Τρίτη, 27 Μαρτίου 2012

ΜΑΡΙΑ ΣΑΡΡΗ - ΖΩΓΡΑΦΙΚΗ ΜΑΓΕΙΑ
Η Μαρία Σαρρή γεννήθηκε και ζει στη Χίο, το νησί του Όμηρου και της μαστίχας. Τα έργα της είναι εμπνευσμένα από τα πανέμορφα τοπία της χώρας μας, την καθημερινή ζωή και τα κοινωνικά προβλήματα

Πέμπτη, 22 Μαρτίου 2012

ΙΘΑΚΗ(ΚΑΒΑΦΗΣ)

ΚΩΝ/ΝΟΣ ΚΑΒΑΦΗΣ - ΙΘΑΚΗ (1911)

Σα βγεις στον πηγαιμό για την Ιθάκη,
να εύχεσαι νάναι μακρύς ο δρόμος,
γεμάτος περιπέτειες, γεμάτος γνώσεις.
Τους Λαιστρυγόνας και τους Κύκλωπας,
τον θυμωμένο Ποσειδώνα μη φοβάσαι,
τέτοια στον δρόμο σου ποτέ σου δεν θα βρεις,
αν μεν' η σκέψις σου υψηλή, αν εκλεκτή
συγκίνησις το πνεύμα και το σώμα σου αγγίζει.
Τους Λαιστρυγόνας και τους Κύκλωπας,
τον άγριο Ποσειδώνα δεν θα συναντήσεις,
αν δεν τους κουβανείς μες στην ψυχή σου,
αν η ψυχή σου δεν τους στήνει εμπρός σου.
Να εύχεσαι νάναι μακρύς ο δρόμος.
Πολλά τα καλοκαιρινά πρωϊά να είναι
που με τι ευχαρίστησι, με τι χαρά
θα μπαίνεις σε λιμένας πρωτοειδωμένους,
να σταματήσεις σ' εμπορεία Φοινικικά,
και τες καλές πραγμάτειες ν' αποκτήσεις,
σεντέφια και κοράλλια, κεχριμπάρια κ' έβενους,
και ηδονικά μυρωδικά κάθε λογής,
όσο μπορείς πιο άφθονα ηδονικά μυρωδικά,
σε πόλεις Αιγυπτιακές πολλές να πας,
να μάθεις και να μάθεις απ' τους σπουδασμένους.
Πάντα στον νου σου νάχεις την Ιθάκη.
Το φθάσιμον εκεί ειν' ο προορισμός σου.
Αλλά μη βιάζεις το ταξείδι διόλου.
Καλλίτερα χρόνια πολλά να διαρκέσει
και γέρος πια ν' αράξεις στο νησί,
πλούσιος με όσα κέρδισες στο δρόμο,
μη προσδοκώντας πλούτη να σε δώσει η Ιθάκη.
Η Ιθάκη σ'έδωσε τ' ωραίο ταξείδι.
Χωρίς αυτήν δεν θάβγαινες στον δρόμο.
Άλλα δεν έχει να σε δώσει πια.
Κι αν πτωχική την βρεις, η Ιθάκη δε σε γέλασε.
Έτσι σοφός που έγινες, με τόση πείρα,
ήδη θα το κατάλαβες οι Ιθάκες τι σημαίνουν.

Πέμπτη, 15 Μαρτίου 2012

"ΥΣΤΕΡΟΓΡΑΦΟ ΖΩΗΣ..."

                                             ΚΡΑΥΓΕΣ ΓΙΑ ΔΙΚΑΙΟΣΥΝΗ ΚΑΙ ΕΥΑΙΣΘΗΤΟΠΟΙΗΣΗ...
                                    ΨΙΘΥΡΟΙ ΓΙΑ ΑΛΗΘΕΙΕΣ ΚΑΙ ΨΕΜΜΑΤΑ...

Δευτέρα, 12 Μαρτίου 2012


Εκτύπωση
ΤΑ
Εκτύπωση
                Τον Πάτροκλο σαν είδαν σκοτωμένο,
        που ήταν τόσο ανδρείος, και δυνατός, και νέος,
        άρχισαν τ’ άλογα να κλαίνε του Aχιλλέως·
        η φύσις των η αθάνατη αγανακτούσε
        για του θανάτου αυτό το έργον που θωρούσε.
Τίναζαν τα κεφάλια των και τες μακρυές χαίτες κουνούσαν,
        την γη χτυπούσαν με τα πόδια, και θρηνούσαν
τον Πάτροκλο που ενοιώθανε άψυχο — αφανισμένο —
μια σάρκα τώρα ποταπή — το πνεύμα του χαμένο —
                ανυπεράσπιστο — χωρίς πνοή —
εις το μεγάλο Τίποτε επιστραμένο απ’ την ζωή.

