτιά που καίει όταν ζευγαρώνει.

Δεν γράφεις λέξεις, ποιητή μου, για να γίνουν πεταλούδες κάτω από  το φως μιας  λάμπας .
Θα πεθάνουν με σφαλιστά μάτια.
Μην καρφιτσώνεις τα κομμάτια της καρδιάς σου σε στενούς τάφους
Τα έμβολα πληγώνουν όταν τα καρφώνεις σε κινητήρες του μυαλού που στόχο έχουν την μέσα σου οδύνη.
Χαϊδεύω τις λέξεις σου και τις σκορπώ φωνάζοντας μέχρι να σπιθίσει το λαρύγγι μου
Και όταν οι φωνή μου θα καρφωθεί σε αδαή, στο μέγεθος της πένας σου, αυτιά.. τότε θα δεις πως τις νύχτες σου θα τις ονομάσουν Άστρα .
Γράψε λέξεις,  να τις κυλίσει ο άνεμος, να γίνουν
πεταλούδες που ξέφυγαν από την παγίδα .
Τι μυστήριο και αυτό! Να ξέρουν ότι θα πεθάνουν και αυτές να γυροφέρνουν σε θλιμμένες γωνιές ..

Και αν ο Έρωτας, Ποιητή μου, σου μοιάζει με κορμί που δεν δόθηκε ποτέ.

Κοίτα το κορμί μιας γυναίκας που ο Έρωτας της δόθηκε με λάθος τρόπο..

Μα όταν ήρθε, την βρήκε δυνατή και τον δέχτηκε .

Σου χαρίζω τις πεταλούδες μου. 

Σύμβολο ωρίμανσης..Στέλλα Μαντωνανάκη