Κυριακή, 9 Οκτωβρίου 2011

ΠΑΛΕΤΑ

Κάθετη διαχωριστική γραμμή. Η μία πλευρά κραταιά κι η άλλη αδύναμη.
Δύο όψεις σ' ένα σώμα και μια ψυχή φθαρτή. Σάρκα, συναισθήματα, αέναο πάλεμα δύο δυνάμεων, του καλού και του κακού.
Ο εαυτός ταυτόσημος με ιδιότητες της φύσης, των συγκυριών….
Βγάζεις τη λέξη αμαρτία απ' το λεξιλόγιο. Αυτό σημαίνει ότι ακολουθείς τη δύναμη που σε ωθεί να ζωγραφίζεις κόσμους, κι αν στην πορεία πετάξεις παραπάνω χρώμα στον καμβά, λες:
«Είναι οι μπογιές, τα χρώματα, το χαρτί και τα πινέλα...Είναι η σπάτουλα, το πάχος και τα στρώματα της. Είμαι εγώ που έχω και το χέρι και τα εργαλεία».
Βάζοντας τη λέξη αμαρτία στο λεξιλόγιο σου, σημαίνει ότι ακολουθείς τη δύναμη που σε ωθεί να ζωγραφίζεις κόσμους κι αν στην πορεία αντί για χρώμα πετάξεις μουτζούρες να μπορείς να λες πως … Είναι γιατί θέλοντας να ζωγραφίσω πέταξα στον καμβά παραπάνω μαύρο χρώμα…Είναι γιατί άνοιξα μια πελώρια τρύπα στη μακέτα με το κοπίδι… Είναι που δεν έχω χέρι κι εργαλεία…
Καταργώ τη διαχωριστική γραμμή παίρνω πινέλα και χρώματα.
Ένα κοτσύφι κελάηδησε …η αμυγδαλιά μπουμπούκιασε…το χαμόδεντρο ψήλωσε, μια ‘’ζωγραφιά’’ χαμόγελο άνθισε σε χείλια «αμαρτωλά»