Παρασκευή, 20 Μαΐου 2011


Η Γιαγιά έλεγε ότι τα «παραμύθια» είναι για λίγους……
Σε ένα  μυροβόλο νησί γεννήθηκε η Διαμάντα ένα όμορφο κορίτσι με ροδαλά μάγουλα και εκφραστικά μάτια…οι μοίρες-υφάντρες που ορίζουν τις ζωές όρισαν και την δική της …..
Έγειραν στην κούνια της … είδαν  το παιδικό χαμόγελο να φέγγει και άρχισαν να ράβουν  και να μπαλώνουν…με τα μαγικά ραβδιά τους  την πασπάλισαν  με χρυσόσκονη  και  πλάι της άφησαν ένα ροδάνι για να καθορίσει την ζωή της…..Η Κλωθώ την ύφανε ,η Λάχεσης την καθόρισε και η Άτροπος  αν και αδίστακτη την φύσηξε απαλά χαρίζοντας της ζωντάνια.......... κοίταξαν και χαμογέλασαν όταν μια τούφα μαλλιά  απαλά σαν αφρός ξέφυγαν ….θέλησαν να τα τιθασεύσουν και  τα έδεσαν με μια χρυσή κορδέλα ……….
Η Διαμάντα έζησε μια ζωή ‘παραμύθι’ …τα είχε όλα πρίγκιπες…δράκους….μαγεία και πόνο ……τα μαλλιά πάντα ατίθασα καμιά χρυσή κορδέλα δεν κατάφερε να τα φυλακίσει  ξέπλεκα ανέμιζαν ……..ελεύθερα όπως το μυαλό της ……..
Οι μοίρες έκαναν το κουμάντο τους μα και αυτή το δικό της . Έζησε και ζει πλάθοντας κόσμους..δημιουργεί και ανασαίνει ……ανασαίνει και δημιουργεί…….ζωγραφίζοντας
Η αγαπημένη  μελίστακτη  σοφή Γιαγιά με τα αεικίνητα μάτια έλεγε:
-Διαμάντα μου αγαπάς την ζωή ….αγαπάς τον Άνθρωπο ….την τέχνη..το μυαλό σου θα μείνει ελεύθερο ..παραγωγικό..Χρυσοκκόκινο Ψαράκι μου δεν σε χωράει η γυάλα….γιατι το μυαλό δεν φυλακίζεται…………..Αφιερωμένο στην Μαρία……………

8 σχόλια:

ΑΝΝΑ ΡΕΝΤΖΕΠΕΡΗ είπε...

Πολυ ομορφο!!!!!!!!!!!!!!!!!

adri στεφόπουλος είπε...
Αυτό το σχόλιο αφαιρέθηκε από τον συντάκτη.
adri στεφόπουλος είπε...

χαίρομαι που ήρθα ως εδώ...!!!

STELLINA είπε...

ευχαριστώ Αννα..ευχαριστώ adri..........

Anna είπε...

Στέλλα μου...το κείμενο που διάβασα είναι από τα ωραιότερα που έχω διαβάσει. Γεμάτο μνήμες και χρώματα.Οπως τα παραμύθια που μας έλεγε η γιαγιά το χειμώνα στο παραγόνι με λόγια μεγαλίστικα που τότε δεν πολυκαταλαβαίναμε. Άλλα τα βρίκαμε μπροστάμας και τα προσπεράσαμε, άλλα τα παρακάμψαμε...σε πολλά σκοντάψαμε. Νοσταλγία μαζί με αλήθειες κρυμμένες σε παραμύθι για μεγάλους... Σε ευχαριστώ που με γέμισες νοσταλγία και αλήθεια μαζί. Εκείνο που έχει σημασία περισσότερο απ' όλα είναι το τελευταίο...Το μυαλό δεν φυλακίζεται... Όσοι προσπάθησαν να το κάνουν είναι νεκροί και δεν το ξέρουν...

STELLINA είπε...

Σε ένα κόσμο που η πραγματικότητα πληγώνει το παραμύθι είναι το καταφύγιο μας όπως και το όνειρο..αν κρατήσουμε ισορροπίες και βάλουμε μια διαχωριστική γραμμή αυτόματα μπαίνουμε στην διαδικασία να παλεύουμε....να ματώνουμε... να μην μένουμε αδρανείς σε ότι συμβαίνει γύρω μας και την επόμενη στιγμή να ζήσουμε το "παραμύθι" μας και "εδώ" η ευτυχία δεν είναι "μέτρια".....όχι το μυαλό δεν φυλακίζεται... διαφορετικά,όπως γράφεις,θα είμαστε νεκροί...Σε ευχαριστώ πολύ,Αννα.....

aria patsi είπε...

ΣΤΕΛΛΑ ΜΟΥ ΓΡΑΦΕΙΣ ΠΟΛΥ ΩΡΑΙΑ....ΟΠΟΙΟΣ ΔΙΑΒΑΣΕΙ ΤΟΚΕΙΜΕΝΟ ΣΟΥ ΘΑ ΔΕΙ ΟΤΙ ΣΥΓΚΕΝΕΥΕΙ ΜΕ ΤΗΝ ΑΜΑΝΤΑ ΣΕ ΟΛΟΥΣ ΜΑΣ ΚΑΤΙ ΘΥΜΙΖΕΙ.....ΜΠΡΑΒΟ..!!!!!

stella είπε...

Αρια μου σε ευχαριστώ πολύ..ποιά ειναι η Αμάντα?????:)))))))))