Δευτέρα, 12 Μαρτίου 2012


Εκτύπωση
ΤΑ
Εκτύπωση
                Τον Πάτροκλο σαν είδαν σκοτωμένο,
        που ήταν τόσο ανδρείος, και δυνατός, και νέος,
        άρχισαν τ’ άλογα να κλαίνε του Aχιλλέως·
        η φύσις των η αθάνατη αγανακτούσε
        για του θανάτου αυτό το έργον που θωρούσε.
Τίναζαν τα κεφάλια των και τες μακρυές χαίτες κουνούσαν,
        την γη χτυπούσαν με τα πόδια, και θρηνούσαν
τον Πάτροκλο που ενοιώθανε άψυχο — αφανισμένο —
μια σάρκα τώρα ποταπή — το πνεύμα του χαμένο —
                ανυπεράσπιστο — χωρίς πνοή —
εις το μεγάλο Τίποτε επιστραμένο απ’ την ζωή.

                Τα δάκρυα είδε ο Ζευς των αθανάτων
        αλόγων και λυπήθη. «Στου Πηλέως τον γάμο»
        είπε «δεν έπρεπ’ έτσι άσκεπτα να κάμω·
        καλλίτερα να μην σας δίναμε, άλογά μου
        δυστυχισμένα! Τι γυρεύατ’ εκεί χάμου
στην άθλια ανθρωπότητα πούναι το παίγνιον της μοίρας.
        Σεις που ουδέ ο θάνατος φυλάγει, ουδέ το γήρας
      πρόσκαιρες συμφορές σας τυραννούν. Στα βάσανά των
      σας έμπλεξαν οι άνθρωποι.»— Όμως τα δάκρυά των
                για του θανάτου την παντοτινή
      την συμφοράν εχύνανε τα δυο τα ζώα τα ευγενή. ΤΑ ΆΛΟΓΑ ΤΟΥ ΑΧΙΛΛΕΩΣ.ΚΑΒΑΦΗΣ
                

2 σχόλια:

e-Apenanti είπε...

καιρό είχα να φανώ από eδώ. Τυχαία βρέθηκα απόψε, ψάχνοντας ακριβώς αυτό το ποίημα.

Καλησπέρα Στέλλα,
..και για να μιλήσω με τα λόγια ενός φίλου..
//Όλη η γνώση του κόσμου, από το πρώτο άναμμα της φωτιάς μέχρι την αποστολή του Discovery στον Άρη, από τον Όμηρο μέχρι τον Μουρακάμι, σε μια σοφία καταλήγει: πρέπει να τελειώνουμε με την προϊστορία του πολέμου και του ανταγωνισμού. //

Η φύση αγανακτεί για τον ανοίκειο θάνατο. Τα άλογα όντα της αγανακτούν. Μείναν μόνο τα "ανώτερα" της πλάσματα να ευλογούν τα του θανάτου έργα.

Νάχεις μια ομορφότερη συνέχεια.
θαν.

stella είπε...

Χαίρομαι που πέρασες από εδω...ο μύθος του Αχιλλέα και τα άλογα του που μόνο αυτός μπορεί να δαμάσει..Και ένας σπουδαίος Καβάφης ....Τα λόγια του φίλου σου υπέροχα.Να είσαι καλά Θαν...Καλημέρα!!!!!!!!