Πέμπτη, 29 Δεκεμβρίου 2011

ΡΑΨΩΔΙΑ ΣΤΟ ΑΓΚΥΡΟΒΟΛΙΟ


Ακροπατεί στα δρυόφυλλα…πλησιάζει το «αγκυροβόλιο»…τεντώνεται …..
Αν ήταν να διαλέξει ανάμεσα σε μουσικές αυτή τη ''ραψωδία'' θα διάλεγε…

Τετάρτη, 21 Δεκεμβρίου 2011

Δευτέρα, 19 Δεκεμβρίου 2011

ΗΧΟΣ-ΦΛΟΓΑ-ΦΩΣ

ΚΑΠΟΙΕΣ ΙΣΤΟΡΙΕΣ ΔΕΝ ΜΕΝΟΥΝ ΚΛΕΙΔΩΜΕΝΕΣ ΣΤΟ ΣΥΡΤΑΡΙ ΤΟΥ ΜΥΑΛΟΥ.
ΑΜΠΑΡΩΜΕΝΕΣ ΜΕΝΟΥΝ ΑΥΤΕΣ ΠΟΥ ΔΕΝ ΑΝΤΕΧΟΥΝ ΤΗΣ ΖΩΗΣ ΤΑ ΑΝΥΠΕΡΒΛΗΤΑ ΚΑΙ
ΤΑ ΤΑΞΙΔΙΑ ΠΟΥ ΕΙΝΑΙ ΜΟΝΟ ΓΙΑ "ΔΙΑΒΑΤΑΡΗΔΕΣ" ...

ΗΧΟΣ-ΦΛΟΓΑ-ΦΩΣ

Η μελωδία έχει «προορισμό». Πλησίασε και παραδόθηκε. Ο χώρος αποπνέει ζέστη και η μουσική είναι χάδι στα αυτιά, η υποβλητική φλόγα της εστίας ζεσταίνει τα κορμιά και το φως  δημιουργεί σκιές στον τοίχο …..
-Κάποιες  ιστορίες δεν μένουν κλειδωμένες στο συρτάρι του μυαλού. Αμπαρωμένες μένουν αυτές που δεν αντέχουν της ζωής τα ανυπέρβλητα .........Σ.Μ

Κυριακή, 18 Δεκεμβρίου 2011

ΑΡΙΑ





ΑΦΙΕΡΩΜΕΝΟ ΣΤΗ ΔΥΝΑΜΗ ΤΗΣ ΘΕΛΗΣΗΣ ΚΑΙ ΣΕ ΑΥΤΑ ΠΟΥ ΗΡΘΑΝ ΚΑΙ ΜΑΣ ΕΔΩΣΑΝ ΦΩΣ ΑΠΟ ΤΟ ΦΩΣ ΤΟΥΣ ... 

ΥΑΚΙΝΘΟΣ-ΑΝΟΙΞΗ-ΝΟΗΣΗ

.......Ένα "ξένο" μάτι που θωρεί με αυστηρότητα...τις στιγμές που βλέπει δεν κινείται γιατί οι συνεπαγωγές είναι πέρα από τη σχέση της με το εγώ..................

Πέμπτη, 15 Δεκεμβρίου 2011

ΜΟΣΧΟΙΤΙΑ


ΜΟΣΧΟΙΤΙΑ

Η Άρια σμιλεύει ένα καλοσχηματισμένο κύκλο γύρω της...τα χέρια είναι αυτά που δίνουν την έκφραση και αν πριονιστούν θα πάψει ο ρυθμός της να είναι χοροθεατρικός ,θα πάψει να είναι ελεύθερη...να ξεγλυστράει και να επιστρέφει..........ξεκίνησε να γράφει......Ο Γενάρης της έχει κρεμαστεί  σε ένα δέντρο μια Μοσχοιτιά. Μια Μοσχοιτιά στο κτήμα που έχει αναλάβει να  δίνει οξυγόνο,ρυθμούς αναπνοής, στάσεις και θέσεις στο σώμα της...ζει, κινείται έξω από τα τείχη που την περιβάλλουν,το δέντρο το ταυτίζει με την άνοδο είναι ο τελικός σκοπός της λύτρωσης.......   είναι "πλάι"  και "μακρυά" Tου αλλά μπορεί  να εκτιμήσει την προσφορά ..  λάμπει  και τούτη η εκπλήρωση  έχει πολλές μορφές.... πάλλει μέσα της  η άνθιση, η φύση δεν υποτάσσεται αλλά έχει χέρια που μπορούν να δημιουργήσουν ένα καλοσχηματισμένο κύκλο γύρω της................Σ.Μ

ΘΥΜΗΣΕΣ...


