Παρασκευή, 30 Σεπτεμβρίου 2011


Ευτυχία: Το τρεμούλιασμα της θάλασσας όταν έχει νηνεμία… ο ήλιος του καλοκαιριού… τα χερόβολα στάχυα όταν χρυσίζουν… το σκούρο του χειμώνα.. οι κουρελούδες που μας ζεσταίνουν… τα ρούχα της ψυχής μας όταν μένουν ζεστά και ας έχουν μπαλώματα… τα χαμόγελα των αγαπημένων μας.. το μεγαλείο να δίνεις χωρίς να περιμένεις ανταπόδοση….
Αγάπη: Ανιδιοτέλεια….
Έρωτας: Μια κόκκινη σταγόνα στην καρδιά …
Δυστυχία: Aσυδοσία.. κούρντισμα …μιζέρια … όψιμο ενδιαφέρον….

Κυριακή, 25 Σεπτεμβρίου 2011

ΟΔΟΙΠΟΡΙΚΟ

23.00 Το ρολόι χτύπησε. Η Άρια μέτρησε ήχους χωρίς να βλέπει τους δείκτες ... αν σήκωνε το βλέμμα της θα έχανε τις λεπτομέρειες. Τα μάτια ήταν αυτά που κέντρισαν το ενδιαφέρον της... τα μελέτησε σε χιλιοστά, το καθένα ξεχωριστά. Μέσα στην υγρασία τους έβλεπε ένα ωκεανό…..
23.30 Δείπνησε στην παραλία. Έστρεψε τη ματιά της στην ακίνητη, μεγαλοπρεπή θάλασσα, στο μικρό ψαροκάικο, στην ξύλινη παράγκα που βρισκόταν δεξιά της. Σηκώθηκε με βιαστικές κινήσεις. Εκεί θα διανυκτέρευε.....
00.00 Μεσάνυχτα τα μάτια της τυφλωμένα απ' το αλάτι, τα μαλλιά της υγρά και η αναπνοή της βαριά από την αγωνία…..
Αυτή η διαδρομή μέσα στο χρόνο και το χώρο ήταν η πορεία της προς την ωρίμανση ……

Σάββατο, 24 Σεπτεμβρίου 2011

Θ Υ Μ Η Σ Ε Σ


Κυριακή πρωί… αγαπώ τις Κυριακές και το άρωμα τους, με κυριεύει νοσταλγία

Είχα αρχίσει να ετοιμάζομαι. Βεβαίως και θα πήγαινα, εξάλλου ήθελα καιρό να τη γνωρίσω, από κουβέντες είχα μάθει για αυτήν και τα πελώρια, ζεστά σαν φτερούγες χέρια της…
Όρθια ακουμπούσε το κορμί στον λεπτό κορμό του ινδικού φυτού, ήταν Ινδικό φούλι, στο δεξί χέρι κρατούσε ένα κοφίνι με καλαμπόκια ανοιγόκλεισε τα βλέφαρα και αναρωτήθηκα- «Τι εντύπωση της δίνω έτσι χύμα όπως είμαι με τα μαλλιά λυτά μακριά ως τη μέση, το κατακόκκινο μπλουζάκι μου, το τζίν φθαρμένο παντελόνι». Δεν ήμουν σε αμηχανία ένιωθα τόσο άνετα που όταν μου άπλωσε το χέρι για χαιρετισμό της το άρπαξα σφικτά το κράτησα για αρκετή ώρα και της έδωσα ένα δυνατό φιλί ,είδα την απορία στο βλέμμα της, την επόμενη στιγμή πήρα ένα καλαμπόκι από το κοφίνι και άρχισα να το τρώγω λαίμαργα με κοίταξε κατάματα και την απορία την αντικατέστησε ένα χαμόγελο τρυφερότητας…Αυτό ήταν…. από τότε αγαπώ τα καλαμπόκια και τα φούλια……

Ήμουν αμίλητη, αμήχανη με μαλλιά δεμένα και ρούχα σκοτεινά …..Σηκώθηκα και με φωνή αλλαγμένη της φώναξα -Αχ! Και να μπορούσες να δεις το μπουγαρίνι, στέκεται αγέρωχο και φορτωμένο με λουλούδια, μοσχομυρίζει ο τόπος…ο τόπος μας…..

Πέμπτη πρωί..δεν αγαπώ τις Πέμπτες γιατί τα φούλια τα ακούμπησα σε χέρια παγωμένα…..


Κυριακή, 4 Σεπτεμβρίου 2011

χορός

Ήρθε η στιγμή να χορέψει, κινήσεις έντασης πάλλονται στην ήδη φορτισμένη ατμόσφαιρα, μαθαίνει καινούρια βήματα, δυνατά και σταθερά κινεί το κορμί και μέσα από τούτη την έκφραση μαθαίνει πως να επιδεικνύει με ρυθμό συναισθήματα που το στόμα δεν τολμά να φωνάξει.
Ιδού, Κύριοι και Κυρίες, Το σώμα μιλάει, κάνει θόρυβο, ανεβαίνει μέχρι τα πάνω πατώματα κατρακυλάει και στα κάτω, βγαίνει στον κήπο, φτάνει μέχρι το ξέφωτο...τώρα ο θόρυβος είναι εκκωφαντικός.
Αναγνωρίζω τους ήχους, πλησιάζω, ξεκινάμε το χορό...Όταν το σώμα μιλάει η γλώσσα συνοδεύεται από σιωπή....
Σ΄ αυτό το σημείο, ήδη αργά, ζήτησε διακοπή..από τον χορό...τα είπαν όλα.
Το πρωί ένιωσε ένα γλυκό μούδιασμα- Είναι από το χορό, μου είπε, μίλα μου θέλω να ακούσω τη φωνή σου.
Απάντησα με αίσθημα πληρότητας – Το βράδυ ένιωσα ότι όλη μου τη ζωή την πέρασα εντός σου. Ήταν η τέχνη της κίνησης σου, όταν τα μέλη συνυπήρχαν με μια βαθιά αναπνοή έπνιξα λέξεις που έφτασαν στην άκρη της γλώσσας, τις ένιωσα να κυλάνε και να κατασταλάζουν σε ένα δικό σου χώρο, στην άκρη του μυαλού μου, τον έχτισα με υλικά στέρεα και τον έλουσα με φως για να επιδρά σε λειτουργίες του εγκεφάλου μου ,να προσαρμόζεται, να συλλογάται, να ενισχύεται…..να σιωπά…. Έκλεισε τα μάτια και ο ήχος της φωνής του έφτασε βελούδινος….Σήκω, θέλω να χορέψουμε….