Πέμπτη, 20 Δεκεμβρίου 2012



                    ΑΠΟΣΤΑΓΜΑΤΑ ΕΥΤΥΧΙΑΣ
Τιτάνια η μάχη. Όπως όλες οι καθοριστικές μάχες,άλλωστε.
 Ισοπαλία δεν υπήρχε. Νικήτρια και ηττημένη, μουσκεμένες από τον ιδρώτα έπεσαν αποκαμωμένες στο πάτωμα. Δύσκολο να παλέψεις τη Μάνα-Φόνισσα.   
 Και όμως…
Σηκώθηκε. Ξεκίνησε τη δράση.
Στην αρχή, αφού συνειδητοποίησε τη ματαιότητα, κράτησε ένα σκήπτρο. Όχι παριστάνοντας την Βασίλισσα αλλά την αμυνόμενη Τίγρη.
Άρπαξε τον Έρωτα από τις φτερούγες και πέταξε μαζί του. Κάτω από την θαλπωρή της κοιλιάς του, με ανοιχτά τα σκέλια βογκούσε από ηδονές, γεννοβολούσε παιδιά και ρουφούσε την ευτυχία….
Που να ήξερε  ότι την ευτυχία δεν τη στραγγίζουμε. Δεν την κρατάμε για τα ύστερα μας…
Όλα ανήκουν στο παρελθόν. Το μυαλό, το σώμα, ακόμα και αυτό το πανέμορφο μουτράκι που κατάντησε σαν ζευγίτη χέρι. Κουρασμένο και άνυδρο.
Είναι σε αδράνεια καιρό…Αφημένη σε ένα άρρωστο κόσμο που δεν είναι δικό της δημιούργημα…
Στον πόλεμο και στην αγάπη λίγα επιτρέπομαι …