Τρίτη, 13 Δεκεμβρίου 2011

ΙΡΙΣ

......Ένα τέταρτο δρόμος είναι επαρκές χρονικό διάστημα για να νιώσει το μεγαλείο της διαδρομής και η άκρη του γκρεμού είναι η αυθυπέρβαση ....Η Φύση παράγει αξίες.....

ΕΚΣΤΑΣΗ


Καθώς άρχισε να νυχτώνει ένα παγόνι με ιριδίζοντα φτερά "άνθισε" .. μια εικόνα με πολλες λέξεις... αυτά τα χρώματα δίνουν ψυχή.. και αν κάθε χρώμα συμβολίζει διαφορετικά συναισθήματα σε ΤΟΥΤΟ εδω κυριαρχεί το μπλε που είναι το χρώμα της θάλασσας και του ουρανού ... το πράσινο που συμβολίζει την αναγέννηση...μια συγχώνευση που μεταμορφώνεται σε ελπίδα για αυτά που έρχονται...........ΑΝΑΓΕΝΝΗΣΗ?αναβίωση,ανακάλυψη......ΕΛΠΙΔΑ? ένα λουλούδι με άρωμα και χρώμα ..ένα "αστέρι" πάνω στη γη μια μέθοδος που συνθλίβη τα άγχη.....Νύχτωσε και το παγόνι είναι ακόμα "ανθισμένο" και θα είναι .......προσμονή.......

Κυριακή, 11 Δεκεμβρίου 2011

Joe Cocker - You Are So Beautiful


ΔΙΑΜΑΝΤΑ

...................Έγειραν στην κούνια της … είδαν το παιδικό χαμόγελο να φέγγει και άρχισαν να ράβουν και να μπαλώνουν…με τα μαγικά ραβδιά τους την πασπάλισαν με χρυσόσκονη και πλάι της άφησαν ένα ροδάνι για να καθορίσει την ζωή της…..Η Κλωθώ την ύφανε ,η Λάχεσης την καθόρισε και η Άτροπος αν και αδίστακτη την φύσηξε απαλά χαρίζοντας της ζωντάνια.......... κοίταξαν και χαμογέλασαν όταν μια τούφα μαλλιά απαλά σαν αφρός ξέφυγαν ….θέλησαν να τα τιθασεύσουν και τα έδεσαν με μια χρυσή κορδέλα ………Αφιερωμένο στη φίλη μου τη Μαρία Σαρρή................"Διαμάντα" δικό σου!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!

Παρασκευή, 9 Δεκεμβρίου 2011

ΡΑΨΩΔΙΑ ΣΤΟ ΑΓΚΥΡΟΒΟΛΙΟ

Ακροπατεί στα δρυόφυλλα πλησιάζει το «αγκυροβόλιο» της  και τεντώνεται …εκπνέει. Ο αέρας κατευνάζει τις μύχιες σκέψεις….
Η βελανιδιά είναι σε βλάστηση τα φύλλα και οι καρποί της ‘’διάνθισμα’’ στο περιβάλλον    
Τα σπουδαία γίνονται μια φορά και αν ακουμπήσει το χέρι θα πάρει ενέργεια ..Ξέρει…
Ακουμπάει και το θρόισμα χαϊδεύει την ακοή …
Με τα χείλια μισάνοιχτα εισπνέει τον αέρα που κυλάει μέσα της και τη διακατέχει …οι μύχιες σκέψεις την κυριεύουν….
Διαλέγει αυτή την κυριαρχία  την λαμβάνει σαν ανεξαρτησία….
Φοβάται πως ο αέρας θα την κάνει να χαμηλώσει τα βλέφαρα…τα ανοιγοκλείνει με πείσμα…
Με τα μάτια ανοιχτά κοιτάζει το πράσινο της ελπίδας
Τα αυτιά απολαμβάνουν τους ήχους…
Ζει  και κινείται γι΄αυτή τη μελωδία…
Ακροπατεί στα δρυόφυλλα…πλησιάζει το «αγκυροβόλιο»…τεντώνεται …..
Αν ήταν να διαλέξει ανάμεσα σε μουσικές αυτή τη ‘’ραψωδία’’ θα διάλεγε…Σ.Μ

ΦΩΣ-ΣΚΟΤΑΔΙ-ΚΡΑΥΓΕΣ ΚΑΙ ΧΑΜΕΝΕΣ ΤΑΥΤΟΤΗΤΕΣ


Πέμπτη, 8 Δεκεμβρίου 2011

ΕΞΟΜΟΛΟΓΗΣΕΙΣ

« Πες μου τι δεν αντέχεις?
«Τις εγωικές διαταραχές…
«Tην ισχυρογνωμοσύνη και τις εύκολες αποφάσεις ..
« Τους ανθρώπους που με ευκολία καταδικάζουν ενώ δεν “ακούνε” τις λέξεις που μπορεί να επικαλεστούν την αθωότητα ή την άφεση…
« Πες μου τι αντέχεις?
« Την ορχιδέα και την βελούδινη υφή της….
« Την ανοχή αλλά όχι την υποταγή…
« Την ευδαιμονία, την ολοκλήρωση, την πληρότητα χωρίς ψευδαισθήσεις…Σ.Μ

Ψυχή και μάτια …και με τα δυο βλέπει … Για να βάλει σε μια τάξη το χάος ….


