Δευτέρα, 20 Φεβρουαρίου 2012

ΠΑΛΕΤΑ (αφήγημα-κείμενο:ΣΤΕΛΛΑ ΜΑΝΤΩΝΑΝΑΚΗ)


Καταργώ τη διαχωριστική γραμμή παίρνω πινέλα και χρώματα.
Ένα κοτσύφι κελάηδησε ...η αμυγδαλιά μπουμπούκιασε...το χαμόδεντρο ψήλωσε.................

Κυριακή, 12 Φεβρουαρίου 2012

ΦΑΝΤΑΣΙΑ (Αφήγημα-κείμενο:ΣΤΕΛΛΑ ΜΑΝΤΩΝΑΝΑΚΗ)

................Της αρέσει να ξεφεύγει...Πέρνει ένα ηλιοβασίλεμα,μια θάλασσα,δυο-τρία μικρά λουλούδια,κάποιο αγαπημένο ποίημα,μια λέξη από ένα όμορφο κείμενο... τα εξιδανικεύει, τα ζει ως το πετσί της. ............

Τετάρτη, 8 Φεβρουαρίου 2012

ΑΦΗΝΟΜΑΙ... Μέρος 1ο


ΑΦΗΝΟΜΑΙ... Μέρος 2ο


ΠΑΛΕΤΑ - (Στέλλα Μαντωνανάκη)

 
    ΚΑΘΕΤΗ ΔΙΑΧΩΡΙΣΤΙΚΗ ΓΡΑΜΜΗ.
Η ΜΙΑ ΠΛΕΥΡΑ ΚΡΑΤΑΙΑ ΚΙ Η ΑΛΛΗ ΑΔΥΝΑΜΗ...
                 ΚΑΤΑΡΓΩ ΤΗ ΔΙΑΧΩΡΙΣΤΙΚΗ ΓΡΑΜΜΗ,ΠΑΙΡΝΩ ΠΙΝΕΛΑ ΚΑΙ ΧΡΩΜΑΤΑ ...        

Κυριακή, 5 Φεβρουαρίου 2012

ΗΩ

Η Ηώ, στο μπαλκόνι, τεντώθηκε νωχελικά.. κοίταξε το ποτήρι πάνω στο μασίφ ξύλινο τραπέζι …δεν υπήρχε σκιά…τα ποτήρια από διαφανές γυαλί δεν έχουν σκιές…ούτε τα μεσημέρια του καλοκαιριού … Αυτή την ώρα δεν χρειάζεται τον ύπνο …τη λήθη του….. η ευωδιά του γιασεμιού … η μυρωδιά κανέλας στο πιάτο της Μαμάς ..ο ήχος της ανάσας του Μπαμπά και το γουργούρισμα της Μαρολίνας της…του λευκού περιστεριού της ήταν «πολλά»… Το φως εκπέμπει..ταξιδεύει… δεν είναι σταθερό βρίσκει πάντα ένα αντικείμενο και ανάλογα διαδίδεται …εδώ … αναδεικνύεται Η μαμά εξαντλημένη από ‘προσφορά’ κοιμήθηκε…ο Μπαμπάς ,ο άγγελος της,διάβαζε …και η μαρολίνα της κούρνιασε … Ο ήλιος έδυσε… το σκοτεινό πλάσμα μέσα της ζωντανεύει …Ήρθαν τα φαντάσματα του χθες …το κορμί πονάει … τα βράδια οι σκιές μεγαλώνουν…Το σκοτάδι αναδεικνύεται…. Έγειρε το κεφάλι και αποκοιμήθηκε …. στην πολυθρόνα… Ξημέρωσε ο ήλιος ξεπρόβαλε για λίγα λεπτά και έδωσε το στίγμα του ...χάθηκε μα ήταν αρκετός να ζεστάνει το αίμα και να δώσει στα μάγουλα ρόδινο χρώμα.....περπάτησε μέχρι τον αυλόγυρο έκατσε στο πεζούλι και αφέθηκε....κοίταξε απέναντι....... στο κέντρο του οπτικού της πεδίου είδε το σπίτι που για πολλά χρόνια ήταν εφιάλτης να γκρεμίζεται ένα μαύρο κοράκι πέταξε μακριά και χάθηκε...πάνω στα συντρίμμια είδε την Μαρολίνα το άσπρο περιστέρι της...........Μπήκε στο πατρικό άνοιξε την αγκαλιά της....... όλοι οι αγαπημένοι χώρεσαν.....και εκεί στην Θεά" Εστία" της ξανάγινε πάλι παιδί.........τα παιδικά της όνειρα εκσφενδονίζονται....... τόσα όνειρα κρυμμένα....Βγήκε…. ο Ήλιος την έντυσε με άλικο χρώμα...........................................Σ.Μ

ΕΥΤΥΧΙΑ...ΑΓΑΠΗ... (αφήγημα-κείμενο:ΣΤΕΛΛΑ ΜΑΝΤΩΝΑΝΑΚΗ)

Πέμπτη, 2 Φεβρουαρίου 2012

ΟΔΟΙΠΟΡΙΚΟ IV - αφήγημα (ΣΤΕΛΛΑ ΜΑΝΤΩΝΑΝΑΚΗ)

Κάποιοι από αυτούς, χαμένοι μέσα στο πλήθος «βαστάζουν» τον έρωτα τους για αποσκευή...
Εικόνες βγαλμένες από πίνακες.. Βγαλμένες από τη ζωή.. Αντανακλούν την ελευθερία...