Σάββατο, 24 Σεπτεμβρίου 2011

Θ Υ Μ Η Σ Ε Σ


Κυριακή πρωί… αγαπώ τις Κυριακές και το άρωμα τους, με κυριεύει νοσταλγία

Είχα αρχίσει να ετοιμάζομαι. Βεβαίως και θα πήγαινα, εξάλλου ήθελα καιρό να τη γνωρίσω, από κουβέντες είχα μάθει για αυτήν και τα πελώρια, ζεστά σαν φτερούγες χέρια της…
Όρθια ακουμπούσε το κορμί στον λεπτό κορμό του ινδικού φυτού, ήταν Ινδικό φούλι, στο δεξί χέρι κρατούσε ένα κοφίνι με καλαμπόκια ανοιγόκλεισε τα βλέφαρα και αναρωτήθηκα- «Τι εντύπωση της δίνω έτσι χύμα όπως είμαι με τα μαλλιά λυτά μακριά ως τη μέση, το κατακόκκινο μπλουζάκι μου, το τζίν φθαρμένο παντελόνι». Δεν ήμουν σε αμηχανία ένιωθα τόσο άνετα που όταν μου άπλωσε το χέρι για χαιρετισμό της το άρπαξα σφικτά το κράτησα για αρκετή ώρα και της έδωσα ένα δυνατό φιλί ,είδα την απορία στο βλέμμα της, την επόμενη στιγμή πήρα ένα καλαμπόκι από το κοφίνι και άρχισα να το τρώγω λαίμαργα με κοίταξε κατάματα και την απορία την αντικατέστησε ένα χαμόγελο τρυφερότητας…Αυτό ήταν…. από τότε αγαπώ τα καλαμπόκια και τα φούλια……

Ήμουν αμίλητη, αμήχανη με μαλλιά δεμένα και ρούχα σκοτεινά …..Σηκώθηκα και με φωνή αλλαγμένη της φώναξα -Αχ! Και να μπορούσες να δεις το μπουγαρίνι, στέκεται αγέρωχο και φορτωμένο με λουλούδια, μοσχομυρίζει ο τόπος…ο τόπος μας…..

Πέμπτη πρωί..δεν αγαπώ τις Πέμπτες γιατί τα φούλια τα ακούμπησα σε χέρια παγωμένα…..