Τετάρτη, 30 Νοεμβρίου 2011

ΦΩΝΗ ΑΠΟ ΒΕΛΟΥΔΟ


ΑΡΙΑ

Τα παραμύθια λένε ότι είναι για μικρά παιδιά μα εγώ τούτη την ώρα θέλω να γράψω μια ιστορία για μεγάλους....

-Δεν πιστεύω στις νεράιδες και τα ραβδάκια τους, σάμπως και μας ξέρουν...Το ραβδάκι είναι το χέρι της Μάνας...
-Δεν πιστεύω ότι όλες οι γιαγιούλες είναι γεννημένες να πλάθουν όμορφες ιστορίες....
-Πιστεύω στη Μάνα μου και κάθε Μάνα που με το μαγικό ραβδάκι της δίνει πνοή...
-Πίστευα στη Γιαγιά μου που "χάθηκε" και την κάθε Γιαγιά που αφηγείται ιστορίες στο παραγώνι...ιστορίες γινομένες για να αναστήνουν.
Στις παρυφές ενός βουνού που η επέκταση του είναι "αγγιχτεί" από τη θάλασσα έζησε η Άρια ...ισχνή και εύθραυστη με μικρά πληγωμένα πόδια αλλά δυνατά και αεικίνητα χέρια..Τα πόδια πατούσαν σε "στημένα" βήματα ενώ τα χέρια κρατούσαν το "βέβαιο" φεγγάρι...

Υπάρχουν γριούλες στερημένες με φρικτή όψη στεγνό βλέμμα και μόνιμη χολή στην άκρη των χειλιών. Φίδια που το δηλητήριο τους θανατώνει....
Μια τέτοια γριούλα ήρθε να "ευχηθεί"..

-Ξάνοιξε εκειδά ένα κακομοίτσικο πλάσμα...τα  αυτάκια του οι μέρες του...
Η Άρια ¨μεγάλωσε ''όλο αυτιά"...
Έπεσε ....σηκώθηκε...ταλαντεύτηκε...ισορρόπησε...
Σηκώθηκε και έκανε δύο βήματα σαν παιδί που μόλις μαθαίνει να περπατάει. Κρατήθηκε από το περβάζι του παραθύρου και κοίταξε ένα κομμάτι του ,το πιο φωτεινό...
Υπάρχουν διαστήματα που ο ουρανός σκοτεινιάζει, είτε από τα σύννεφα, είτε γιατί έρχεται το βράδυ...τα κάλυπτε ανάβοντας φωτάκια γιατί οι αναζητήσεις "ζητούν" την τέρψη της λάμψης..
-Δεν πιστεύω στα ξωτικά και τα 'Υφαντά τους .σάμπως και μας ξέρουν...
- Δεν πιστεύω στους "στεγνούς "ανθρώπους που "πεθαίνουν" κάθε μέρα...
-Δεν πιστεύω στις "ισχνές" ιστορίες γιατί δεν αβγατίζουν...
-Πιστεύω στα "γήινα" που με συνεπαίρνουν..
-Πιστεύω στη "χλιδή" της αγάπης και σε ότι συνεπάγεται..
-Πιστεύω στις "πυκνές" ιστορίες που αβγατίζουν...

Ένα πρόβλημα μπορεί να σημαδέψει το μέλλον μας...με το πείσμα καταφέρνουμε να ζήσουμε όλες  τις φωτεινές στιγμές που μας δίνονται...γιατί η ζωή είναι στιγμές που στο σύνολό τους μας δίνουν την ευτυχία..
.
Αφιερωμένο στη δύναμη της θέληση και σε αυτά πού ήρθαν και μας έδωσαν φως από το φως τους....ΣΜ

Κυριακή, 27 Νοεμβρίου 2011

Βροχή(ΚΑΒΑΦΗΣ)

ΚΑΒΑΦΗΣ:Βροχή, που τα μικρά παιδιά
κοιτάζουνε χαρούμενα
μέσ’ από κάμαρη ζεστή,
κι όσο πληθαίνει το νερό
και πέφτει πιο μεγάλα,
χτυπούν τα χέρια και πηδούν.
Βροχή, που ακούν οι γέροι
με σκυθρωπήν υπομονή,
με βαρεμό κι ανία·
γιατί εκείνοι από ένστικτον
δεν αγαπούνε διόλου
βρεμμένο χώμα και σκιές.