                Τα δάκρυα είδε ο Ζευς των αθανάτων
        αλόγων και λυπήθη. «Στου Πηλέως τον γάμο»
        είπε «δεν έπρεπ’ έτσι άσκεπτα να κάμω·
        καλλίτερα να μην σας δίναμε, άλογά μου
        δυστυχισμένα! Τι γυρεύατ’ εκεί χάμου
στην άθλια ανθρωπότητα πούναι το παίγνιον της μοίρας.
        Σεις που ουδέ ο θάνατος φυλάγει, ουδέ το γήρας
      πρόσκαιρες συμφορές σας τυραννούν. Στα βάσανά των
      σας έμπλεξαν οι άνθρωποι.»— Όμως τα δάκρυά των
                για του θανάτου την παντοτινή
      την συμφοράν εχύνανε τα δυο τα ζώα τα ευγενή. ΤΑ ΆΛΟΓΑ ΤΟΥ ΑΧΙΛΛΕΩΣ.ΚΑΒΑΦΗΣ
                

Σάββατο, 10 Μαρτίου 2012

Πέρασες δύσκολα και αργά σε "ενηλικίωση" .... και έφτασε ο καιρός να μάθεις οτι μερικοί άνθρωποι ψηλώνουν αλλα αργούν να ωριμάσουν.....θέλει γνώσεις ,εμπειρίες,......είσαι μοναδική,...."ο καθένας μας είναι μοναδικός"... και αν μοναδικά συμπεριφέρεσαι ή αν κάποιες παθολογίες ξύπνησαν είναι γιατί άρχισες πραγματικά να ζεις.......σε μια φίλη...Σ.Μ

Σάββατο, 3 Μαρτίου 2012

"Άγιος Έρωτας..."

                                            "Λαξεύω" τις λέξεις για σένα ...
                                                   ΑΡΙΑ
Τα παραμύθια λένε ότι είναι για μικρά παιδιά μα εγώ τούτη την ώρα θέλω να γράψω μια ιστορία για μεγάλους...
-Δεν πιστεύω στις νεράιδες και τα ραβδάκια τους, σάμπως και μας ξέρουν...Το ραβδάκι είναι το χέρι της Μάνας...
-Δεν πιστεύω ότι όλες οι γιαγιούλες είναι γεννημένες να πλάθουν όμορφες ιστορίες....
-Πιστεύω στη Μάνα μου και κάθε Μάνα που με το μαγικό ραβδάκι της δίνει πνοή...
-Πίστευα στη Γιαγιά μου που "χάθηκε" και την κάθε Γιαγιά που αφηγείται ιστορίες στο παραγώνι...ιστορίες γινωμένες για να αναστήσουν.
Στις παρυφές ενός βουνού που η επέκταση του είναι "αγγιχτεί" από τη θάλασσα έζησε η Άρια ...ισχνή και εύθραυστη με μικρά πληγωμένα πόδια αλλά δυνατά και αεικίνητα χέρια..Τα πόδια πατούσαν σε "στημένα" βήματα ενώ τα χέρια κρατούσαν το "βέβαιο" φεγγάρι...
Υπάρχουν γριούλες στερημένες με φρικτή όψη στεγνό βλέμμα και μόνιμη χολή στην άκρη των χειλιών. Φίδια που το δηλητήριο τους θανατώνει....
Μια τέτοια γριούλα ήρθε να "ευχηθεί"..
-Ξάνοιξε εκειδά ένα κακομοίρικο πλάσμα...τα αυτάκια του οι μέρες του...
Η Άρια ¨μεγάλωσε ''όλο αυτιά"...
Έπεσε ....σηκώθηκε...ταλαντεύτηκε...ισορρόπησε...
Σηκώθηκε και έκανε δύο βήματα σαν παιδί που μόλις μαθαίνει να περπατάει. Κρατήθηκε από το περβάζι του παραθύρου και κοίταξε ένα κομμάτι του ,το πιο φωτεινό...
Υπάρχουν διαστήματα που ο ουρανός σκοτεινιάζει, είτε από τα σύννεφα, είτε γιατί έρχεται το βράδυ...τα κάλυπτε ανάβοντας φωτάκια γιατί οι αναζητήσεις "ζητούν" την τέρψη της λάμψης..
-Δεν πιστεύω στα ξωτικά και τα 'Υφαντά τους .σάμπως και μας ξέρουν...
- Δεν πιστεύω στους "στεγνούς "ανθρώπους που "πεθαίνουν" κάθε μέρα...
-Δεν πιστεύω στις "ισχνές" ιστορίες γιατί δεν αβγατίζουν...
-Πιστεύω στα "γήινα" που με συνεπαίρνουν..
-Πιστεύω στη "χλιδή" της αγάπης και σε ότι συνεπάγεται..
-Πιστεύω στις "πυκνές" ιστορίες που αβγατίζουν...
Ένα πρόβλημα μπορεί να σημαδέψει το μέλλον μας...με το πείσμα καταφέρνουμε να ζήσουμε όλες τις φωτεινές στιγμές που μας δίνονται...γιατί η ζωή είναι στιγμές που στο σύνολό τους μας δίνουν την ευτυχία...
Αφιερωμένο στη δύναμη της θέληση και σε αυτά πού ήρθαν και μας έδωσαν φως από το φως τους....ΣΜ