Τετάρτη, 30 Νοεμβρίου 2011

ΦΩΝΗ ΑΠΟ ΒΕΛΟΥΔΟ


ΑΡΙΑ

Τα παραμύθια λένε ότι είναι για μικρά παιδιά μα εγώ τούτη την ώρα θέλω να γράψω μια ιστορία για μεγάλους....

-Δεν πιστεύω στις νεράιδες και τα ραβδάκια τους, σάμπως και μας ξέρουν...Το ραβδάκι είναι το χέρι της Μάνας...
-Δεν πιστεύω ότι όλες οι γιαγιούλες είναι γεννημένες να πλάθουν όμορφες ιστορίες....
-Πιστεύω στη Μάνα μου και κάθε Μάνα που με το μαγικό ραβδάκι της δίνει πνοή...
-Πίστευα στη Γιαγιά μου που "χάθηκε" και την κάθε Γιαγιά που αφηγείται ιστορίες στο παραγώνι...ιστορίες γινομένες για να αναστήνουν.
Στις παρυφές ενός βουνού που η επέκταση του είναι "αγγιχτεί" από τη θάλασσα έζησε η Άρια ...ισχνή και εύθραυστη με μικρά πληγωμένα πόδια αλλά δυνατά και αεικίνητα χέρια..Τα πόδια πατούσαν σε "στημένα" βήματα ενώ τα χέρια κρατούσαν το "βέβαιο" φεγγάρι...

Υπάρχουν γριούλες στερημένες με φρικτή όψη στεγνό βλέμμα και μόνιμη χολή στην άκρη των χειλιών. Φίδια που το δηλητήριο τους θανατώνει....
Μια τέτοια γριούλα ήρθε να "ευχηθεί"..

-Ξάνοιξε εκειδά ένα κακομοίτσικο πλάσμα...τα  αυτάκια του οι μέρες του...
Η Άρια ¨μεγάλωσε ''όλο αυτιά"...
Έπεσε ....σηκώθηκε...ταλαντεύτηκε...ισορρόπησε...
Σηκώθηκε και έκανε δύο βήματα σαν παιδί που μόλις μαθαίνει να περπατάει. Κρατήθηκε από το περβάζι του παραθύρου και κοίταξε ένα κομμάτι του ,το πιο φωτεινό...
Υπάρχουν διαστήματα που ο ουρανός σκοτεινιάζει, είτε από τα σύννεφα, είτε γιατί έρχεται το βράδυ...τα κάλυπτε ανάβοντας φωτάκια γιατί οι αναζητήσεις "ζητούν" την τέρψη της λάμψης..
-Δεν πιστεύω στα ξωτικά και τα 'Υφαντά τους .σάμπως και μας ξέρουν...
- Δεν πιστεύω στους "στεγνούς "ανθρώπους που "πεθαίνουν" κάθε μέρα...
-Δεν πιστεύω στις "ισχνές" ιστορίες γιατί δεν αβγατίζουν...
-Πιστεύω στα "γήινα" που με συνεπαίρνουν..
-Πιστεύω στη "χλιδή" της αγάπης και σε ότι συνεπάγεται..
-Πιστεύω στις "πυκνές" ιστορίες που αβγατίζουν...

Ένα πρόβλημα μπορεί να σημαδέψει το μέλλον μας...με το πείσμα καταφέρνουμε να ζήσουμε όλες  τις φωτεινές στιγμές που μας δίνονται...γιατί η ζωή είναι στιγμές που στο σύνολό τους μας δίνουν την ευτυχία..
.
Αφιερωμένο στη δύναμη της θέληση και σε αυτά πού ήρθαν και μας έδωσαν φως από το φως τους....ΣΜ

Κυριακή, 27 Νοεμβρίου 2011

Βροχή(ΚΑΒΑΦΗΣ)

ΚΑΒΑΦΗΣ:Βροχή, που τα μικρά παιδιά
κοιτάζουνε χαρούμενα
μέσ’ από κάμαρη ζεστή,
κι όσο πληθαίνει το νερό
και πέφτει πιο μεγάλα,
χτυπούν τα χέρια και πηδούν.
Βροχή, που ακούν οι γέροι
με σκυθρωπήν υπομονή,
με βαρεμό κι ανία·
γιατί εκείνοι από ένστικτον
δεν αγαπούνε διόλου
βρεμμένο χώμα και σκιές.

Βροχή, βροχή — εξακολουθεί
πάντα ραγδαία να βρέχει.
Μα τώρα πια δεν βλέπω.
Θόλωσ’ απ’ τα πολλά νερά
του παραθύρου το υαλί.
Στην επιφάνειά του
τρέχουν, γλιστρούν, κι απλώνονται
κι ανεβοκατεβαίνουν
ρανίδες σκορπισμένες
και κάθε μια λεκιάζει
και κάθε μια θαμπώνει.
Και μόλις πλέον φαίνεται
θολά-θολά ο δρόμος
και μες σε πάχνη νερουλή
τα σπίτια και τ’ αμάξια.

Τρίτη, 22 Νοεμβρίου 2011


Ευτυχία: Το τρεμούλιασμα της θάλασσας όταν έχει νηνεμία… ο ήλιος του καλοκαιριού… τα χερόβολα στάχυα όταν χρυσίζουν… το σκούρο του χειμώνα.. οι κουρελούδες που μας ζεσταίνουν… τα ρούχα της ψυχής μας όταν μένουν ζεστά και ας έχουν μπαλώματα… τα χαμόγελα των αγαπημένων μας.. το μεγαλείο να δίνεις χωρίς να περιμένεις ανταπόδοση….
Αγάπη: Ανιδιοτέλεια….
Έρωτας: Μια κόκκινη σταγόνα στην καρδιά …
Δυστυχία: Aσυδοσία.. κούρντισμα …μιζέρια … όψιμο ενδιαφέρον…Σ.Μ

Δευτέρα, 21 Νοεμβρίου 2011

ΑΙΟΛΟΣ

ΑΙΟΛΟΣ
Ή Άρια στέκεται στο "Αγνάντιο", κοιτάζει τη θάλασσα ακούει τη βοή της και προτάσσει το κορμί αφήνοντας τις εικόνες να την κυριεύσουν,ταλαντεύται ανάμεσα στην κίνηση και την ακινησία....το αποφασίζει.Βαδίζει αργά προς την έξοδο ελεύθερη πια χωρίς τα απομεινάρια της χαμένης αθωότητας.Το σύμπλεγμα ιστού που την καταδυνάστευε σπάει το τρίπτυχο "Άνεμος- Θάλασσα  -Κύματα"....παραλλάσσεται...ταχύνει το βήμα...αδημονεί.
   Ό "Αίολος"δυνατός και λυτρωτικός  στεγνώνει τον αλμυρό ιδρώτα από το λαιμό,το υποδόριο ρίγος την απογυμνώνει από κακές σκέψεις...νιώθει την ένταση...Ακολουθεί τη θάλασσα και τον ήχο που την κλητεύει....
   Αφιερωμένο στα κλειστά παράθυρα και στις ανοιχτές πόρτες που μας ανοίγονται διάπλατα...στις συμβάσεις και τη μυθοποίηση...στις αλήθειες που μας απελευθερώνουν....γιατί η ζωή είναι: "Θάλασσα ....Κύματα...Ήχος και Αντίλαλος"....Διπλές γέφυρες που ενώνονται και συναινούν...Μοτίβο σε μια παράσταση που παραλλάσεται....