Βροχή, βροχή — εξακολουθεί
πάντα ραγδαία να βρέχει.
Μα τώρα πια δεν βλέπω.
Θόλωσ’ απ’ τα πολλά νερά
του παραθύρου το υαλί.
Στην επιφάνειά του
τρέχουν, γλιστρούν, κι απλώνονται
κι ανεβοκατεβαίνουν
ρανίδες σκορπισμένες
και κάθε μια λεκιάζει
και κάθε μια θαμπώνει.
Και μόλις πλέον φαίνεται
θολά-θολά ο δρόμος
και μες σε πάχνη νερουλή
τα σπίτια και τ’ αμάξια.

Τρίτη, 22 Νοεμβρίου 2011


Ευτυχία: Το τρεμούλιασμα της θάλασσας όταν έχει νηνεμία… ο ήλιος του καλοκαιριού… τα χερόβολα στάχυα όταν χρυσίζουν… το σκούρο του χειμώνα.. οι κουρελούδες που μας ζεσταίνουν… τα ρούχα της ψυχής μας όταν μένουν ζεστά και ας έχουν μπαλώματα… τα χαμόγελα των αγαπημένων μας.. το μεγαλείο να δίνεις χωρίς να περιμένεις ανταπόδοση….
Αγάπη: Ανιδιοτέλεια….
Έρωτας: Μια κόκκινη σταγόνα στην καρδιά …
Δυστυχία: Aσυδοσία.. κούρντισμα …μιζέρια … όψιμο ενδιαφέρον…Σ.Μ

Δευτέρα, 21 Νοεμβρίου 2011

ΑΙΟΛΟΣ

ΑΙΟΛΟΣ
Ή Άρια στέκεται στο "Αγνάντιο", κοιτάζει τη θάλασσα ακούει τη βοή της και προτάσσει το κορμί αφήνοντας τις εικόνες να την κυριεύσουν,ταλαντεύται ανάμεσα στην κίνηση και την ακινησία....το αποφασίζει.Βαδίζει αργά προς την έξοδο ελεύθερη πια χωρίς τα απομεινάρια της χαμένης αθωότητας.Το σύμπλεγμα ιστού που την καταδυνάστευε σπάει το τρίπτυχο "Άνεμος- Θάλασσα  -Κύματα"....παραλλάσσεται...ταχύνει το βήμα...αδημονεί.
   Ό "Αίολος"δυνατός και λυτρωτικός  στεγνώνει τον αλμυρό ιδρώτα από το λαιμό,το υποδόριο ρίγος την απογυμνώνει από κακές σκέψεις...νιώθει την ένταση...Ακολουθεί τη θάλασσα και τον ήχο που την κλητεύει....
   Αφιερωμένο στα κλειστά παράθυρα και στις ανοιχτές πόρτες που μας ανοίγονται διάπλατα...στις συμβάσεις και τη μυθοποίηση...στις αλήθειες που μας απελευθερώνουν....γιατί η ζωή είναι: "Θάλασσα ....Κύματα...Ήχος και Αντίλαλος"....Διπλές γέφυρες που ενώνονται και συναινούν...Μοτίβο σε μια παράσταση που παραλλάσεται.... 

Πέμπτη, 27 Οκτωβρίου 2011

ΦΩΝΗ ΑΠΟ ΒΕΛΟΥΔΟ


Φωνή ερωτική με ένταση πάθος και προσμονή….
Αφουγκράζομαι  που πάλλεται και ο αντίλαλος με απογειώνει θριαμβικά
Τα κεριά σκορπούν μυρωδιά κανέλας…
Λαμπροκόπημα που τυφλώνει είναι  το φως τους και οι σκιές σχηματίζουν φιγούρες άυλες, αέρινες …
Δίνω υπόσταση στη φωνή και το κάλεσμα…
Δίνω υπόσταση στις φιγούρες…
Μιλάει και ένα αεράκι αναπνοής φυσάει ανάλαφρο …χαϊδεύει τα μάτια ,τα χείλια, τα μαλλιά…
Τα χέρια δυνατά και μυώδη αγκαλιάζουν το κορμί που αδημονεί …       
Κάποια βράδια κυλάνε σαν όνειρο ..με φωνές χωρίς κόμπους…καλέσματα από φλόγα..
Ήταν η σειρά μου να μιλήσω:
 Έφεξε ….χωρίς αβεβαιότητες………
«Απτά είναι …εντάξει…..
.   «Στα βράδια που ζούμε το “όνειρο” και στις ημέρες που με το πολύτιμο φως τους το επαληθεύουν….